Ironie is….

Wanneer de goden je smeekbeden verhoren, en Calexico, je favoriete band, eindelijk naar het Cactusfestival komt in Brugge, je thuisstad; en jijzelf op dat moment aan het roadtrippen bent in Arizona, oftewel Calexicoland.

Have fun thuisblijvers. Niet te missen. http://www.humo.be/tws/muziek/17002/humo-presenteert-festivalitis-cactus-2009.html

Advertenties

Ersatzpost

Well sh*te….. echt k*k. Ik heb vandaag en gisteren weer nieuwe muziek ontdekt, ik wil die graag met jullie delen, maar…  er is niks van te vinden op youtube. Betrekkelijk spijtige zaak is dat.

Een ersatzpostje dan maar. 2008 ligt bijna onder de zoden en dat is gewoonlijk het moment om eens terug te blikken welke singles ik dit jaar 5 sterren heb toebedeeld in iTunes. Als je iets begint moet je het ook afmaken. Dus vind ik dat ik ook voor dit jaar een bepaald nummer “het beste van dit jaar” moet gaan noemen.

De kanshebbers:

  1. Air Traffic – No more running away: heb ik al eens uit de doeken gedaan.
  2. Calexico – Two Silver Trees: heb ik al eens uit de doeken gedaan.
  3. Freaky Age – Where do we go now: I feel no shame. Goed nummer. Punt uit. De comments op youtube zijn overigens bijzonder amusant.
  4. Get Well Soon – You/Aurora/You/Seaside: alleszins de prijs voor beste bandnaam én beste songtitel. Grote kanshebber! Schoon trompetten. Heerlijk traag slepend ritme.
  5. Get Well Soon – If this hat is missing I have gone hunting: vind ik nog iets beter. Schoon trompetten. Uitgebracht in het VK en Ierland, dus mag het in de lijst. Ik heb het nummer eigenlijk ontdekt op de officiële site van de band. Ga maar eens kijken en klik op “about”, en daarna op de foto van de bandleden (achter die van de frontman). Er wacht je minutenlang plezier terwijl je instrumenten aan- en uitklikt. Serieuuuuuze/serieeeeeeeeeuze kanshebber! De stem, de stem….  En waarom zeg ik alles dubbel?
  6. Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement: kamerbreed tweestemmig geweld. Eén groot nadeel: het is zo.fucking.kort. Misschien zou het een goed idee geweest zijn het refrein meer dan één (EEN!!) keer te zingen, mr. Turner?
  7. Moby – Disco Lies: twijfelgeval. Ik ben het eigenlijk al beu.

Fleet Foxes hadden er ook in gekunnen als ze wat betere nummers hadden uitgekozen om op de radio te laten draaien. Idem voor Portishead en Madrugada.
Bij nader inzien zou ik er ook Triggerfinger kunnen bijzetten met hun akoestische versie van Soon. Serieus, in die versie klinkt dat nummer zeshonderdduizend keer beter. Mínstens! Het is gelijk een nummer uit de dessert sessions van QOTSA.

Zo, nu nog een kwartje kilo links toewijzen en deze post kan erop. Die muzikale ontdekking heb je nog tegoed (wat niet wil zeggen dat hij ooit op deze blog verschijnt).

Opwaaiend stof in de AB

“Een puik concert dus, maar niet briljant genoeg voor die vierde ster.”

Zo besloot de recensie in De Morgen van Calexico’s concert maandagavond in de AB. Een recensie waarin enkel positieve dingen te lezen waren, op deze laatste zin na dan. Is het geen regel in de journalistiek dat je besluit een logisch gevolg is uit de argumenten die je opbouwt in de loop van je stuk? En dat je in je besluit niet met nieuwe elementen moet komen aandraven? Nieuwe elementen zoals “niet briljant genoeg”? En is het daarbij niet helemaal not-done om die nieuwe elementen niet eens toe te lichten?
Dus blijft de vraag: waarom was het niet briljant genoeg?

Ikzelf weet het niet, maar ik ben dan ook geen objectieve beoordelaar. Of wacht, je hoeft niet objectief te zijn in een recensie zeker? Nize, dan ga ik mijn mening neerpennen.

