Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

Experience

Ervaringen maken het leven tot wat het is. En hoe meer ervaring je hebt in hoe meer verschillende gebieden, hoe meer vrienden je hebt, hoe beter je over alles kunt meepraten, hoe meer je weet, kortom: hoe rijker je leven is.

Elke dag doe je nieuwe ervaring op en je staat er niet eens bij stil. Heel kleine dingen. Dingen die je nog nooit gedaan hebt in je leven. Denk eens na: wat heb je deze week gedaan dat je voordien nog nooit gedaan hebt? Welke nieuwe plaatsen heb je gezien? Welke nieuwe mensen ontmoet?

In mijn geval:

–  Ik ben maandagavond voor het eerst in de AB geweest. Tja… wat kunnen we daarvan zeggen? Je krijgt 20 cent als je je lege bekers terugbrengt naar de bar. Inderdaad: békers(!!)

–  Diezelfde avond heb ik voor het eerst een mitraillette gegeten: een opengesneden stokbrood met daartussen sla, tomaten, 2 hamburgers, saus en bedekt met frieten.  Klinkt vadsig. Maar terwijl je in de wachtrij staat te mijmeren over vettig eten en zo, dan realiseer je je dat het eigenlijk een soort luxe hamburger is: eerst eet je je frieten op, en daarna plooi je hem dicht en heb je een hamburger met bróód! Echt bróód waar je met je tanden stukken kunt van scheuren en je gehemelte schade kan toebrengen waar je nog dagenlang met je tong over zal kunnen zitten wrijven.

–  Diezelfde avond heb ik voor het eerst een Bockor pils gedronken. Op een terras in Brussel in de buurt van de Beurs. Mezelf in Rome wanend en kijken naar het schoon volk.

–  Ik heb voor het eerst een “gerasterbaterde” afbeelding gemaakt (zie 2 posts geleden).Ik ben er nog altijd trots op. Jammer dat hij binnen een paar weken weer weg moet. Je kunt dat nutteloos vinden, maar die paar weken waren het voor mij meer dan waard! Soms laat een mens die kosten-batenanalyses wel eens achterwege, jawel.

–  In het Kultuurkaffee heb ik de terrasstoelen opeengestapeld in ruil voor een Hoegaarden. Dat was mijn eerste ervaring in de Horeca (alhoewel…. in de “ho” heb ik ook al wat gedaan). De barman vond het leuk dat hij “mensen onder hem kon laten werken”, en toen vond ik het plots minder fijn. Ik voelde me ineens een slaaf die bereid is om 1u ’s nachts stoelen te stapelen voor een Hoegaarden. En waarom? Omdat ik 4 cent te kort had om er gewoon voor te betalen en het vat Stella af was (normaal goedkoper). We waren ongeveer de laatsten die nog op het terras zaten te koekeloeren, zodoende.

–  Ik neem voor het eerst een backup van mijn harde schijf met een programma.

–  Straks neem ik voor het eerst een backup van mijn backup. Je weet nooit wat er met die externe harde schijf kan gebeuren tijdens het vervoer in mijn tas, tussen Brugge en Brussel. En die externe harde schijf is eigenlijk ook het verlengstuk van mijn eigenlijke harde schijf. Al mijn muziek staat er op.

–  En voor het eerst (en het laatst) in mijn leven heb ik een thesis ingediend. Fantastique!

De geheimen der Nederlandse taal

De hemel gaat open, de zon schijnt op mijn gezicht, ik richt mijn handpalmen naar de lucht en strek mijn armen, ik geniet met volle teugen van deze zalige gloed. Waarom, o waarom heb ik dit nog niet eerder ontdekt? Waarom, o waarom heb ik nog niet eerder gebruik gemaakt van deze site voor het schrijven van mijn masterproef, hoewel ik wist dat hij bestond?

Inzake: aangaande, betreffende, qua. En ik maar sukkelen met ‘betreffende’, ‘in verband met’ of ‘omtrent’. Tot in den treure!!

En dat voor een blogger. Shame on me!

Ps: doet dit je ook niet denken aan een mislukte Jeroom-cartoon?

Back to work!

Bij de weg: wat is het akkoord met al die samenstellingen?

