Top-100

Opgemerkt bij Elke en Elsje. (Het had een tweeling kunnen zijn…) 100 pluimen die je op je hoed van het leven kan steken. De één al wat interessanter dan de ander. Mijn leven zal niet minder geslaagd zijn als ik geen Amish-community gezien heb.

1. Started your own blog: Vaneigens
2. Slept under the stars: 2003, zomer, Ardèche, hééél warm.
3. Played in a band
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity
7. Been to Disneyland
8.Climbed a mountain: meermaals
9. Held a praying mantis: een bidsprinkhaan?? Die bijten toch, dacht ik.
10. Sang a solo: jazeker! En voor publiek!
11. Bungee jumped
12. Visited Paris: Voor Amerikanen is dat hét van hét zeker?
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty: nee, maar wel het Empire State Building. Met de lift welteverstaan.
18. Grown your own vegetables
19. Seen the Mona Lisa in France: nee, en ik was nochtans in het Louvre.
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight: tuurlijk.
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill
24. Built a snow fort: vermoedelijk.
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset: in de woestijn zelfs
31. Hit a home run: ja, maar jammergenoeg tijdens een wedstrijd tafeltennis.
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person: zijn die dan een persoon?
34. Visited the birthplace of your ancestors: Err, you mean where I’m sitting now?
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language: mezelf? Dat niet, nee.
37. Had enough money to be truly satisfied: het zou erg zijn als dat niet zo was.
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person: hij stelt het nog altijd goed.
39. Gone rock climbing: op avonturentocht!
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke: Elvis!
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa – America: wat is het nu? Afrika of Amerika. In het tweede geval: ja.
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance
47. Had your portrait painted: een karikatuur van Nesten.
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris: teveel volk.
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class: Judo, op sportdag met school.
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Boy Scout Cookies: het waren pannencookies.
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason: mag ik dat als man veranderen in “gave”? In dat geval: ja.
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favourite childhood toy: allemaal!
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job: slachtoffer van het slechte zomerweer.
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper: Brugsch Handelsblad
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury
91. Met someone famous: iedereen heeft wel eens een woordje gewisseld met een bekende kop.
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake: Dode Zee telt niet mee zeker?
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone: is dit een grap?
99. Been stung by a bee?
100. Read an entire book in one day: het was dun.

38/100! En omdat mijn leven nog maar 31% voltooid is, kun je zeggen dat ik voor zit op het schema.

Overslag

Onbewust heb ik een wetenschappelijk experiment gedaan op mezelf. En de conclusie is heel interessant! Misschien ook voor jou/u!

Vorig jaar, ergens in april, ik zat toen het eerste jaar op kot, kreeg ik last van hartritmestoornissen. Ik wist niet waar die opeens vandaan kwamen, maar elke dag kwamen ze terug rond hetzelfde tijdstip, ergens in de latere namiddag. Pas rond 23u ’s avonds verdwenen ze opnieuw en in tussentijd zat ik mijn kas op te vreten uit ergernis/frustratie/ambetantigheid/whatever.
Een paar doktersbezoeken konden mij geruststellen: ik mankeer niks. Gezond hart, het slaat enkel een beetje bizar af en toe.

Ik had er enkel last van in rust, dus ging ik in de vakantie sporten alsof mijn leven ervan afhing. De ritmestoornissen ebden weg, maar toen ik in september opnieuw de draad opnam en weer ging studeren, kwamen ze terug. De rest van het jaar bleven ze voortduren, tot in april dit jaar. Toen zat ik weer meer thuis om aan mijn thesis te schrijven en zo. Ik deed ook meer aan sport. In de vakantie heb, net zoals het jaar ervoor, zoveel mogelijk aan sport gedaan, et voila: weg ritmestoornissen. Enkel een overslag zo nu en dan maar die kunnen me al lang niet meer deren. Toen ik begon met lesgeven in september bleef ik gespaard van deze ontzettend irritante stoornis. Ik dacht dat ik er definitief van verlost was.