Vaststelling 1: het voorprogramma – Get Well Soon – heeft niet alleen een verrassend goed klinkende groepsnaam, het gaf ook een verrassend goed klinkend concert. Zeker volgens de normen van voorprogramma’s. Toen wij binnenkwamen hadden ze net hun eerste akkoorden aangeslagen en voor het podium stonden al een paar mensen verzameld. Genant weinig eigenlijk. Melijwekkend zelfs.
Bleek dat de mannen (en vrouw) amper 2 nummers nodig hadden om het publiek de zaal in te drijven en op het einde van de setlist stond de zaal aardig vol.
“Respect!” riep iemand uit het publiek tijdens het stille ogenblik tussen de laatste noot van het laatste nummer en het luide applaus.
Als compliment kon het tellen.

Tweede vaststelling: Calexico is het soort band dat zelf meehelpt met het klaarzetten van het materiaal, het testen van microfoons en het stemmen van instrumenten. Ook dat verdient respect.

Derde vaststelling: Zelden zo’n natuurlijk overkomende frontman geweten als Joey Burns die ons begroette in het Frans en het Nederlands, uitgebreid de rest van de band voorstelde, ons allen bedankte voor onze aanwezigheid, en kwistig complimenten rondstrooide voor de AB en voor de stad Brussel en haar multicultureel karakter. En zijn humor is heel droog:
“Who’s sweating?”
(heel de zaal steekt hand op)
“Oh no you’re not!”

De muziek dan…
Vierde vaststelling: een concert van Calexico kun je volgens mij pas ten volle appreciëren als je de nummers al wat kent. Calexico houdt van improvisatie en Burns houdt vrijwel nooit vast aan de oorspronkelijke melodie.

Vijfde vaststelling: chemie. Chemie tussen de bandleden die dermate perfect op elkaar ingespeeld waren dat fantasietjes, knipogen, gelach en wat onozel doen er gewoon bijhoorden. Op een gegeven moment stonden ze zelfs luidop te overleggen of ze een bepaald nummer nu wel op díe of op die andere manier zouden spelen.

Zesde vaststelling: één groot feest! En dat het plezant was!

Vriendjes van de juf

Ik neem aan dat je dit nummer herkent? Fleet Foxes met‘White Winter Hymnal‘, alias de moderne versie van Broeder Jakob. Vermoedelijk herken je het van de radio, en een willekeurige check van de site van Stubru laat dan ook zien dat dit nummer tussen 22/8 en 26/9 37 keer is gedraaid/gedraaid zal worden. Dat is een gemiddelde van iets meer dan 1 keer per dag. Er bestaat daar een woord voor: hype. Er bestaat ook een ander woord voor: voortrekkerij. Of nog een ander woord: keppekindjes.

Voor de liefhebbers van dit lieflijk nummertje mij gaan afschieten: ja, ik heb hun volledig album, en ja, ik vind dit een redelijk goed nummer (hoewel het lang niet het beste is van de plaat). Maar ergens is het toch niet eerlijk: Calexico (u weet, ik heb een zwak voor deze groep. Dat is zacht uitgedrukt) heeft ook een nieuwe plaat uit, Carried To Dust genaamd. Deze krijgt overal lovende kritieken, en dan vooral de eerste single ‘Two Silver Trees‘. Terecht! Two Silver Trees is zonder meer een briljant product door een ervaren groep die al een lange weg heeft afgelegd.
Opnieuw naar Stubru: Two Silver Trees levert één zoekresultaat op: op 24 augustus hebben ze het gedraaid in Lazy Summer.

Dan vraag ik mij af: waarom Fleet Foxes wel en Calexico niet? Twee groepen die zich in hetzelfde muzikale genre bevinden? Akkoord: die Calexicoplaat is nog maar net uit, maar de single gaat hem toch al een tijdje vooraf?

Calexico – Two Silver Trees

Studeermuziek zomer 2008

Op het einde van de vorige post over studeermuziek heb ik beloofd dat ik de volgende keer wat warmere muziek zou voorschotelen. Wel, ik zal mijn belofte houden. Het regent nu wel, maar de zomer hangt in de lucht. We studeren weer met het raam open en met korte broek of rok, en ’s avonds worden we getrakteerd op barbecuegeur door de buren. Dit is de soundtrack van een wat hetere blok die het allemaal wat aangenamer zal maken.