Na een hele dag schrijven en schrappen ben ik halfweg pagina 10 aangekomen van mijn masterproef. Eén van de grote moeilijkheden waarmee ik te maken heb gekregen zijn de beperkingen van het Nederlands. Als taal. Als middel om je treffend uit te drukken. Het probleem is heel simpel: het Nederlands telt te weinig woorden. Daarbij: zaken die in andere talen (ik spreek nu eigenlijk over het Engels) een volledige zin in beslag nemen, neigen wij in één woord te gieten. Het resultaat klinkt bovendien heel erg kunstmatig en eigenlijk ook nogal belachelijk. Dat komt doordat het Engels veel meer creatieve mogelijkheden biedt om iets duidelijk en bondig te zeggen. In het Nederlands moet je gaan goochelen met zinsconstructies en voegwoorden om er iets leesbaars van te maken.

Bijvoorbeeld:

Engels: A corporation-inducing design.
Nederlands: een samenwerkingsbevorderend design (wat een monsterlijk woord) of een design dat samenwerking bevordert.

Ofwel gebruik je dus een woord als “samenwerkingsbevorderend” ofwel maak je er een zin van. Merk trouwens ook op dat “bevorderend” niet de precieze vertaling is van “inducing”, maar in het Nederlands is “bevorderend” zowat het enige woord dat je in een samenstelling met “samenwerking” kan gieten. En ja, in het Nederlands gebruiken we nu eenmaal voortdurend samenstellingen. Daarbij: een vertaling van “inducing” is “inducerend” dus het feit dat we het Engels woord vernederlandsen wijst nog maar eens op de armoede van onze taal.

Stel dat het Nederlands even flexibel zou zijn als het Engels, dan zou niemand raar opkijken van de term “samenwerkings-inducerend ontwerp”. I know, “ontwerp” is misplaatst, maar als we er die nuance aan willen toevoegen moeten we automatisch het Engelse woord gaan gebruiken. Geen wonder dat er zoveel Engels in onze taal verweefd zit tegenwoordig. Een shop is immers niet exact hetzelfde als een winkel, maar “winkel” is het is het enige woord dat we hebben.

Voila, dat moest ik even kwijt. En wie me een goeie vertaling kan geven voor “environmental problems”, die ben ik eeuwig dankbaar. En kom niet af met “leefmilieuproblemen”, en ook niet met “problemen voor het leefmilieu” want dan kom je in de problemen met de zin “State-centric theories are limited tools for addressing environmental problems as they focus on states as unitary actors.”

Think for yourself

Dit is mijn probleem: Voor een vers, politiek getint en op het eerste zicht mateloos interessant tweedesemestervak hebben we de keuze uit 3 saaie boeken.

DIT is het eerste

428 pagina’s gespierde lectuur over godsdienst, fundamentalisme en politiek. Inderdaad: het zal niet zijn voor op het strand van Blankenberge te lezen.

DIT is het tweede

477 pagina’s woordboksen en zinsbombardementen. Over integratie. En migranten. En andere issues waar ze in Ter Zake niet over kunnen zwijgen.

DAT is het derde

219 pagina’s “waarheid”. Of zo wordt het toch voorgesteld. Als waarheid. Zoals de koran, of de bijbel of Wikipedia godbetert. Het is een kritiek op exclusie en een pleidooi voor inclusie. En we moeten ophouden met onszelf als “beter” te beschouwen en alle culturen objectief beoordelen. En we mogen niks zomaar aannemen maar kritisch zijn. Behalve voor dit boek, want dat is de Waarheid, geschreven door God himself. En ik ga zijn naam niet uitspreken want het lijkt me de persoon die zijn eigen naam minstens 2 keer per dag googelt. Ik heb dit boek, ik heb het gelezen en daarom ga ik het niet kiezen. Dat zou te gemakkelijk zijn, een boek dat je al gelezen hebt. Wat leer je daaruit? Ik heb wel geen tijd om een boek te lezen dat door zijn omvang veel beter dienst kan doen als projectiel om uit het raam van de eerste verdieping te laten vallen als er weer eens vervelende Getuigen voor de deur staan vervelend te doen. Alhoewel. Ik heb ooit eens gezegd dat ik Getuigen wel binnen zou laten om er eens lustig mee te kunnen discussiëren tot ze erbij neervallen en ik ze bij hun enkels weer moet buitenslepen. Maar daar heb ik nog minder tijd voor.

