Decadent

Dat gedoe over de koopkracht, hoe zou je dat uitleggen aan een Boliviaanse mijnwerker? Ik vroeg me dat gewoon even af.

(Boring) Earth

Daarnet op Canvas: Earth. Prachtige documentaire. Niks nieuws natuurlijk, maar zo zie je nog eens mooie beelden. 
Opvallend dat wanneer het gaat over “het leven op Aarde”, je altijd weer opnieuw spectaculaire beelden te zien krijgt van woeste bergen, duizelingwekkend hoge watervallen, woeste golven die op een rotsachtige kust inbeuken, vuurspuwende vulkanen en weidse oerwouden. De dieren die de revue passeren zijn olifanten, een jachtluipaard dat in de loop een zebra neerhaalt, walvissen, arenden, haaien en andere dieren die je nooit van je leven te zien krijgt.

Het zou het realisme van de serie te goed komen (in België althans) als ze een gerelativeerde inheemse versie zouden tonen met, ik noem maar iets op, een eik, de kemmelberg, de waterval van Coo, een golf die erin slaagt de dijk van Oostende te bereiken, een koe, een konijn, een paling, een huismus of een varken. Kortom: dingen die je wél te zien krijgt in je miezerige leven in deze hopeloos saaie uithoek van de wereld, waarschijnlijk de enige plek waar er absoluut niks spectaculairs te zien of te beleven valt op het vlak van moeder natuur.
Geen orkanen, geen tornado’s, geen ijzige winters, geen hete zomers, geen bergen en dalen, geen woestijn, geen oerwoud, geen tsunami’s (wat wel positief is), geen landverschuivingen, geen moussonregens, geen vulkanen, geen aardbevingen, geen interessante geomorfologische formaties, geen fjorden en geen warmwaterbronnen. Als je aan andere landen denkt in deze wereld, dan moet je toch toegeven dat onze situatie heel zeldzaam is. De saaiheid van het land is zelfs bijna de rariteit die ons onderscheidt. Zelfs Nederland heeft de altijd dreigende zee, en Duitsland heeft bergen.
Het positieve is dat waar je ook op reis gaat, er is altijd iets interessants te zien. Behalve in Luxemburg, maar dat hoorde vroeger bij ons.

Is Obama een allochtoon?

Interessant opiniestuk vandaag in de Morgen van de hand van Bart Dewever. Hij had wel serieus veel tekst nodig om iets heel eenvoudigs te zeggen dus ga ik hetzelfde proberen over te brengen in heel weinig tekst. Here we go:

De VS en Frankrijk zijn twee landen waar van vreemdelingen gevraagd wordt zich aan te passen en waar er gehamerd wordt op een burgerlijk nationalisme. Dwz: burgerschap kweken, respect voor de wetten, de gebruiken, de taal, etc. Daartegenover staat een eerder etnisch nationalisme dat de nadruk legt op het volk ipv de staat, zoals bijvoorbeeld in Duitsland. Het volledig andere uiterste is de Engelse aanpak: diversiteit alom. Er is zelfs een speciale tulband voor Sikhs die politieagent worden. België zwalpt tussen het Franse en het Engelse model in: hoofddoek, wel of niet?

In de VS is er een zwarte presidentskandidaat. In Frankrijk is er een president van Hongaarse oorsprong. Toch haalt niemand het in zijn hoofd één van beiden een “allochtoon” te noemen. In het Verenigd Koninkrijk en in België zou het, laat ons eerlijk zijn, ondenkbaar zijn. Het is al een prestatie als er een volksvertegenwoordiger is van allochtone afkomst. Di Rupo is nog het verst geraakt, maar de Italianen zitten hier dan ook al héél lang.

Volgens de Wever is het ene de oorzaak van het andere. In landen waar migranten bijna gedwongen worden zich aan te passen is er een veel betere assimilatie en stoten “allochtonen” ook veel verder door op de maatschappelijke ladder. Of het zo is, geen idee. Maar wel interessant om te onderzoeken. Jammergenoeg heb ik mijn thesisonderwerp al gekozen.

