Madagascar bis

Madagascar is een vreemdsoortig reisverslag. De mannelijke vertelstem klinkt laconiek, moe, depressief, fatalistisch, ongeïnteresseerd, beschrijvend, slaapverwekkend, intiem, subjectief, persoonlijk,
onnatuurlijk, ingesproken. We kijken door de ogen van de vertelstem. Een beproefde techniek in bepaalde oorlogsfilms, of ‘first person shooter-games’. Waarom Madagascar? Waarom geen ander land? Geen idee.
Hij noemt Madagascar een Derde-wereldland. Foute boel. De Derde Wereld dateert uit de Koude Oorlog. Er was het Westen, het communistische Oosten, en de Derde Wereld, hoofdzakelijk bestaand uit Afrika en
Zuid-Amerika, waar Amerikanen en Russen streden om invloed. Nu is de term “Derde Wereld” in onbruik geraakt en ietsje respectloos.

“Het valt mij op dat de mensen hier alles op hun hoofd dragen. Werkelijk alles.” Vind maar eens een Zwart-Afrikaans land waar ze het niet doen. Beter voor je rug dan alles met je armen te dragen.

Advertenties

Madagascar

Een eiland is een landoppervlakte dat aan alle kanten omringd is door water, maar kleiner is dan een continent en groter dan een rots of een zandbank.

Een continent is een zeer grote landmassa die niet of vrijwel
niet met ander landmassa’s verbonden is. Hierbij wordt alleen gelet op
land en water, niet op de waterdiepte, onderzeese bergruggen of het continentaal plat. Volgens Britannica telt de wereld de volgende zeven continenten: (van groot naar klein): Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica, Europa en Australië.[1]

Interessant. Daarnet werd op Canvas Madagascar het vierde grootste eiland ter wereld genoemd. Eerst en vooral vind ik het persoonlijk niet echt interessant om te weten welk eiland het vierde grootste ter wereld is. Net zomin vind ik het interessant om te weten wat de vierde grootste stad ter wereld is (en daarom weet ik het ook niet).
Maar toch vroeg ik me af hoe je een eiland definieert. Ik dacht altijd aan een stuk land dat volledig omringd was door water. Maar dan is Amerika of Eurazië ook een eiland. Waar trek je de grens? Wikipedia bracht de oplossing aan: een eiland is kleiner dan een continent. En een continent is niet gelijk aan een werelddeel: een continent is een grote homp land. Dat wist ik niet eens. Ik dacht dat een continent een werelddeel was, en Australië dus het grootste eiland ter wereld. Logisch. Check yourself.

Als Madagascar het vierde grootste is, welke zijn dan de grootste (eilanden ter wereld)? Waarschijnlijk komt Groenland op 1. 2…. Borneo? 3….. Papoea New Guinea? Wil iemand eens opzoeken? Ik heb de moeite niet genomen.

Straf…. Wie heeft ooit beslist dat er 6 continenten zijn? Waarom is Australië bijvoorbeeld een continent en geen eiland? Het is verdorie één land, dat kun je toch wel een eiland noemen toch? Een verdomd groot eiland. Veel groter dan Groenland!

Eentonig relaas van een verstrooide mens

Ik moet ’s ochtends in de douche maar heb daar eigenlijk te weinig energie en te veel eetlust voor. Ik kleed me dus aan en ga eten met het idee “straks neem ik wel die douche”.

Ik eet, ik neem de krant, ik lees hem helemaal waardoor het 11u is als ik de tafel opruim.

Daarna zie ik een uurtje de tijd om de pc op te starten, mails te lezen, de feedreader te verwerken en een interessante blogpost te typen.

Om 12u besef ik dat ik nog niet in de douche ben geweest en dat het weldra tijd is voor het middageten. Om 12.15u stap ik uit de douche, kleed mij opnieuw aan en plof mij in de zetel. Mijn haar, dat er nog al Gobelijn-achtig uitziet, is voor straks. Eerst op het gemak kousen aantrekken, want dat is zoals jullie wel weten one hell of a job als je uit de douche komt.