Federico Aubele: U kent allen ongetwijfeld Gotan Project. Die zal ik niet bespreken want dat kent iedereen toch. Dit is een tip voor wie op zoek is/was naar iets dat lijkt op Gotan Project. Federico Aubele is een Argentijn die houdt van zijn land en de muziek die er geproduceerd wordt, en tegelijk ook heel graag aan knopjes draait. Dat leverde twee albums op, de ene met een wat mooiere naam dan de andere (maak zelf maar uit welke): Gran Hotel Buenos Aires en Panamericana. Mijn aanbeveling? De eerste! Wat krijg je in Gran Hotel Buenos Aires (geef toe: dergelijke albumtitels doen je toch echt drómen??)? Akoestische gitaren die strakke akkoorden spelen, elektronische elementen eraan toegevoegd, een mooie vrouwenstem die onverstaanbare dingen zingt (Spaans dus) en een algemeen laybackgevoel. Waar voor uw geld! Dit hotel kijgt van mij alvast 5 sterren.

Album: Gran Hotel Buenos Aires
Luister: Ante Tus Ojos
(opgelet: als je naar meer info googlet of zo, is het Federico en niet Frederico!)

Calexico: Travelall/98-99 Road Map/Aerocalexico/Toolbox: Ik geef het grif toe: ik ben een Calexicoman. Om niet fan te zeggen. Maar als we het over warme blokmuziek hebben kan je er gewoon niet omheen. Calexico zit vol creativiteit die eruit moet. Daarom blijven ze maar muziek in het rond gooien. Ze gooien zelf ook onuitgegeven materiaal op het internet om gratis down te loaden, inclusief live shows. Zelfs tijdens hun tournees krijgen ze er niet genoeg van en blijven ze muziek produceren die dan als zgn “tour-album” wordt verdeeld. Travelall, 98-99 Road Map, Aerocalexico en het meest recente Toolbox zijn hier voorbeelden van. Je vindt er geen echte “liedjes” op (toch zeker niet op Travelall) maar eerder soundscapes. Dat is het woord dat ik erop plak. Laat ons wat vergelijkingen maken en beelden oproepen, want woorden op zich volstaan zelden om muziek te omschrijven. Neem nu Travelall. Dat is een soort van niet-elektronische ambientmuziek, doorspekt met geluidjes en konkelfoezende instrumenten. Neen, het is geen kakafonie, daarvoor is het allemaal te subtiel, te gevoelig, te zacht. Er wordt niet gezongen, alleen gespeeld. En waaraan denk je dan tussen twee hoofdstukken leerstof door? Aan Zorro, en aan rotswoestijnen, en aan lange highways met kadavers van slangen en coyotes. En het is warm en broeierig. En je zal je deze examenperiode nog lang herinneren.

Luister:
Aerocalexico: Crawlspace (Lastfm)
Travelall: Piker Sam (volledige mp3) (live)

Ry Cooder – Paris, Texas: De meester van de slide guitar! Paris Texas is soundtrack van de gelijknamige film en is één en al leegte en weemoed. De slide zoeft op en af over de steel van een akoestische gitaar, buigende tonen banen zich een weg tussen bizonschedels, cactussen en de woorden in je cursustekst. Eén nummer zou je beter skippen: “I knew these people” omdat het een – zei het heel mooie – conversatie is. Paris, Texas is trouwens een prachtige film over een man die de liefde van zijn leven probeert terug te vinden in, jawel, Texas.

Kijk en luister: de heerlijke openingscène.

Prangende vragen bij Peking-Express: de Revolutieroute

Als je wilt dat dit programma wat meer is dan oppervlakkig entertainment, moet je onder de oppervlakte kijken*.

