En terwijl ik zo bezig was, dacht ik: “In werkelijkheid is een wallpaper toch veel indrukwekkender!”

Een week geleden werd ik ’s morgens gewekt door een sms van mijn neef: “François :(“. En dat was alles.
“Twee mogelijkheden”, dacht ik bij mezelf. “Ofwel is hij geblesseerd, of hij heeft een transfer beet. Ik ga s traks wel even kijken op teletekst, maar eerst wil ik nog het nieuws meepikken over de strijd tussen Obama en Clinton op CNN.

Toen ik daarna naar Teletekst ging en het woord “overleden” las, viel ik bijna uit mijn bed. Het was zo onwaarschijnlijk, zo ondenkbaar, zo….onverwacht. Ik kon de rest van de dag maar aan één ding denken. Het werk aan mijn thesis bleef beperkt tot 1 bladzijde. En ik speelde alleen maar Bitter Sweet Symphony.

Wat vreemd dat, hoewel je hem niet persoonlijk kent, en hij nog maar een jaar in Brugge speelde, je toch zo van je stuk bent door zijn overlijden.

Over de doden niks dan goeds, jaja. Maar in zijn geval komt het heus niet uit de lucht gevallen. Een stadion met 26000 huilende mensen vormt daar het levende bewijs voor. Zijn ploegmaats, die nog maar één jaar met hem samen speelden, zaten er praktisch volledig door van verdriet. Ik zat naast de spelerstunnel tranen te verbijten terwijl ik fotografen, stewards, cameramensen en spelers van Westerlo met de rug van hun hand over hun ogen zag wrijven. Een jaar ouder dan ik. Het is niet eerlijk.

Sinds gisteren domineert hij de muur van mijn kot:

Met dank aan de rasterbator.

Voetbal is simpel

Gisteren zag ik toevallig een deel van The Simpsons op VT4. Ze waren blijkbaar in Londen verzeild geraakt dus werden we getrakteerd op het welbekende allegaartje Europese clichés waar Amerikanen zich aan vasthouden om bevestiging te krijgen dat hun land wel echt awsome is: rotondes, extreem deftig taalgebruik, rotondes, kleine wagens en voetbal.

Marge: “Homer, what’s wrong?”
Homer: “I’m pissed because the referee gave Ryan Giggs a yellow card while he was in the box”.
Marge: “Do you understand anything of what you just said?”
Homer: “I understand ‘gave’ “

Grappig. Maar wat is er in godsnaam ingewikkeld aan voetbal? Van alle balsporten moet dit toch de simpelste zijn? 2 teams, 1 bal, probeer hem in het doel van de tegenstander te krijgen zonder je armen en handen te gebruiken. En er is “buitenspel” zodat je niet helemaal alleen aan het doel van de tegenstander zou kunnen gaan wachten tot iemand je de bal geeft om te scoren.

In principe is dit het einde van de post. Maar als je tijd over hebt, en je kent niet veel van voetbal, maar je zou die buitenspelregel nu toch eens op een eenvoudige manier willen uitgelegd zien, lees dan maar verder. En de anderen: come again!

.

.

.

.

De regel is heel simpel, maar alleen moeilijk uit te leggen. Met een schemaatje kun je het in één oogopslag begrijpen:

X= doelman ploeg A

A= speler ploeg A

B= speler ploeg B

Buitenspel:

___________X_______

___________B_______

____A__________A___

Geen buitenspel:

__________X_______

____A_____B___A___

Als B voorbij alle A’s staat op het moment dat de bal vertrekt, is het buitenspel. Bijkomende voorwaarde is dat de bal in de richting van de achterlijn gegeven wordt (in het schema is dat dus van onder naar boven). Stel dat de spelers staan zoals in het eerste schema, en een tweede speler van B schiet van op afstand op doel, en de doelman weert af waarna de bal in de voeten rolt van speler B, dan is het dus geen buitenspel.