Maar nu, sinds ik in een nieuwe school lesgeef, komen ze terug. En als ik terugkijk naar het voorbije anderhalf jaar is er één variabele die samen blijkt te hangen met het al dan niet hebben van hartritmestoornissen: sport. Toen ik in mijn vorige school lesgaf ging ik er elke dag heen met de fiets. Nu is dat een beetje te ver dus ga ik met de auto. Resultaat: ik doe de hele dag niks van lichaamsbeweging. Ik zit nu te typen terwijl ik mijn rechterbeen niet stil kan houden. Opgepropte energie zoekt een uitweg, mijn hartslag is opmerkelijk hoog met meer overslagen dan me lief is. Waarschijnlijk zullen die straks overgaan in constante overslagen en ben ik vertrokken voor de rest van de avond, net zoals gisteren.

Oplossing? Sport ja, maar een eind gaan lopen in het donker en in die koude. Hmmmz. Iemand een hometrainer op overschot?

And the bird says poe-tie-wiet?

En in tijden dat het om 17u30 ’s middags al pikdonker is buiten, is het misschien af en toe nodig de batterijen even op te laten en uw ogen te openen voor de meer heldere kant van het leven. The bright side of life, zeg maar.

Heb ik al gezegd dat ik weer aan het werk ben? Onderwijs, jaja. En full-time dan nog. Alleen is het slechts voor drie weken, dus nog twee weekjes en deze blog zal weer een versnelling hoger schakelen. Tot dan zul je het moeten stellen met hoopjes letters zoals deze.
Ik werk dus opnieuw, en ben ik elke dag een uur op de baan (half uur heen, half uur terug). De weg gaat hoofdzakelijk rechtdoor, en dan heb je wel al eens de tijd om bepaalde levensproblemen te analyseren. Zo heb ik de kern ontdekt van verkeersagressie. De kern van verkeersagressie komt erop neer dat iedereen altijd en overal in je weg rijdt. Hoe dan ook. Hoe jullie het doen weet ik niet, maar ik vind het verdacht dat er een auto komt uit elke zijstraat die ik passeer, en dat die auto telkens de indruk wekt ietsje te laat te zullen remmen waardoor zijn bumper in mijn vaarwater terechtkomt en ik ofwel moet remmen, ofwel moet uitwijken. En dan zwijg ik nog over de auto voor mij die altijd – áltijd – 5 km/u trager rijdt dan toegelaten, en die auto achter mij die altijd – áltijd – 20 km/u sneller rijdt dan toegelaten, en zich vervolgens “in mijn gat” vastklampt.

Ik vind ook – en nu ben ik niet bepaald origineel – dat ouderen levenslang rijverbod moeten krijgen. Er is een moment wanneer levenslang niet zoveel meer voorstelt. Weet je nog die schietpartij waarbij een opa van 80 zijn schoonzoon neermaaide? Hij had gelijk natuurlijk: wat konden we hem nog maken? Levenslang? Wat is het verschil met het rusthuis uiteindelijk? Of die oma die haar man neerstak met een mes. Kwam er zonder straf vanaf. Een oma in het gevang, dat gaat toch niet. Ookal zal ze er niet zo lang zitten.
Euh, ik word wat cynisch zeker? Terug naar het punt. Ouderen in het verkeer. Huizenhoog cliché, maar ik heb het onlangs mogen meemaken. Dit was de situatie: spitsuur, bebouwde kom, een rotonde. Een file staat te wachten voor de rotonde. Ik kom eindelijk aan het fietspad dat aan de buitenkant van de rotonde meedraait. Geen fiets, geen auto te bekennen. Ik rijd dus die rotonde op, vlak na de kleine vrachtwagen voor mij. Opeens remt die vrachtwagen omdat de auto voor hem is moeten stoppen alvorens de rotonde af te rijden, want hij moet voorrang geven aan een fietser. Ik stop ook, alleen sta ik op dat moment half op die rotonde. Op het moment dat mijn voorligger opnieuw vertrekt, komt er een andere auto van links (hij is dus op de rotonde). Ik denk: “die auto zal wel even wachten zodat ik volledig die rotonde opkan, want op deze manier belemmer ik fietsers en het andere verkeer op die rotonde”. Ik wil aanzetten, maar moet uiteindelijk opnieuw bruusk in de remmen als blijkt dat die auto helemaal niet remt voor mij. Aan het stuur: een meetje. Passagier: een ander meetje. Achter die twee meetjes: een hele sliert auto’s. En daar stond ik, half op die rotonde. Uiteindelijk heb ik mezelf voorrang gegeven en mij er brutaal tussen gewurmd. Twee mogelijkheden: ofwel zagen de meetjes niet dat er een auto half op de rotonde stond (wat wil zeggen dat ze half blind waren en dus beter het openbaar vervoer zouden nemen – of wacht: ze zouden beter thuisblijven.) ofwel was het meetje achter het stuur een respectloos en ijskoud mens dat enkel het verkeersreglement voor ogen ziet dat zegt dat het verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft.

