Inertia

De wolken ruimen plaats en de zon vult het terras. Ik neem een boek – Terug in Amerika van Bill Bryson (Nederlandstalige versie van A Walk in the Woods) – en nestel me in een ligstoel en begin te lezen.

Ondanks zijn massiviteit is een boom een opmerkelijk kwetsbaar ding. Zijn hele interne leven hangt af van drie papierdunne wefsellagen, het floëem, het xyleem en het cambium, vlak onder de schors, die samen een vochtige mantel rond het dode kernhout vormen.

Biologische stuff, misschien weet mijn broer dat ook. Ik kan het altijd eens vragen. Mijn broer is nog op kamp maar morgen komt hij terug, en overmorgen vertrekt hij alweer naar het zuiden van Frankrijk, naar zijn lief. Ze had hem voorgesteld een poging te doen de Ventoux te bedwingen per fiets.
“Kukik da nie” was zijn reactie. De Ventoux is 21km lang en stijgt gemiddeld 7 à 8 procent. Dat is zwaar, zeker zonder te stoppen. In de buurt van Brugge is er niks waarmee je dat kunt vergelijken. De enige helling hier is de Katelijnebrug en die stijgt 16 procent over 100 meter of zo. Daar gaat nooit een koers over. Bij de start van de Ronde van Vlaanderen laten ze dergelijke klimmetjes bewust achterwege en sturen ze de renners erlangs i.p.v. erover. Die laatste beklimming in de Touretappe van vandaag, dat was zo’n korte snedige. Voor ons is dat eigenlijk een voetnoot, dat colletje. Maar voor de mensen die er op of naast wonen moet het een hele belevenis zijn. Hun colletje in de internationale belangstelling! De eer!

Een wolk schuift voor de zon, een windvlaag gaat door het gebladerde en plotseling hoor ik, alsof het bij de buren was, het Cactusfestival. Ik spits mijn oren maar hoor verder niks meer. De zon komt terug.

Al wordt een boom nog zo hoog, hij is niet meer dan een paar pond levende cellen, een dunne laag tussen wortel en kroon.

En zo lees ik verder. Langzaam. Heel langzaam. Mijn eeuwige miserie met lezen, maar ik zou niet zonder kunnen.