Wat zeg je? De beruchte “buitenspelval“? Dat is wanneer die slimmerikken van ploeg A op het moment dat de bal vertrekt, een stap naar voor zetten waardoor B plots buitenspel staat. Van schema 2 naar schema 1 dus. Daaraan is een risico verbonden: als er een speler van A toevallig staat te slapen op het moment dat zijn ploegmaats een stap naar voor zetten, dan klapt de val niet dicht en kan speler B quasi alleen op doel afstevenen. Het kan ook zijn dat de lijnrechter niet deugt en niet opmerkt dat speler B vanuit buitenspelpositie vertrokken is. Daar is niks meer aan te doen, ook achteraf niet na het bestuderen van de televisiebeelden. In de praktijk wordt de lijnrechter door de fans van de benadeelde ploeg gestraft waarbij ze hem de raad geven zijn vlag op een plaats te steken waar het daglicht nooit komt.

Een lichte overtreding is vrije trap, een zware overtreding is gele kaart + vrije trap en een heel zware overtreding waarbij de speler alleen als doel heeft de tegenstander pijn te bezorgen, dat is een rode kaart + vrije trap. 2 gele kaarten zijn ook een rode kaart en als je de bal ingooit moet je hem verplicht vanuit je nek over je hoofd gooien.

Nog dingen? Aja, in de box voor je eigen doel (strafschopgebied, carré, m.a.w. die grote rechthoek voor de goal) bega je best geen overtreding op de tegenstander want dan is het strafschop.

En een doelman mag de bal niet met de handen aanraken als die hem gepasst wordt door een ploegmaat. Tenzij die ploegmaat dat met het hoofd heeft gedaan. Dan mag hij hem wel vastnemen.

Mannekes, dit wordt steeds ingewikkelder. Em… De doelman mag de bal in theorie slechts 5 seconden in zijn handen houden, tenzij de bal over de achterlijn geweest is en hij hem vanop de grond moet uittrappen.

Voetbal is ingewikkelder dan ik dacht. Ik weet zelf niet eens waarvoor die cirkel dient midden op het veld, ik weet ook niet waarvoor het kleine rechthoekje dient binnen het strafschopgebied, ik weet niet waarom er boogjes geschilderd staan in de hoeken van het veld en ik weet ook niet wat er gebeurt als je een own-goal scoort met de hand.

En toch zijn andere balsporten veel ingewikkelder. Basket- en tennisliefhebbers hebben niet het recht hierop te reageren voor ze een perfect logische reden kunnen geven waarom ze respectievelijk met 2 punten tegelijk rekenen, of met 15, 15, en 10 punten tegelijk rekenen.

Woede

Woede….. Ik denk dat het een gevoel is dat voornamelijk veroorzaakt wordt door machteloosheid, en machteloosheid veroorzaakt frustratie. Een situatie die je niet kunt veranderen terwijl je dat heel graag zou willen. Bij verdriet geldt dat ook, maar woede….dat is nog een trap hoger. Bij woede komt daar nog bij dat die situatie waarin je je bevindt, je treft in je zwakste plek. De plek die je je heel erg aantrekt omdat het een deel vormt van je persoonlijke trots, je identiteit. Daar komt woede vandaan.

Ik voel woede, op dit eigenste moment. Het bruist en het kookt ter hoogte van het putje tussen mijn sleutelbeenderen. Mijn tolerantieniveau is enorm laag, mijn hartslag is hoog en onregelmatig en mijn handen zweten. Je wilt het eruit krijgen, het vastgrijpen en met één welgemikte worp kapotgooien tegen de muur. Maar dat lukt niet, dus zoek je naar iets anders om mee te gooien. Maar afreageren helpt niet. Afreageren maakt het nog erger want daarmee zweep je jezelf alleen verder op.

Wat wel kan helpen is stoïcijns blijven en relativeren. Jezelf wijsmaken dat het je niet kan schelen en iets zoeken om je aandacht af te leiden van dat gevoel, die kracht in je binnenste, die zo moeilijk te controleren is en tegelijk zo instabiel. Diep in- en uitademen. Jezelf vanalles wijsmaken. Uiteindelijk gaan slapen en de volgende dag jezelf afschermen van elke herinnering “daaraan”. Geen kranten, geen televisie, geen radio, niks.