Bueno. Allez, de bright side of life. Wat bedoelde ik daar nu in godsnaam mee?
Ach ja, ik weet het weer. Als je iTunes, nadat je de voorbije weken achtendertigmiljoen keer de melding dat er een nieuwe versie beschikbaar is hebt weggeklikt, eindelijk z’n update gunt, time dat dan met je horloge of zo. Het duurde bij mij 45 minuten, en als ik dat niet had getimed, dan zou ik die 45 minuten gewoon héél – érg – láng genoemd hebben. Of ik zou gewoon achtendertigmiljoen geschreven hebben. Dat kan ook.
Dat is de bright side: een lange, cpu-rovende bezigheid, waarvan het enige voordeel is dat je die meldingen niet opnieuw zult krijgen (want je weet dat ze natuurlijk weer alléén dingen in de iTunes-store zullen gewijzigd hebben), kun je nu benoemen. 45 minuten. En intussen ga je in de douche of zo, of je klikt op het icoontje van Songbird, vergeet na 2 minuten – waarin er niks gebeurt – dat je daarop geklikt hebt, en een kwartier later opent het zich eindelijk. Dat is dan een leuke, want onverwachte verrassing. Vind het pleonasme.

Deze post is niet herlezen en staat mogelijk vol fouten en onlogische zinsconstructies. Het is logisch dat ik dat op het einde zeg en niet in het begin. Sommige mensen vragen zich dan af waarom hun blog niet populair is. Niet dat de mijne dat wel is natuurlijk. Er heeft immers niemand mijn stokje opgepikt toen ik het doorgaf. Voor een keer dat ik dat deed. Nu weet ik wat mensen tegen stokjes hebben.
De tijd die ik gestoken heb ik het schrijven van deze laatste alinea kon ik evengoed gebruikt hebben om te herlezen, maar nu moet ik echt beginnen met lesvoorbereidingen maken. Procrastination is the word.

ps: Songbird heb ik toch eens getimed. Hij klokt af op 3’36”. En dat op een vers opgestarte computer! Zelfs iTunes start sneller op.

6 saaie feiten

Ik krijg een stokje van Mirthe. Waar doet dat me aan denken? Ach, ja, juist: deze hier.

Ok, die lijst is uitbreidbaar, met minder schaamtelijke dingen misschien.

