Draadloze tv

Zou dat geen fantastisch idee zijn? Het signaal komt binnen via je kabel, en een router verspreidt het over alle tv’s die zich in je huis bevinden. Geen muren meer openbreken om er een kabel door te trekken! Briljant….
Zo briljant dat het ongetwijfeld al bestaat. Maar waarom breekt het dan niet door?

Winter this is

“Naar goede gewoonte zijn er dit weekend weer heel wat blockbusters op tv, want in januari valt er anders toch niks te beleven.”

Zo las ik in één of ander tv-blad of een krant – wie zal het zeggen – deze week. Maak daar weekend van, anders past het niet.

Ik bekijk mijn blogposten van deze maand en ik kan alleen maar aye zeggen. Misschien ís dit wel de saaiste maand. De winter is in se één en al saaiheid omdat het eigenlijk nooit een echte winter is (en bespaar je de moeite nu direct door te scrollen naar dat commentsvak om me op de hoogte te brengen van het feit dat het dit jaar wél een echte winter was/is, ik kijk heus ook wel eens zelf naar buiten hoor. Ik durf zelfs zo nu en dan eens een stapje te wagen in de echte wereld).

Winter dus. In december gecompenseerd door examengekte, proefwerkengekte, kerstgekte en oudejaarsgekte. De sinterklaasgekte nemen we als aperitief. Januari: dat is de detente. De anti-climax. We zijn 2009 al gewoon, het nieuwe is eraf. Boredom.

Ik heb het nieuws nog niet gezien, maar ongetwijfeld hebben die Israëlische schurken vandaag opnieuw een paar Palestijnse kinderen de eeuwigheid ingejaagd en een bundel andere conventies van Genève door de wc gesjast.

Volgende week heeft de VS voor het eerst een zwarte president. Volgende week dinsdag. Een dinsdag. Alweer. Uiteraard. Alles dat met politiek te maken heeft gebeurt daar op dinsdag. Autisten.

Afgelopen weekend was het serieuze koekenbak hier in de straat, toen de Damse Vaart na 11 jaar nog eens open ging voor het publiek. Schaatsgekte. Gelukkig ben ik vrijdag al op fotografische excursie gegaan om zo beelden te maken mét de witte bomen. En for the record: volgende maand gaan de bomen langs diezelfde vaart tegen de vlakte. Dag met het handje! Nee, het is te laat om nog een actiecomité op te richten, concentreer jullie maar op dat museum in Brugge. Want stel je voor: een museum in Brugge! Dat past toch echt wel niet in het historisch kader! Kunnen ze geen middeleeuws gebouw neerplanten en de toeristen wijsmaken dat het oud is?

Het grootste nieuws heb ik dan nog niet eens verteld. En als het puntje bij het paaltje komt (wie stelt zich dat ook altijd visueel voor? Dat puntje en dat paaltje bedoel ik. Never mind.), dan heb ik nog niet eens de tijd gehad om een blockbuster te bekijken. Behalve Star Wars want ik moest dat gat in mijn cultuur toch eens opvullen.
Hell, ik heb zelfs nog geen tijd gehad om opnieuw regelmatig te bloggen.

But change will come! Yes I can! Schrijf het op, en ik doe hetzelfde.

Eindejaarslijstje deel 2

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2008?

Na die eerste vraag is de tweede zo banaal, nietwaar? Toch lees ik steeds de antwoorden in Humo en sla ik de eerste vraag over. Iedereen zegt toch altijd “crisis”.

  • Beste radio: Stubru in het algemeen, Music for Life en de Maxx in het bijzonder. Maar met stip op 1: Last.fm!
  • Slechtste radio: 4fm. Ik heb een hékel aan evergreens. En zeker die van Brian Adams en Céline Dion. Er komt weinig goeds uit Canada…
  • Beste tv: Top Gear, House MD, Lost (helemaal back on track), het WK Snooker, het EK voetbal op de Engelse tv, De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Tour.
  • Slechtste tv: reclame, Sarah, Piet Huysentruyt, de Lotto, voetbalcommentaar van Eddy Demarez, Gilles de Bilde in élk voetbalprogramma, Studio 1 met Frank Raes (voor cafépraat kan ik ook op café gaan).