      • Om te beginnen: is Mexico-Stad wel de grootste stad ter wereld? Na mijn diepgaande studie van Wikipedia, ondertussen driekwart jaar geleden, bleek van niet. Tenzij je het over oppervlakte hebt en niet over bevolking, blablabla.
      • Waarom mocht het rode team alsnog vertrekken zonder de opdracht beëindigd te hebben? Voor de niet-kijkers: het blauwe team verzamelde alle sleutels waardoor ze de ketting konden openen waarmee een reeks kevers (ottokes) aan mekaar vastgemaakt waren. Met die kevers mochten ze één uur rijden in de richting van de eindbestemming van de eerste etappe. Het rode team kwam één sleutel te kort, maar kregen toch te horen wat de bestemming was van de eerste etappe, waarna ze mochten liften. Maar is dat noodzakelijk slechter dan die kevers die maar een uur zullen rijden? Zoals mijn zus schrander opmerkte: het blauwe team mag na dat uur gaan liften in the middle of nowhere. Dan lift je toch liever in het midden van een grote stad.
      • Wat is er gebeurd met die twee vrouwen (de jonge en de oudere) die nacht? We zagen ze ’s avonds nog over de pechstrook slenteren, maar de volgende keer dat we ze zagen was op het verzamelpunt. Strange…  Hebben ze misschien niks gevonden waarna ze met de cameracrew meemochten op hotel? Je kunt ze moeilijk in de berm laten slapen in een land als Mexico, maar de kijker denkt daar natuurlijk anders over.
      • Van wie was die fantastische muziek op de achtergrond? Awel, naast een flard Manu Chao en wat flarden andere Latino-klassiekers was het grotendeels het Arizoniaanse (bedenk maar eens een ander adjectief) woestijngeluid van Calexico. Oooooh yeah!
      • Oppassen met die pathetiek! De grenzen werden afgetast en het spel ging volledig uit de bocht toen één van de koppels ’s morgens afscheid nam van de Mexicaanse vrouw bij wie ze gelogeerd hadden. Van waterlanders doorweekte zinsnedes als “ik was jullie moeder, en zal altijd jullie moeder blijven”…….oh common!!!
      • Ambiance en leedvermaak verzekerd met zenuwpees Mark!! Wat je hem zeker nooit moet laten doen is wachten. In de eerste aflevering was het al direct twee keer prijs. De arme man vrat zowat zijn pet op van frustratie. Twee levensjaren minder voor hem, lachstuipen van plezier voor mij.

      Peking express was maandag maar de bespreking was vandaag omdat ik gisteren naar de video-opname gekeken heb. Ja, video! VHS! Über-old school! Maandag kon ik niet kijken want ik was naar Cloverfield (zie volgende post).
      *neem dit aub niet serieus

      Soundtrack van je dromen

      Als je één blik werpt op mijn laatst afgespeelde tracks op last.fm, dan kun je kennis maken met een merkwaardig aspect van mijn muzikale beleving. (geloof het of niet, maar voorgaande zin heb ik niet minder dan 6 keer opnieuw geformuleerd). Ik heb zo van die “periodes” waar ik in verzeild geraak, waarna ik nog maar moeilijk de uitgang kan vinden.

      Calexico stond al afgetekend bovenaan mijn lijst van meest afgespeelde groepen, en daar zal de eerste maanden/jaren/decennia geen verandering in komen vrees ik.

      “Oh, komaan, how bad can it be??”, vraag je je nu af? (zoniet, begin er dan maar mee). In ieder geval erg genoeg om tussen vrijdagnamiddag en nu (maandagavond) zo goed als niks anders gespeeld te hebben.

      “Maar word je dat dan niet beu?”
      Awel, eh, neen. Die mannen hebben 5 volledige albums uit, een stuk of 3 EP’s en een niet uitgegeven instrumentaal album. Vul dat nog aan met wat losse mp3’s en je komt aan 135 nummers.

      “Maar….waarom?”
      Omdat het verdekke zo heerlijk goed is tiens! Muziek naar mijn hart: sfeer is belangrijker dan songs, een atmosfeer waarbij je je in een stoffig mexicaans stadje ergens midden in de woestijn waant dat een naam draagt zoals “Nueva Rosita”, “Pitiquito”, “Redondeados” of enig andere naam die Westkapelle, Zelzate en Aarschot met gebogen hoofd de aftocht doet blazen, muziek waarbij je niet hoeft te luisteren zolang je maar voelt, muziek die plotseling een traan in je ooghoek kan doen aanzwellen, zonder reden, gewoon door het algemene melancholische gevoel dat je overvalt. Muziek waarbij je diezelfde traan en die melancholie gaat koesteren waardoor je dat nummer blijft en blijft en blijft en blijft afspelen. Muziek waarbij je spijt krijgt dat je in zo’n saai deel van de wereld geboren bent en gaat fantaseren over allerlei gewaagde maar niet eens zo onrealistische vakantiebestemmingen.

      Ladies & Gentlemen: El Morro:

      En Stray:

      Calexico homepage
      Calexicana: Calexico sound and vision archive (kies maar voor de triple-t remix)