  1. Ik heb er een gloeiende hekel aan als iemand een schotelvod (of hoe noemen ze het in Nederland? Een vaatdoek? Een afwasdoek? Een vaatvod? Een schoteldoek? Dat vochtig stuk stof waarmee je het aanrecht en de tafel afveegt) in het afwaswater gooit terwijl ik aan het afwassen ben. Dat ligt in de weg!
  2. Ik loop krom, maar ik probeer erop te letten. Het probleem is dat het leven zich hoofdzakelijk 20 cm onder mijn ooghoogte afspeelt.
  3. Mijn grijns is zo breed dat mijn hoofd bijna in twee splijt als ik hard moet lachen. Ik moet mezelf er altijd aan herinneren niet te uitbundig te lachen op foto’s.
  4. Op een quiz vorige week wist ik de zangeres aan te duiden van een nummer dat we te horen kregen: Yasmine. Wat later wist ik bij een andere luistervraag de tekst aan te vullen van een nummer van Dana Winner. Ik zweer dat het niks te maken heeft met mijn muzikale voorkeur, maar alles met het feit dat ik moeilijk dingen vergeet. Toen ik klein was heb ik mijn moeder eens een CD van Dana Winner cadeau gedaan, en zodus….
  5. Ik heb spataders op mijn rechterkuit. Ik zit er soms mee in dat ik me daar eens zal snijden en dat ik dan heel fel ga bloeden.
  6. Ik droom ervan om eens per auto van Vancouver of Seattle naar L.A. of San Francisco te rijden en onderweg zoveel mogelijk National Parks mee te pikken. Ik meen dat ernstig.

Ik ga eens doorgeven: Alignement, Tom, Kim, Ergensonderweg, Evelien, Outro

Einde van de rit

Ik ben geen leraar meer. Mijn interim liep twee uur geleden af. Ik zeg alleen dit erover: klastitularis zijn is het meest “rewarding” dat ik ooit gedaan heb. Waar vroeger tijdens mijn opleiding vanop afstand naar verwezen werd als “de leerlingen” werd nu omgedoopt tot “mijn klas”. Met het accent op “mijn”. En in de omgang met collega’s werden ze door die laatsten “de jouwe” genoemd.

Mij rest enkel nog een stapel verbeterwerk en een oudercontact. Tijd om nieuwe oorden op te snuiven? 

ps: @Tina: ik wéét dat het ‘klassenleraar’ moet zijn ipv ‘klastitularis’, maar als alleen wij dat weten, dan kunnen ook alleen wij dat begrijpen. Vandaar. Na de retraite heb ik ook een evaluatieblad voor de 4de jaars opgesteld waarin ik het had over “de bezinning”.

Greatest Switch

De beste dancetracks ooit. Zaterdag op Stubru, en ik heb het grandioos gemist (leve de site).

De top-5 vind ik wel interessant. Aan elk nummer heb ik een welbepaalde herinnering. Ja, ik vergeet nutteloze zaken héél moeizaam.

1. Underworld – Born Slippy (Nuxx): op een maandagavond reed ik met mijn fiets naar de tafeltennistraining, zo’n 7km van mijn huis verwijderd. Mijn Walkman in mijn oren om de saaiheid van de tocht wat te verminderen. Het was een oude Walkman, zoéén met cassettespeler en radio. In die tijd (ik denk 2000) luisterde ik nog naar Donna, maar omdat er een slecht nummer gedraaid werd had ik hem eventjes op Stubru afgestemd. Het was de eerste keer dat ik bewust naar Stubru luisterde. Iemand mocht een verzoeknummer kiezen en dat was Born Slippy. Fantastisch nummer! En het is niet eens rockmuziek! Draait Stubru dan ook dansmuziek? Born Slippy was dus het eerste nummer dat ik ooit op Stubru gehoord heb.

2. Laurent Garnier – The man with the red face: het was in datzelfde jaar. Lente. Begin mei. Euro 2000 was in aantocht. Ik luisterde elke zaterdagmiddag naar de Tip-20 (lijst van nieuwe nummers) en daarna naar de Ultra top-50. In de Tip-20 vielen twee nieuwkomers mij op: Rose Rouge van St. Germain en The man with the red face van Laurent Garnier. Ze leken goed op elkaar, vond ik toen, omdat ze alletwee zo jazzy waren. Buiten de Tip-20 werden die nummers niet gedraaid op Donna, en met het internet was ik amper vertrouwd, dus stemde ik de week erop trouw af op de Tip-20, mijn cassetterecorder in de aanslag. Uiteindelijk heb ik de single gekocht van The man with the red face (dat was de tijd dat ik nog singles kocht), en van St. Germain het volledige album (Tourist). Dat laatste was eigenlijk enkel om het nummer Rose Rouge te hebben, dus die CD heeft lang staan schimmelen in mijn kast. Nu ben ik heel content dat ik hem heb! The man with the red face ben ik intussen absoluut beu, en had ik indertijd geweten dat het op Stubru elke dag gedraaid werd dan was dat al veel eerder het geval geweest.