Alleen sportliefhebbers mogen vanaf hier verder lezen. De rest zal het toch niet begrijpen.

*Diepe zucht*.  Op 12 april ga ik naar Club-Cercle, en ondanks alles zal ik mijn Club ondersteunen, want ik, ik ben géén successupporter.

De Lijn door de stad

clubbus.jpgEn in een stad die weer eens hopeloos verdeeld is tussen groen en blauw, elk in hun combinatie met zwart, kiezen ook de buschauffeurs probleemloos kant. Club won verdiend, Cercle verloor onverdiend in een Olympia dat verdeeld was in een groene en een blauwe helft. Het enige wat er nu nog van overblijft is de sjaal van de buschauffeur die vandaag de heilige maar tegelijk vermaledijde voetbaltempel verschillende keren zal terugzien.

Hoofddoeken zijn tot nader order toch nog altijd verboden voor wie openbare diensten wil verschaffen. Dat is voor discussie vatbaar aangezien voor ons voetballiefhebbers, dit spelletje en onze club/vereniging niks minder dan een religie is.

Nationale eenheid

Temidden het communautaire debacle wil ik toch even voor een straaltje licht zorgen in het duister dat Vlamingen van Franstaligen scheidt. Ik zat afgelopen weekend in het Jan Breydelstadion voor Club Brugge – STVV.  Ik zat in de spionkop achter het doel waar het er altijd wat heftiger aan toe gaat en in de rust, als het wat kalmer werd, merkte ik plots dat het kleurrijk gezelschap (de betreffende kleuren zijn blauw en zwart) dat naast me zat Frans praatte. Het was een vreemde vaststelling dat er ook Franstaligen naar Club Brugge komen kijken. Het waren een 3-tal mannen en 2 vrouwen, allen met een nagelnieuw shirt van Club Brugge. De vrouwen waren redelijk “gezet”, evenals één van de mannen. Ze zagen er toch typisch Waals uit en ze hadden blijkbaar de tijd van hun leven. Als er gezongen werd keek ik stiekem naar hen om te zien of ze ook meezongen. En inderdaad: met een guitige glimlach om hun lippen zongen ze uit volle borst mee terwijl ze mekaar aankeken met een gezicht dat zei “ik heb geen enkel idee van wat ik hier aan het zingen ben”. Eén van de mannen begreep blijkbaar redelijk goed “Vlaams” want die zorgde regelmatig voor een vertaling. Hij was bijvoorbeeld zo vriendelijk “hoer van sporting!” – onze boodschap voor de scheidsrechter – om te zetten naar het Frans.
Toch hartverwarmend, niet? Dat ook Franstaligen warm lopen voor een uitgesproken Vlaamse club als FCB? Zo zie je maar dat er hier en daar onder de bevolking toch nog zoiets bestaat als nationale eenheid.

Bekerfinale 2007

Het was zwaar! Vooral als je de volgende dag vroeg moet opstaan. Maar het was die 20 euro meer dan waard! Ik heb een positieve en een negatieve ervaring vastgelegd (op film): de rellen voor de match waarbij de politie naar mijn mening te drastisch optrad en in het midden van de massa traangas gebruikte (er waren ook (meestal) vredelievende supporters in de buurt waaronder kinderen). Ik heb het moment van de “charge” gefilmd maar ben uiteindelijk weggelopen toen ik het gas binnenkreeg.

Het positieve was natuurlijk de match zelf. Enorm veel sfeer en ambiance bij de club-supporters. Mijn stem was de rest van de avond weer eens K.O. Dit is het moment vlak na affluiten:

En nu terug concentreren op studeren (E.U.). Geen makkelijke opgave!

Club Brugge – AA Gent

Voor ik het vergeet: dinsdagavond heb ik ook een nuttige bezigheid gevonden. Speciaal voor de halve finale van de Beker van België naar Brugge gekomen (naar huis dus), en ondertussen ook mijn vermaledijde laptop binnengebracht. In de rode cirkel kun je mijn kop zien. Ondertussen deed Herpoel zijn onmogelijke en heel gelukkige redding. Uitstel van executie.

Club Brugge - AA Gent