Intussen tussenin

En we gooien deze erin:

Dave Clarke – Southside

Ja, zet maar loeihard. Ik ga intussen teen en tander vertellen.

Ik zit intussen in de helft van mijn halftijdse opdracht. Het klinkt als een tautologie, maar het is er geen. Over vier – pardon – drie komma vijf weken zwaai ik af en ga ik opnieuw op zoek naar werk.

Eigenlijk ben ik nu ook al op zoek. En dat is de reden waarom de meest oplettenden onder jullie mij zaterdagmiddag konden vinden op het stationsplein voor Gent Sint-Pieters. In het Europahotel (geen zorgen beste Gentenaars, het is geen schande als je dit pand niet kent want het is een onbeduidend motel-achtig driesterrenhotel in de meest on-hotelse buurt van uwen stad) was er een informatiesessie over carriëres aan de EU, en daar had ik mij natuurlijk voor ingeschreven. Door de macht der gewoonte had ik een uur gereken voor de trein in plaats van 25 minuten, dus ik was way te vroeg. Gelukkig was het mooi weer dus ben ik met een boek voor het station gaan zitten.
Die infosessie kostte niet minder dan 50 ballen. 50!! Maar het was het geld meer dan waard. Stel je voor: je gaat naar een sollicitatiegesprek en bijhorende selectieproef en je weet op voorhand welk soort vragen ze daar gaan stellen, je weet ook precies wat je hebt moeten instuderen en waar je die info moest gaan zoeken. Je hebt zelfs enkele voorbeeldexamens kunnen maken. We kregen er ook te horen op welke websites we de meeste vacatures konden vinden, wat de mogelijkheden waren per diploma, wat we zouden gaan verdienen (duizelingwekkende bedragen), etc.  Ja jong, kzient zitten kerel.

Intussen heb ik mij ook ingeschreven voor de selectieproeven voor toekomstige diplomaten. Hier ben ik wat realistischer. Ik ben al blij als ik het tot stagiair schop en ik een jaar de grens kan oversteken om weer wat belangrijke levenservaring te verzamelen. Is dat realistisch? Probably not. Als realistisch ben dan zeg ik dat ik grandioos ga buizen. Zeggen dat je gaat buizen vind ik eigenlijk even erg als het buizen zelf, dus zeg ik adios aan het realisme. Utopisme is véél leuker.

Goed nummer he? Als je het beu bent: hier is een andere klassieker. Ja, zet maar wat luider.

Didier Sinclair – Lovely Flight

Feedverlatende bloglezers zullen opgemerkt hebben dat mijn header – alweer – veranderd is. Ik ben niet rap tevreden, dat kun je wel zeggen. Elke header is sowieso tijdelijk tot ik een betere gevonden heb. Het summum moet een zelf ontworpen header zijn met een creatievere voorstelling van de DIGB-letters. Maar dat is voor als ik beter kan werken met Photoshop.
De foto die er nu staat heb ik deze zomer in Zwitserland genomen op mijn dodentocht naar de Mischabelhütte. Op die mooie augustusdag stapte ik rond 9u ’s ochtends letterlijk uit de mist. Niet aan de zijkant, maar aan de bovenkant van de wolk. De vallei was volledig bedekt door zijn ochtendlijk donsdeken terwijl daarboven de lucht staalblauw was. Lyrisch zeg je? Damn right it is! De wonderen der natuur kunnen een mens zijn hart al eens week maken. De hele nacht had het geregend en als je ’s morgens vroeg al hoog in de bergen bent, en je hoort de beken ruisen, je ziet de vegetatie druipen van het vocht, je ziet gemsen en marmotten en de vallei ligt letterlijk te dampen……… ja dan neem je je camera en je maakt zoveel mogelijk foto’s……. waarvan dit panorama nu de header is.

Advertenties

Agenda

Ik zou een agenda moeten hebben. Ik heb heel erg dringend een agenda nodig. Voor twee maanden. Dat bestaat zeker niet. Een agenda voor twee maanden? En dat is weggegooid geld zeker? Een agenda voor 2008? Een agenda voor een heel jaar is sowieso waarschijnlijk weggegooid geld. Ik ga mijn pocketagenda van de VUB opnieuw moeten inschakelen, ookal is die wat te klein. Maar hij gaat nog tot het eind van het jaar…..