3. Chemical Brothers – Hey boy, hey girl: toen ik 16 was zat ik soms wel eens in zo’n typisch danscafé in die welbepaalde buurt in Brugge (toen vonden we dat hip), en daar werd meestal van die Eurotrash gedraaid à la Milc Inc. (die bestaan dus al bijna 10 jaar he!) en Fiocco. En Virtual Zone! En Da Boy Tommy! Hoe dan ook, op een bepaald moment werd daar Hey Boy Hey Girl gedraaid en dat was de eerste keer dat ik het hoorde. Niemand besteedde er echt aandacht aan, we waren zelfs aanstalten aan het maken om te vertrekken, maar ik bleef hangen want ik wilde dat nummer tot het eind horen. De “here we go!” heb ik blijven onthouden, maar ik ben er lange tijd achter gekomen wat de titel en uitvoerder was. Nooit kwam het op de radio, waarschijnlijk omdat er geen melodie in zit of zo.
Twee jaar later kocht ik een Stubru-cd: Smells like teen spirit, en daarop stond Hey boy, hey girl. Beeld je in hoe content ik was toen ik dat nummer compleet onverwacht te horen kreeg bij het beluisteren van die CD!

4. Faithless – Insomnia: Ik hoorde het voor de eerste keer ’s nachts op de radio. Donna, inderdaad. Ik denk 1998. Het bleef lang in mijn hoofd hangen en ik had er ook een stukje van kunnen opnemen, zo’n tien seconden. Die tien seconden bleef ik maar opnieuw en opnieuw spelen. De tweede keer hoorde ik het in een mix met La La Land van Green Velvet (“something ‘bout those little pills….”). Direct getapet op cassette en daar ettelijke jaren van genoten. Zelfs nu nog, als ik het einde van La La Land hoor op de radio of zo, dan wordt het in mijn hoofd gevolgd door Insomnia. Het is ook het nummer dat altijd in mijn hoofd zit als ik niet kan slapen. Niks aan te doen, het komt vanzelf nadat ik op mijn radiowekker heb gekeken in bij mezelf denk: “so here we are… X o’ clock in the morning…”

5. Daft Punk – Around the world: Daar kan ik kort over zijn. Around the world vind ik een absoluut schijtnummer en het betekent voor mij niet meer dan een afspraak met de skiptoets als ik naar Homework aan het luisteren ben. Geef mij maar Da Funk. Of Rollin’ & Scratchin’.

En de 95 andere nummers kun je allemaal vinden bij Druivensuiker.

Eentonig relaas van een verstrooide mens

Ik moet ’s ochtends in de douche maar heb daar eigenlijk te weinig energie en te veel eetlust voor. Ik kleed me dus aan en ga eten met het idee “straks neem ik wel die douche”.

Ik eet, ik neem de krant, ik lees hem helemaal waardoor het 11u is als ik de tafel opruim.

Daarna zie ik een uurtje de tijd om de pc op te starten, mails te lezen, de feedreader te verwerken en een interessante blogpost te typen.

Om 12u besef ik dat ik nog niet in de douche ben geweest en dat het weldra tijd is voor het middageten. Om 12.15u stap ik uit de douche, kleed mij opnieuw aan en plof mij in de zetel. Mijn haar, dat er nog al Gobelijn-achtig uitziet, is voor straks. Eerst op het gemak kousen aantrekken, want dat is zoals jullie wel weten one hell of a job als je uit de douche komt.

Ik rust nog wat uit in die zetel en luister naar Stubru. Er is een promotiespotje voor een milieuvriendelijke renovatie van je “nestje”. Het klinkt allemaal heel erg kinderlijk waardoor ik twijfel of het wel over een huis gaat en niet om één of ander scoutslokaal.