Eén van de eerste twee dus. Maar welke? That is thé question.

Rapport

examen-januari-2008.jpg

11?? Hoezo 11?  Het makkelijkste examen, de best gestudeerde cursus, het goed gelukte examen, het slechtste resultaat. Ja, 11 is slecht. Dat is 5,5!! Dat wil zeggen dat bijna de helft van wat ik neerpende fout was. Ik kan 1 fout bedenken, misschien twee. Maar 9?? No way….

Maar ik krijg wel een 14 voor een paper waar ik niet eens zelf tevreden over was. Eerst was hij te lang, dan heb ik hem ingekort wat de leesbaarheid volgens mij erg verminderde, en de structuur heb ik waarschijnlijk 4 of 5 keer veranderd…

End of the line

Het gevoel dat je uit het examenlokaal stapt, je er even bij neer gaat zitten of naar huis loopt/fietst. Het waren betrekkelijk eenvoudige vragen en je denkt terug aan die dagen pure stress en spanning door de naderende deadline. En dan realiseer je je hoeveel tijd je niet verprutst hebt aan het studeren van ingewikkelde details terwijl die vanzelevens niet gevraagd gingen worden en ook niet gevraagd zijn! Man, ookal had ik het weekend vrijaf genomen, dat examen zou nog steeds gelukt zijn want er werd niks gevraagd uit de hoofdstukken die ik tijdens het weekend leerde.

Dat is een lastig gevoel. Een gevoel van pure nutteloosheid. Nu zit je weer vol kennis, veel te veel kennis, en die kennis heeft helemaal nergens voor gediend want nu ga je het allemaal langzaam vergeten. Steeds meer, tot je weer even dom bent als tevoren.

“Privatisering van de spoorwegen nu!!” Dat had ik willen roepen toen ik al 2 uur in de trein zat vandaag van Brugge naar Antwerpen. Trein 1 naar Gent kwam aan met 35 minuten (vijf-en-dertig!!!! Dat is even lang als……  geen idee) vertraging. 2 aansluitingen gemist. Geen nood, rustig ademen, in, uit, in, uit, pfffffff, we’re cool. Als we de volgende trein naar Antwerpen nemen hebben we 20 minuten om van het station naar de campus te hossen. 20 minuten, moet kunnen. Voorwaarde: geen vertraging.

10 minuten later, trein nog steeds niet aangekomen.

Not cool, not cool, not good, stress, stress, ergernisssssss!  Privatisering van de spoorwegen, NU!

Onderweg naar A’pen: steeds meer vertraging, trein stopt om onverklaarbare redenen waar NOOIT een verklaring voor gegeven wordt.

5 minuten voor aanvang van het examen bolt de trein het station binnen. Ik heb gelopen alsof mijn leven ervan af hing. Daarbij een paar keer mijn leven gewaagd terwijl ik uiterst zware verkeersovertredingen maakte (ooit eens een kruispunt diagonaal overgestoken terwijl het licht rood is? Ik heb het wel over het kruispunt van de Frankrijklei en de Franklin Rooseveltplaats). Maar het was het waard. In 5 minuten heb ik het gehaald. Nutteloos, zo bleek, want er waren geen examens genoeg en ze moesten er nog een paar kopiëren waardoor ik zeker nog 10 minuten met mijn vingers heb zitten draaien, mijmerend over die idiote zinloze sprint. Ik wist het zeker: het was mijn dag niet, en dat op de dag van het laatste examen.
Gezever, want het examen is goed gegaan. Het cliché komt weer eens uit he: geluk dwing je af.

Allez, kzijn content. Nu heb ik een heleboel dingen te doen die ik voordien niet kon doen, dingen die ik verwaarloosde door de examens. Zoals eten, drinken, en persoonlijke hygiëne….
Zei ik persoonlijke hygiëne? Ik bedoelde eigenlijk dat ik mijn boeken moet binnen brengen in de bib… (en ook een beetje persoonlijke hygiëne. Ik ben geen vuilerik. Nee, echt niet!)

Powered by ScribeFire.