Maar kan dat wel? Een agenda van een goddeloze instelling, in een katholieke school?

An offer one can’t refuse

Ik krijg aangeboden: 2 weken in de Zwitserse Alpen, alles inbegrepen, gratis en voor niks.

Tegenprestatie: samen met mijn neef de 900 km lange heenreis en de even lange terugreis langs Belgische, Franse en Zwitserse autosnelwegen voor mijn rekening nemen, zodat mijn grootouders van een zorgeloze vakantie kunnen genieten zonder de perikelen van het hedendaagse wegverkeer te moeten trotseren. Het zou dus eigenlijk een herhaling zijn van wat ik vorig jaar gedaan heb, maar dan dubbel zo lang.

“Maar ik ging eigenlijk werken in juli” opperde ik, om de schijn hoog te houden dat ik me niet zou laten meeslepen maar integendeel een beredeneerde beslissing zou nemen. In mijn binnenste wist ik wel wat ik wilde doen. In gedachten was ik al de bergtoppen en hutten aan het overlopen die ik wilde bereiken. Ik zag mezelf op eenzame hoogte in een verlaten alpenweide met zicht op het diepe dal, liggend in het gras en genietend van het verre geraas van een waterval. Ik zou mijn gloednieuwe camera meenemen en fantastische woeste landschappen fotograferen. Hoger gaan dan ik ooit geweest ben.

En dan komt de twijfel, de scepsis. Voor hetzelfde geld vind ik nog een maandvullende job. Ik heb er opzettelijk juli voor vrijgehouden. Planningen moesten worden afgestemd en agenda’s vergeleken, want ik ga nóg eens op reis, in augustus vanzelfsprekend (en dat zal ongetwijfeld veel literatuur opleveren, maar ik hou dat onderwerp voor later. Voorlopig zeg ik enkel: nieuwe windrichting, nieuw land, nieuw continent, nieuw klimaat, nieuwe cultuur en nieuw landschap. Voila. Het wordt plezant!).
Een beetje stom dus om dan plots wél in juli op reis te gaan, om dan wél bereid te zijn je goeie voornemens voor de haaien te gooien. Ookal is het voor een good cause. Mijn geweten is er nog niet helemaal aan uit.

Naamgenoot

Naamgenoten. In mijn geval zijn ze dun gezaaid. Als je dan toch iemand tegenkomt ergens op het internet, die dezelfde naam draagt als jijzelf, en die komt dan ook nog eens uit dezelfde gemeente, dan is dat heel vreemd. Maar ik was er eerst!

Ja natuurlijk was ik mezelf aan het googlen. Wat dacht je? Het goede nieuws is dat ik mezelf slechts één keer tegengekomen ben. Straks begint het solliciteren en dan wil je nu eenmaal niet ontdekt worden. Lene zal het roerend met me eens zijn!

Mondvoorraad

Ach ach vanavond keer ik terug naar the middle of nowhere oftewel het midden van België, waar er een honderdtal vierkante meter het zonder internetverbinding moet stellen. The big blackout keert voor de derde keer terug, en dus voel ik me genoodzaakt deze blog van voldoende spijs en drank te voorzien om het een midweekje uit te houden.

Mijn blog en ik, wij hebben een belangrijke eigenschap gemeen: een dieet is nooit goed. Een blog leeft van updates, net zoals ik mijn dagelijkse calorieën broodnodig heb opdat mensen mij nog zien lopen op straat. Allez vooruit….

Mijn thesisonderwerp ligt vast, mijn promotor ligt vast, de eerste regels verschijnen op elektronisch papier en de eerste pagina’s zitten al ergens in mijn hersenpan. Waarover gaat het? Ik ga jullie niet vermoeien met de exactheden. Ik kan alleen zeggen dat het veel te maken heeft met deze post.

Veel werk! Elke week vraagt nauwkeurige planning. Vanavond de dvd programmeren voor 24, Lost en Hustle. Morgen eerste paper indienen, tegen donderdag teksten doornemen en een samenvatting schrijven, maandag of dinsdagavond naar Control, woensdag naar een lezing van de Turkmeense president aan de VUB, donderdag bij het krieken van de dag vertrekken richting a’pen, zorgen dat ik eindelijk dat laatste resterende boek kan kopen bij Acco, ’s avonds na de les naar de boekenbeurs (ik zit dan toch al in a’pen), daarna opnieuw naar Brussel, vrijdagmorgen opnieuw naar Brugge (overload aan NMBS) en vrijdagavond naar Cercle-Club (een uitmatch nota bene).