Ik denk aan milieuvriendelijke woningen en ik bekijk het glas rondom mij. Is dat glas wel isolerend? Het laat veel hitte binnen in de zomer en veel koelte in de winter. Wat dan met gebouwen die volledig uit glas en staal zijn opgetrokken? Hoe houden ze die warm of koud? Zou dat glas zó dik zijn?

Mijn gedachten gaan verder naar een documentaire die ik op 11 september gezien heb over 11 september. Een reconstructie. Het was op Canvas, misschien heb je het ook gezien. Daarin probeerden de mensen die vast zaten op de bovenste verdiepingen van het WTC de ramen kapot te slaan om frisse lucht binnen te laten. Een man bonkte ertegen met een stoel, en het glas begaf het maar met mondjesmaat. Dik glas blijkbaar. Maar toch moet het gelukt zijn om dat glas kapot te slaan, want hoe konden er anders mensen door het raam gesprongen zijn om te ontsnappen aan een veel pijnlijkere dood?

Ik denk aan wat ik zou doen. Vermoedelijk zou ik bij een kapot raam zitten en frisse lucht opzuigen. Ik zou het al heel warm moeten hebben om uiteindelijk te springen. Ik stel me die hitte voor, zo levendig dat ik me daadwerkelijk kan voorstellen dat ik zou springen. Ik stel me de sprong voor. Wat doe je als je door de lucht zweeft? Je ogen sluiten en je erbij neerleggen? Krijsen in paniek? Hoe lang duurt de val ongeveer? Wat gebeurt er met je lichaam als je de grond raakt? Waarschijnlijk is het niet echt smakelijk allemaal.

Ik schrik wakker. Het is 12u30 en ik heb net heel intens gedagdroomd. Van Stubru ging het naar springen uit het raam van het WTC. Ik voel aan mijn haar en ik besef dat het tijd is om te kammen. Ik ga naar boven en zie mijn laptop staan. Onwillekeurig ga ik er even achter zitten. Even maar. Ik lees nog wat hier en daar en ontdek plots dat er een post te weinig op deze blog staat. De post van gisteravond is nog steeds ongepubliceerd. Nadat ik hem volledig had afgewerkt, had ik even gecheckt hoe hij eruit zag op de pagina, maar daarna heb ik niet op publiceren geklikt. Al die moeite, en dan vergeten te publiceren. Typisch….

Ik voel opnieuw aan mijn haar. het is al bijna droog en als ik voor de spiegel kom ziet het eruit als een vogelnest. Ik open de kast die achter de spiegel zit en neem mijn tandenborstel en tandpasta. Ik doe tandpasta op de borstel en kijk er twee seconden naar. Tandpasta dient niet om je haar in orde te brengen. Ik spoel de borstel weer af, sluit de kast en neem de pot wax uit de schap naast de spiegel.

Mijn haar is in orde en ik ga naar beneden. Tijd om de tafel te zetten, hoewel ik helemaal nog geen honger heb. Middageten is altijd een verplicht nummer. Voormiddagen zijn nutteloos want altijd snel voorbij. En ik ben een ongelooflijk verstrooide mens.

Muggenziften

Geachte heer,

Vorige maand hebben wij u een stortingsformulier voor uw nieuwe abonnementsperiode gestuurd. Helaas hebben wij tot op heden uw betaling nog niet ontvangen. Vriendelijk verzoeken wij u het openstaande bedrag……enz. enz.

Ik mis iets in deze aanmaningsbrief die ik van National Geographic gekregen heb. Ten eerste: waar zijn de gebruikelijke suggesties over het waarom van het niet-betalen? Zo in de aard van “vermoedelijk berust dit op een vergetelheid”, of “waarschijnlijk is die eerste factuur zoek geraakt”.
Niks van hier. Wij hebben onze centen niet, zorg dat we ze binnen 14 dagen hebben!