The Long Way Down. Deep down.

The Long Way Round en The Long Way Down. 2 reisprogramma’s bekend van de BBC, de laatstgenoemde ook al uitgezonden door National Geographic, en een kwestie van tijd voor Canvas ze koopt en uitzendt.

De eerste een reis rond de wereld in oostelijke richting. Waarom een wereldreis altijd naar het oosten moet gaan weet ik niet, maar ik heb nog niemand weten naar Amerika vertrekken om via Oceanië en Azië terug te keren.

Bij een wereldreis wordt er één continent doorgaans geskipped: Afrika (en Europa ook een beetje, maar dat kennen we al zo goed). Daarom kwam er een opvolger van de Long Way Round: de Long Way Down, van Schotland naar Kaapstad.

Protagonisten: Eerst en vooral Ewan McGregor. Veelzijdig Schots acteur. Thuis in bijna alle genres: Oorlogsfilms (Black Hawk Down), Drama (Trainspotting), Musicals (Moulin Rouge) en SF (Star Wars).
Samen met zijn buddy Charlie Boorman (collega-acteur, maar minder bekend, minder succesvol en minder ‘looks’) gaat hij met de motorfiets rond de wereld. Eerst van west naar oost, daarna van noord naar zuid.

Hun reizen worden volledig gefilmd en uitgezonden in documentaire/roadmovie/reality-tv -formaat (het reality-tv aspect zit ‘em in de video-dagboeken. Originééél!).

Educatief! Avontuurlijk! Interessant!
Ja, neen, maar toch ja. Het is educatief en interessant, maar het avontuur…… valt soms ver te zoeken. Want hoe avontuurlijk is een motortrip op gloednieuwe machines,  met in hun kielzog een stuk of 3 4×4’s, met daarin reserve-onderdelen, proviand, een regisseur, een dokter, een full-time medewerker die de visums en andere noodzakelijke papieren moet regelen, en uiteraard een camera-crew? Ook in de helm van de twee motards is een camera bevestigd en beiden krijgen ook een handycam ter beschikking om hun impressies te delen met het kijkpubliek.

Aflevering 1 van de Long Way Round was de voorbereiding. Het stel filmsterren had een volledig kantoor afgehuurd, daar hun personeel in gestoken met als opdracht “bereid onze reis voor”, waarna ze motorrijlessen gingen volgen en op survival gingen in Schotland om te ervaren hoe het was om in een tent te slapen.

Met veel gefrons der wenkbrauwen zat ik het allemaal gade te slaan, maar ik nam me toch voor om te kijken. Dat heb ik uiteindelijk amper gedaan (want ik was zelf op reis deze zomer, isn’t it ironic?), maar de Long Way Down heb ik wél meegepikt. Interessant en educatief. Jaja. Best te pruimen. Als je niks beters te doen hebt. Jammer van het avontuur.
Mr. McGregor en Mr. Boorman hun bedje voor de avond was al gereserveerd wanneer ze ’s morgens hun contactsleuteltje omdraaiden. Hun grootste zorg was dat ze er niet zouden geraken en ze “langs de weg” zouden moeten slapen. Hier is een moment van ongemakkelijke stilte goed geplaatst.

Maar waar ik eigenlijk over wilde schrijven was dit. Ik bedoel: wat nu volgt. Nadat ik er een paar regels over geklaagd heb.
Tegenwoordig loopt er (ook) op de Vlaamse zenders een commercial waarin Ewan McGregor getuigt over het avontuurlijke leven van een wereldreiziger, gecombineerd met het nog avontuurlijkere leven van een motorrijder. We zien beelden die thuishoren in reclamespots voor luxewagens. Adelaars scheren langs het televisiescherm, watervallen klateren en woeste landschappen dansen op ons netvlies. Reclame kan best mooi zijn, tot net voor het einde wanneer het product wordt voorgesteld waar het allemaal om draait. In dit geval….. see for yourself.