Zo ziet de week eruit. Ik geef toe dat de planning niet zó nauwkeurig is, maar it will do.

Tot ergernis van mezelf laat ik ook dingen bewust buiten beschouwing: ik moet dringend cursussen gaan bijhouden, IPE in de eerste plaats. Alleen heb ik het boek nog niet. Ik moet ook die verjaardagsdrink eens gaan regelen. Het is verdomd moeilijk een gemeenschappelijke datum te vinden. Ik moet mijn kot eens stofzuigen maar ik heb geen stofzuiger. Ik moet ook eindelijk eens die foto’s gaan uploaden die al zo lang in de wachtrij staan. Sh*t ik ben weer aan het zagen. Wacht, ik zorg voor wat compensatie.

AHA ik heb een nieuwe gsm! Geen verrassing: Sony-Ericsson K800i (ja, hiermee krijg ik extra hits, so what?). Hij is ondertussen wel al aan het einde van het einde van de terminus van zijn productlevenscyclus (dit woord bestaat!), dus het was geen senicure om het te vinden. Bij Photo Hall hadden ze nog één exemplaar, bij Vandenborre nog 2; maar die stonden in beide winkels aan 249€. In de Mediamarkt in Brussel stond hij aan 199€, en 2000 frank was vroeger een bom geld, dus ookal waren dit waarschijnlijk de 3 laatste toestellen in Brugge (Tuyttens: niks; Krëfel: niks, Belcompany: niks, Proximus-shop: niks), met 50€ kan ik evengoed een extra geheugenkaart kopen. Van een kale reis thuisgekomen heb ik de Mediamarkt van Oostende opgebeld: ook daar geen K800i meer in voorraad. Of er in andere Mediamarkten eventueel nog zijn? Een minuut stilte, doorbroken door getyp op- en gebleep van een computer, gevolgd door een “het spijt me mijnheer. In heel België is er niet één Mediamarkt die de K800i nog in voorraad heeft.

Last resort: Phone house. Omdat die in Brugge gesloten is wegens verbouwing wilde ik die van Knokke-Heist opbellen. Ik kwam terecht bij een callcenter. De man aan de andere kant van de draad, die ik me voorstel als Ben Trueman uit Hotel Babylon (de homofiele receptionist), wist me te vertellen dat hij zowel in Knokke als in Oostende nog in voorraad was aan….209€.
“Good enough!”
En nog voor de man mij nog een prettige dag kon toewensen en mij bedanken dat ik – vermoedelijk – voor Phone House gekozen had, was ik al in de auto gesprongen en had ik de motorkap richting Knokke gewend.

Mondaine badplaatsen tijdens een regenachtig verlengd weekend: je wilt er echt niet heen.
– Wat doen mensen als het weer te slecht is om op de dijk te zitten? Shoppen!
– En waar gaan mensen in Knokke, bulkend van de cash, winkelen? De Lippenslaan!
– En waar ligt de Phone House? Aan de Lippenslaan!

Mijn ijdele ambitie om de auto voor de winkel te parkeren en even snel binnen en buiten te springen heb ik snel opgeborgen. In file ging ik voorbij bezette parkeerplaatsen, in file ging ik verder rond een rotonde, ik reed voorbij de afslag van de Lippenslaan die één grote file was, in file ging ik rond een tweede rotonde, en zo belandde ik op de weg terug. Een hele hoop idiote details om te schetsen dat het toch wel echt druk was.

Uiteindelijk parkeerde ik de auto ergens op wandelafstand van de Lippenslaan. Dat klinkt positiever dan het is: een marathon van 42 km is tenslotte ook wandelafstand (of loopafstand). Maar ik heb gelukkig op de wandeling heen en terug mezelf wat kunnen entertainen met naar de auto’s te kijken. De BMW-Jaguar-Mercedes-Audi-en Porschedichtheid is zelfs hoger dan de Franstaligendichtheid.

****

Ik ga nu die paper afwerken want ik heb D. beloofd hem bij wijze van voorbeeld door te mailen.

Zij die gaan verdwijnen groeten u!