Powered by ScribeFire.

Wie is hier achterlijk?

Gisteravond zag ik de herhaling van de Zevende Dag met daarin de moslim die nog in sprookjes het scheppingsverhaal geloofde en ik moet eerlijk toegeven: na afloop dacht ik echt van “sommige culturen zijn toch wel echt nogal achterlijk!”.
Vervolgens zapte ik en kwam ik bij een belspel terecht. Toen realiseerde ik me dat een cultuur moeilijk nog meer achterlijk kan zijn dan de onze. 

Powered by ScribeFire.

Post in between

Arrr, die smeerlappen! Opportunisten zijn het! Egoïsten! Ikkijknietverderdanmijneigengrenzenwantmijnneusisnietlanggenoegenikbesefnietdaterdaarbuitenook eenwereldis-isten!

Cyprus is bang omdat ze “denken” dat Turks-Cyprus óók wel eens erkend zou kunnen worden in de toekomst. Wel, daar had je maar aan moeten denken vóór je tegen de hereniging van het eiland stemde!

Roemenië zijn  bang om Putin boos te maken, boo-hoo!  Look at me: I’m actually too poor to be in the EU and I all I want is to lick Russia’s heels!  (Ik weet het: hier had ik een veel plattere term kunnen gebruiken. Maar ik ben niet Bill Hicks)

Die Brian Eno-cd is trouwens echt wel goed. Het is geen muziek, maar het is goed. Of beter: “ze” zijn goed. En die “ze”, dat zijn de geluiden die erop staan.  Oh look, here it is! Apollo Atmospheres & Soundtracks. Dat noem ik nu eens een TITEL. Geen titel maar een TITEL! En hij is van mijn geboortejaar, wat een toeval.

Entre les tours d’Adelaide et Perth

“Endless opportunities”….. Als je de voordelen van het internet moet gaan opsommen ben je lang bezig, en daarom komen die twee woorden nog het dichtst in de buurt. Bloggen is een opportunity, sociale contacten opbouwen een andere.

Een paar dagen geleden stuurde ik een email naar een meisje uit Rusland waarin ik probeerde uit te leggen waarom ik me op een merkwaardige manier aangetrokken voel tot steden als Adelaide en Perth. Zij had in een vorige mail opgemerkt dat ze een atlas nodig had om die steden op te zoeken en dat het eerder ‘towns’ waren dan ‘cities’. Ze komt van Sint-Petersburg, dus in haar ogen zijn Brussel, Amsterdam en Hondschoote dorpen. In onze ogen is alleen die laatste een dorp, dus er is wel een opmerkelijk verschil in perceptie.

Ja, waarom voel ik me aangetrokken tot die steden? Omdat ik het zelf niet goed wist heb ik er eens goed over nagedacht (dat zijn zaken waar je over na kunt denken als je in de douche staat of op de wc zit, want je moet toch érgens aan denken) en ik kwam met een kleine theorie op de proppen. Listen up….

Omdat België zo’n klein en dichtbevolkt land is, heb je niet zo’n strikte scheiding tussen stad en platteland. Het hele land is trouwens bezaaid met kleine steden waardoor mensen niet direct de behoefte hebben om zich in een grote stad te gaan vestigen. Alles wat ze nodig hebben, van supermarkt tot cultureel centrum, vinden ze bij hen thuis in, laat ons zeggen, Zottegem. Omdat Zottegem er ís en omdat mensen zelfs veel geld willen betalen om er te wonen, zal Gent nooit uitgroeien tot een grote stad.
Daar heb je misschien een verklaring voor de West-Vlamificatie (of West-Flandrificatie, of West-Vlaanderenificatie, of West-Vlaandrisering) van Gent. De westelijke gouw ligt ‘ver‘ van Gent en heeft een kleinere concentratie aan Zottegemmen, en daarom trapt de jeugd het af om op termijn Gent tot nieuwe hoofdstad van het uitgebreide West-Vlaanderen uit te roepen.