In werkelijkheid weet ik niks van een eerste factuur. Niet gezien, en dus ook niet vergeten. Misschien is het niet zo verstandig om die factuur op de achterkant van het adresblad te drukken. Je weet wel: dat blad dat bovenop het tijdschrift zit als je het uit het plastiek hoesje haalt. Dat blad dat je altijd direct bij het oud papier gooit (tenzij je geen rotte frank geeft om het milieu en het papier in de vuilnisbak gooit natuurlijk).

Tweede opmerking: het formulier dat bij de National Geographic zat, is géén stortingsformulier maar een overschrijvings- of stortingsformulier. Waarom gebruiken mensen dat woord ‘storten’ zo graag? Om uw middelbare-schoolgeheugen eens op te frissen:
– Storten: je gaat met je geld naar de bank en laat het op een rekening zetten, hetzij die van jou, hetzij die van iemand anders. Je stort het bedrag op een rekening.
– Overschrijven: hiervoor hoef je zelfs al niet meer naar de bank te gaan. Je logt in in je online-bankingservice en je zet een bepaald bedrag van jouw rekening op een andere rekening (hetzij die van jezelf, of die van iemand anders). Je schrijft het bedrag over.

In de praktijk doe je je betalingen meestal via overschrijvingen (denk ik toch). Storten, dat doe je enkel als je vindt dat je portefeuille bulkt van het geld en je een deel op je rekening kwijt wilt, of als je penningmeester bent van één of andere club of studentenvereniging en je moet de opbrengst van de cantus of pralinekaarting van gisteravond op de bank gaan zetten. Of je werkt in de horeca en je krijgt heel veel fooien, of je werkt in het zwart en je loon zit elke week in een gesloten enveloppe.

mug·gen·zif·ten -ziftte, h gemuggenzift aanhoudend zeuren over onbelangrijke details

Every start has an end

Als ik ergens aan begin dan moet ik het ook volledig afmaken. Dat is één van mijn neuroses. Die eigenschap is dermate nuttig dat ik hem wel eens in sollicitatiebrieven durf aan te halen. Wat ik er niet bij vermeld is dat ik eigenlijk heel erg veel dingen begin. En die zijn niet allemaal even nuttig. Nogal wat dingen neigen naar het obsessioneel perfectionistische. Vraag me niet waarom al mijn cd’srecht in hun doosje zitten (zodat je direct kunt lezen wat erop staat), maar het is wel het geval. Ja, natuurlijk staan ze alfabetisch. En natuurlijk staat de stripcollectie uit mijn jonge jaren al sinds jaar en dag nummeriek geordend. Maar vraag me nu niet waarom ze van rechts naar links staan en niet omgekeerd. Eerste Jommeke rechts onderaan? De jacht op een voetbal!

We dwalen af. Waar was ik?

3 dagen geleden begon ik mijn Jordanië-foto’s te bewerken in Lightroom. Geen grote veranderingen: wat meer licht, wat minder licht, wat knippen, recht maken, dat soort dingen. Dat zou snel kunnen gaan, ware het niet dat LR het zwaarste programma is waar ik ooit mee gewerkt heb (minstens 10 kilo). Een foto “loaden” kost een halve minuut (ik heb het getimed!), af en toe loopt hij eens vast, en elke bewerking vindt met een seconde vertraging plaats.

“Loaden”, vraag je je af? Wel, dat is het proces waarbij de foto van blurry naar scherp gaat + nog eens 20 seconden dat het woord “loading” daar blijft staan, God knows why. Awel ja, een beetje zoals de Belgische treinen inderdaad. Die blijven ook soms staan zonder dat je weet waarom (dat de bestuurder naar het kleine kamertje moet, is de meest logische verklaring die ik tot dusver heb kunnen bedenken).