Je kop verkopen, je imago (dat eigenlijk deels ‘fake’ is) verkopen, en voor wat? Voor de commercie? Voor het geld? Het geld dat je waarschijnlijk toch niet nodig hebt omdat je er al in zwemt? Of zou Davidoff de gulle sponsor zijn van ’s mans epische exodussen?
Parfum   …   avontuur.  Parfum   …   avontuur. Is it me, or doesn’t this make any sense?

Quote van de dag [2]

De quote van de dag komt op naam van Birgit van Mol. Deze middag, toen ik haar de hoofdpunten uit het nieuws hoorde opsommen, ging ik opnieuw twijfelen of ze haar teksten soms wel eens doorneemt voor het Nieuws begint. Schrijft ze ze überhaupt wel zelf??

“Een koppel uit Kuurne moet een boete betalen van 16000 euro omdat ze hun woning bouwden….. en die is niet energie-zuinig genoeg.”

Ik wed dat ze op het punt stond te zeggen dat dat koppel hun huis hadden gebouwd waar dat eigenlijk niet mocht (zonevreemd dus).

Dokters en Dochters

Vandaag in De Morgen: de amateurgezelschappen aan het woord die zich elke dag belachelijk maken op het einde van Man Bijt Hond. That’s right: belachelijk maken. Tragisch. Want onbedoeld.

Ook ik liep er van in het begin met open ogen in. Mijn eerste reactie was “waar hebben ze die nu weer gevonden”, en vervolgens begon ik het steeds irritanter te vinden.

Maar intussen heb ik het wel begrepen. Het is één grote satire, waarbij de acteurs het er opzettelijk ‘speculoospasta-op-mijn-brood’-dik opleggen, alvorens 5 seconden lang in paniek net langs de camera te staren alsof ze net hebben ontdekt dat hun partner hen bedriegt (wat in de meeste gevallen ook daadwerkelijk het scenario is).

Leuk idee en zo. Als “Thuis” of “Familie” te kakken wordt gezet, sta ik meestal op de eerste rij (no need to comment, Tina; I know!). En in een programma als “In de Gloria” zou dat ook lukken, maar níet in Man Bijt Hond.

Waarom niet? Omdat Man Bijt Hond al vanaf de eerste aflevering – intussen al 12 jaar geleden – een uur in de wind stinkt naar uitlachtelevisie. Schijnbaar willekeurige beschrijvende tv, waarbij toch telkens de grootste randgevallen breed op het scherm worden uitgesmeerd, en die zogezegd “de Vlaming” moeten voorstellen.

Maar die mensen bestaan écht. Dat is géén satire. Dus wat gebeurt er als je vlak na “Wordt gevolgd…” een satirische vervolgsoap plaatst? Exactly: je gaat er vanuit dat de mensen in die soap altijd zo acteren en dat dat representatief is voor het amateurtoneel in Vlaanderen. De acteurs hebben dan ook schijnbaar een even grote slag van de molen gekregen als de arme drommel die 3 minuten eerder in “Wordt gevolgd…” voor aap is gezet.

Maar om met een verstandig woordje te eindigen: het is die arme drommel zijn eigen schuld; hij moet maar niet zo onozel zijn; en het is ook die acteurs hun eigen schuld; ze moeten maar niet meedoen.

Was beter dan Dokters en Dochters: Vaneigens, De lustige lezers, De korste Quiz, Vrienden van de poëzie
Was slechter dan Dokters en Dochters: Zonder handen, De Rodeo in het zwembad (of was dat niet op het einde?).

Lotuk

Vorige week donderdagavond, Canvas, de DVD die bij het nieuwste album van Arsenal – Lotuk – hoorde wordt uitgezonden. Alle gastartiesten van op de plaat passeren de revue. Het geheel wordt een soort road-docu in de VS.

Heel interessant allemaal, maar wat mij het meest aansprak was de muziek. In de credits werd die aan Arsenal toegeschreven (o.a. wat ongereleased materiaal), maar het klónk helemaal niet als Arsenal. Op een gegeven moment, toen Kyuss-zanger John Garcia aan bod kwam, weerklonk er een soort bluesachtige country/woestijnrock.

Beste Arsenal-fans: check die dvd en weet mij aub te vertellen wat titel en uitvoerder zijn.

Please?