Powered by ScribeFire.

Vuurdoop

Vandaag zat ik voor het eerst alleen aan de receptie van mijn allernieuwste werkgever. Vanachter mijn L-vormig bureau met zicht op de vaart Brugge-Gent bekampte ik de zeven zeeën der administratieve romslomp, computertechnische logica, rinkelende telefoons, halfgare glazenwassers en naar mokka smakende cakejes.
Het startschot voor de georganiseerde chaos was het moment dat ik de sleutel van de postbus vroeg om vervolgens met een heuse tientonner de oprit af te rijden. Toen ik terugkeerde kraakte het asfalt onder het gewicht van papier, postzegels, verspilde inkt, touw, plastiek verpakkingen en karton.
Gewapend met een Japans samuraizwaard ging ik de brieven te lijf. Eén voor één moesten ze het afleggen tegenover het lemmet en hun oninteressante doch goed beschermde inhoud prijsgeven: facturen, rekeninguittreksels, herinneringen, aanmaningen, tweede herinneringen, derde aanmaningen, bestelbonnen, facturatiebonnen, offertes en prijsaanvragen vlogen me rond de oren. Alles moest gemerkt worden met mijn stempel die ik tussen de hete kolen bewaarde. Vuur, gensters, vonken en stank verspreidden zich als het papier in aanraking kwam met het gloeiend hete metaal dat voor eeuwig de cijfers 03-09-2007 vastlegde.
En toen verscheen er een deadline aan de horizon: 14u. Dan kwam de Black Postman op zijn stalen ros de post ophalen, onverbiddelijk als hij is. Een blik over mijn schouder deed een golf van paniek en adrenaline door mijn lymfeklieren razen: een berg brieven, zo hoog als het oog kon zien, die lag te wachten op priorzegels. Terwijl ik mijn T-shirt stond uit te wringen kwam de CEO er nog een schepje bovenop doen. Of ik nog een aantal wijzigingen aan wilde brengen in een document, dat wilde afprinten, hem voorleggen, kopiëren, doorfaxen en aangetekend met de post van die dag versturen? Sure!! Why not?
Rook kwam uit mijn vingers toen ik het toetsenbord van de gloednieuwe pc geselde en vuur kwam uit de printer toen die na de 5de poging nog steeds niet het gewenste resultaat uitspuwde. Ik rende over de vloer, richting kantoor van de manager en terug. “Zo goed meneer?” Met de ene hand de hoorn van de telefoon vasthoudend en met de andere mij gebarend mijn gerief op zijn bureau neer te leggen gaf hij zijn instructies. Ik rende terug om als een gek zegels te plakken. 5 minuten later verscheen de directeur opnieuw. Met een glimlachje dan nog: “Big Apple, ik moet je teleurstellen. Je bent vergeten er “aangetekend en per fax” aan toe te voegen.
“Ok, meneer. Ja, meneer.” Inwendig alle goden vervloekend ging ik weer aan de slag. Collega’s keken me ongerust aan en stelden voor dat ik zou gaan lunchen.
“Je broodje ligt daar nog Big Apple”
“Straks ga je nog flauwvallen Big Apple”
“Heb je geen honger Big Apple?”
Met een zenuwachtige glimlach was ik ze van antwoord. Op dat moment was het broodje smos wel het minste van mijn zorgen.

14u: de bel gaat: de facteur. Trots presenteer ik hem de berg papier die voor hem bestemd is.
Toen hij de deur achter zich dicht trok ging ik richting keuken om mijn wonden te verzorgen en de geestelijke schade op te meten. In de krant las ik over het voetbal van gisteravond. Man, wat een kakdag. Man, wat een boeiende job. Man, wat een toffe collega’s. Ze brengen me koekjes met mokkasmaak en daarvoor ben ik ze dankbaar. Ik zal hen de vuurstempel nog even besparen. Nog even.

Powered by ScribeFire.

Eerste werkdag

Vandaag de eerste werkdag gehad. Het was verdorie niet om te lachen maar ik zie het nog altijd zitten. De sfeer is alleszins opperbest. Daarna ben ik gaan koersen naar Sluis en terug, en nu heb ik nog steeds niks gegeten. Ik ben dus moe én ik heb honger. Je hoort het al: uitgebreider verslag zal voor morgen zijn.