Ik begon met 1000 foto’s, waarvan na selectie 700 overbleven. 700 keer een halve minuut, dat zijn 350 minuten. 4u en 10 minuten waarbij een foto “laadt” en ik nagelbijtend met mijn duimen zit te draaien (probeer dat maar eens) (en doe dat nu eens 4u lang). Als hij “laadt”, dan kun je er nog niks aan wijzigen. Probeer je dat toch (zoals ik), dan blokkeert LR en moet je 3 minuten wachten tot de zandloper weg is. Zo’n dingen leer ik niet snel. Ik heb minstens 700 zandlopers zien passeren.
Als je wil terugkeren naar een foto die al eens “geladen” is, dan moet hij helemaal opnieuw “laden”. Een tijdelijk geheugen? Dat kent hij blijkbaar niet, of ik heb die instelling nog niet gevonden in de eindeloze donkere put der LR-opties.

Enfin, na 2 dagen was ik er eindelijk mee klaar. Vervolgens wilde ik de EXIF-data van de foto’s opvragen om de zgn. ‘metadata’ in te vullen (zoals tijdstip waarop de foto genomen is). Als dat is gebeurd merk ik plots dat al mijn bewerkingen verloren zijn gegaan. Elke foto is gereset naar zijn originele vorm. Les geleerd: ook al zijn ‘development settings’ en ‘metadata’ twee verschillende items in het menu, toch kan een wijziging in het ene de instellingen van het andere beïnvloeden.
Als ik geen neurose had gehad, dan zou ik foert gezegd hebben. Too bad voor mezelf. Ik bijt even op mijn lip, vloek een paar keer hardgrondig en gisterenmorgen ben ik opnieuw begonnen. Deze keer ging het sneller want na nog een schifting hield ik 500 foto’s over. In één dag heb ik de klus geklaard en nu zijn ze allemaal in een verkleinde vorm geëxporteerd naar mijn harde schijf. Een paar handjesvol staat zelfs al op Flickr.

De volgende post is een reisverslag dat ik nu in één ruk zal schrijven.

Jaarlijkse vakantie #2

Steken in mijn linkerpols, pijn in mijn rechterpols tegen de muis van mijn hand (zo noem je dat toch heel plastisch he?) en een algemeen gevoel van onbehagen.
Mijn bureau is bezaaid met brol. Liftkaartjes, lege pot zonnecrème, volle pot zonnecrème, ontsmettend verband, abo van de MIVB, adapters, labello, een fietslicht, een shcaar, dextro druivensuiker, een reispas, een lege enveloppe, 3 landkaarten, een iPod, een campuskaart, een vergrootglas (waar had ik dat in hemelsnaam voor nodig??), anti-muggenspray, een cd-portefeuille, een afstandsbediening….

Stress. Zuivere stress. Enfin, dat hoop ik toch. Het enige positieve eraan is dat het als verklaring kan dienen voor zowat alle lichamelijke ongemakken die er zijn (ahum, voor een man dan). Een hypochondrie? Ik? Neye…. *zwaait met rug van rechterhand in richting van linkeroor*.

Start to run heb ik in Zwitserland volgehouden, al was het niet gemakkelijk want ik liep uitsluitend bergop. Straks ga ik nog eens lopen en dan moet ik het noodgedwongen een week staken. Hopelijk laat ik een hoopje stress aan de kant van de weg ter plekke.

En ja hoor, toen ik terugkwam van Zwitserland en mijn mails doornam botste ik op ééntje van de Brooklyn. Verstuurd op 9 juli (!!), zat het al die tijd tussen de spam. Het was een vriendelijk antwoord van iemand van het centrale bureau waarschijnlijk, en die vroeg in welk filiaal ik die goede service had gekregen. Dan zou ze het doorsturen. Onozelaar die ik ben. Ik was glad vergeten te zeggen in welke Brooklyn ik geweest was. Is this typical or what? Permissie om allemaal gelijktijdig met uw vlakke hand tegen uw voorhoofd te meppen. *pats*.

Mijn haar is af. Niet helemaal, maar toch aanzienlijk. Eergisteren kon ik het tot aan mijn mond trekken. Vandaag tot op mijn bril. Ok, het was veel te lang. Nu is het veel te kort, maar praktischer. Vooral als het 40 graden is volgende week. En ik bespaar me een kam in mijn bagage.

Zondag ben ik terug. Dat hoop ik althans.

Mà ‘a salâma!