Naast grote verkeersdrukte elke dag en teloorgang van het platteland heeft dat ook gevolgen voor het reisgedrag van de gemiddelde Vlaming. Vlamingen komen zelden in steden en moeten er dan ook niet van weten. De Vlaming gaat naar plaatsen waar het rustig is, en de beste bestemmingen zijn deze waar er weinig volk loopt. Als de Vlaming terugkomt van zijn reis vertelt hij over de indrukwekkende sterrenhemel (want er is geen lichtpollutie waar hij op reis gaat), over de nieuwe prachtige plekken die hij ontdekt heeft, maar die in geen enkele reisgids staan, over de fileloze route die hij gevonden heeft, enzovoort. De Vlaming zoekt rust en afgelegenheid, waar hij ongestoord kan barbecuen. In de praktijk komt de zoektocht naar die afgelegen plek vaak neer op een zoektocht naar een plaats waar geen Hollanders zijn, maar dat is een ander verhaal.

Als Vlaanderen een land was, dan was het het dichtst bevolkte land in Europa (Monaco, Vaticaanstad en Malta niet meegerekend enkel en alleen omdat ze zo klein zijn)…

-noot voor de googlers: het dichtst bevolkte land van Europa is Monaco, gevolgd door Vaticaanstad, Malta, Nederland en België-

…en het op 2 na dichtstbevolkte land ter wereld, na Bangladesh en Taiwan. Of wacht, Taiwan is eigenlijk geen land. Het op 1 na dichtstbevolkte land dan (n.b.:ik laat Monaco, Vaticaanstad, Singapore, Malta, Qatar en andere dwergen opnieuw erbuiten. De eerste 3 zijn eigenlijk steden en de laatste twee zijn eilandjes ter grootte van Limburg). Geen wonder dat we vaak door het raam van onze staatkundige grenzen zitten te staren. De Hollanders doen dat ook en gaan bijgevolg elke zomer met hebben en houden op exodus naar hun Beloofde Land: de Rest van de Wereld. Ik heb de indruk dat je op reis het meest van al Duitsers, Nederlanders en Belgen tegen het lijf loopt. Niet toevallig want dit zijn dan ook de drie lelijkste landen van West-Europa. Spanjaarden, Portugezen, Italianen, Zwitsers, Oostenrijkers: waarom zouden die weg willen?

Perth en Adelaide. Het is heel simpel: ik ben een Vlaming maar ik houd van steden. Ik combineer beide aspecten want ik voel me aangetrokken tot afgelegen steden. Perth en Adelaide liggen in het meest afgelegen land ter wereld. Een land dat zowel in Amerika als in Europa “aan de andere kant van de aardbol” gesitueerd wordt. Dat land bestaat grotendeels uit woestijn en het meeste volk woont in het zuidoosten. Maar Perth en Adelaide liggen respectievelijk in het zuidwesten en het zuiden en om er te komen moet je een flink stuk wildernis doorkruisen, wat vooral voor Perth aanzienlijk is. Eens je dat achter de rug hebt vind je een stad terug die zo groot is, of nog groter is dan Brussel. Een nieuwe stad met moderne wolkenkrabbers, glas en staal, stadsparken, een haven in een diepe inham en een kustlijn met een blauwe oceaan. Zonovergoten steden, vol met gekke Australiërs. Steden die niet vaak in de belangstelling komen.

Klein experiment: sluit je ogen en stel je NU Sydney voor. Wat zie je? Het operagebouw? Misschien de enorme brug aan de haven? Mooi zo.
Sluit opnieuw je ogen en stel je Perth voor. Wat zie je? Niks? Ik ook niet. Dat is het interessante: je kunt je er niks bij voorstellen. Het zit vol geheimen en dingen die je kunt ontdekken. Daarom voel ik me aangetrokken tot die steden – en voor mij zijn het wel degelijk grootsteden. Ik wil er dan ook naartoe. Wanneer weet ik niet, maar hoe langer het nog duurt, hoe langer ik ernaar kan verlangen en dat maakt het leven boeiender.

En daarbij: die wildernis is te vermijden door het vliegtuig te nemen. Maar dat is voor watjes, genau.

De grootste misdaad ter wereld

Ter ere van Blog Action Day, wil ik jullie met de neus op een redelijk schrijnend verhaal drukken. Een verhaal van onmacht, smeerlapperij, respectloosheid en dood. Dit is geen leuk verhaal, en wie mij kent en met mij aardrijkskunde volgde op het hoge schooltje, kan hier al stoppen met lezen want het is slechts herhaling. Tenzij je het interessant vindt natuurlijk.

Er was eens…

…in een land hier ver vandaan, in een grote vlakte aan de rand van een bergketen, een meer. Het was een reusachtig meer. Het was zo groot dat je, als je aan de oever stond, je de overkant niet kon zien. Rondom het meer waren kleine vissersdorpjes gevestigd. Hardwerkende vissers zorgden er voor het dagelijks inkomen voor hun kroostrijke gezinnen. Mens en natuur waren één: de mens was afhankelijk van het meer omdat alles daarrond een woestenij was. Het meer was het kloppend hart van de streek.
Het water voor het meer werd aangevoerd door twee machtige stromen, die ontsprongen in de bergen. De mensen die aan de oevers van die rivieren woonden, gebruikten het water voor hun dagelijkse behoeften, en voor aan landbouw te doen in die woestenij. Maar ze zorgden er steeds voor dat er genoeg water naar het meer bleef stromen.

Op een slechte dag werd de vredige streek rondom het meer bezet door een naburig volk. De plaatselijke bevolking kon niks ondernemen omdat de indringer veel machtiger en numeriek veel sterker was. Ze werden opgenomen in het rijk van hun buur, waar mensen geen eigen bezit meer mochten hebben en het bestuur geregeld werd in stad daar heel ver vandaan. De indringers begonnen massaal water van de rivieren af te tappen en de woestijn werd getransformeerd in grote akkers die voortdurend onder water stonden. Op die velden werd katoen gekweekt, en om die beter te doen groeien gebruikten ze ladingen en ladingen pesticiden.

De gevolgen waren verschrikkelijk: de akkers werden steeds minder vruchtbaar, en steeds zouter. Het zout vernielde alle leven in de rivieren en in de omgeving. Alles werd…..dood. Het meer kreeg steeds minder water en werd kleiner en kleiner. De bodem van dat meer, dat bedekt was met zout en landbouwpesticiden, meegenomen door het water van de rivieren, kwam aan de oppervlakte te liggen. Door de inkrimping van het meer werd het klimaat ook veel droger. Er staken stofstormen op waarbij de pesticiden en het zout over heel de omgeving verspreid werden. De mensen werden ziek en de kindersterfte steeg extreem.

De dorpen raakten ver verwijderd van de oever van het meer. Vissersboten kwamen op het droge te liggen. Alle leven in het eens zo prachtige meer stierf uit.

Na vele jaren vertrokken de indringers en werd de plaatselijke bevolking opnieuw zelfstandig. Maar het was al te laat: het meer kromp verder, de stofstormen bleven en de hele omgeving bleef symbool staan voor de dood.

 –EINDE–

Vroeger zag het Aralmeer, op de grens van Oezbekistan en Kazachstan er zo uit:

Zo ziet het er nu uit:

Door de stofstormen en het zwaar vervuilde drinkwater is kanker is er met 500% gestegen. Nergens ter wereld ligt de kindersterfte hoger, zelfs niet in Tsjernobyl na de meltdown. 10,45% sterft in het eerste levensjaar.

Ik krijg pijn in mijn buik door er alleen nog maar over te schrijven. Ik kan alleen nog maar zeggen: informeer u:

Udasa
BBC
GRID – ARENDAL
Google
Wikipedia

NB: excuus voor het niet vermelden van de schaal. Vroeger was het Aralmeer 68000 km² groot. Nu is dat nog hooguit 17000 km². Ter vergelijking: België past 2 keer in het oorspronkelijke Aralmeer. Nu kan alleen Wallonië er nog in.