Ik rust nog wat uit in die zetel en luister naar Stubru. Er is een promotiespotje voor een milieuvriendelijke renovatie van je “nestje”. Het klinkt allemaal heel erg kinderlijk waardoor ik twijfel of het wel over een huis gaat en niet om één of ander scoutslokaal.

Ik denk aan milieuvriendelijke woningen en ik bekijk het glas rondom mij. Is dat glas wel isolerend? Het laat veel hitte binnen in de zomer en veel koelte in de winter. Wat dan met gebouwen die volledig uit glas en staal zijn opgetrokken? Hoe houden ze die warm of koud? Zou dat glas zó dik zijn?

Mijn gedachten gaan verder naar een documentaire die ik op 11 september gezien heb over 11 september. Een reconstructie. Het was op Canvas, misschien heb je het ook gezien. Daarin probeerden de mensen die vast zaten op de bovenste verdiepingen van het WTC de ramen kapot te slaan om frisse lucht binnen te laten. Een man bonkte ertegen met een stoel, en het glas begaf het maar met mondjesmaat. Dik glas blijkbaar. Maar toch moet het gelukt zijn om dat glas kapot te slaan, want hoe konden er anders mensen door het raam gesprongen zijn om te ontsnappen aan een veel pijnlijkere dood?

Ik denk aan wat ik zou doen. Vermoedelijk zou ik bij een kapot raam zitten en frisse lucht opzuigen. Ik zou het al heel warm moeten hebben om uiteindelijk te springen. Ik stel me die hitte voor, zo levendig dat ik me daadwerkelijk kan voorstellen dat ik zou springen. Ik stel me de sprong voor. Wat doe je als je door de lucht zweeft? Je ogen sluiten en je erbij neerleggen? Krijsen in paniek? Hoe lang duurt de val ongeveer? Wat gebeurt er met je lichaam als je de grond raakt? Waarschijnlijk is het niet echt smakelijk allemaal.

Ik schrik wakker. Het is 12u30 en ik heb net heel intens gedagdroomd. Van Stubru ging het naar springen uit het raam van het WTC. Ik voel aan mijn haar en ik besef dat het tijd is om te kammen. Ik ga naar boven en zie mijn laptop staan. Onwillekeurig ga ik er even achter zitten. Even maar. Ik lees nog wat hier en daar en ontdek plots dat er een post te weinig op deze blog staat. De post van gisteravond is nog steeds ongepubliceerd. Nadat ik hem volledig had afgewerkt, had ik even gecheckt hoe hij eruit zag op de pagina, maar daarna heb ik niet op publiceren geklikt. Al die moeite, en dan vergeten te publiceren. Typisch….

Ik voel opnieuw aan mijn haar. het is al bijna droog en als ik voor de spiegel kom ziet het eruit als een vogelnest. Ik open de kast die achter de spiegel zit en neem mijn tandenborstel en tandpasta. Ik doe tandpasta op de borstel en kijk er twee seconden naar. Tandpasta dient niet om je haar in orde te brengen. Ik spoel de borstel weer af, sluit de kast en neem de pot wax uit de schap naast de spiegel.

Mijn haar is in orde en ik ga naar beneden. Tijd om de tafel te zetten, hoewel ik helemaal nog geen honger heb. Middageten is altijd een verplicht nummer. Voormiddagen zijn nutteloos want altijd snel voorbij. En ik ben een ongelooflijk verstrooide mens.

De mensen, dat zijn wij!

Onlangs in Ter Zake: Jean-Marie Dedecker op campagne in Benidorm.
Reporter tegenover besnorde marcellekes-dragende man in bruine kroeg: “Gaat u op Dedecker stemmen meneer?”
Marcelleke: (heftig knikkend) “Zolang het maar Vlaams Blok is!”.
Reporter: “Maar Dedecker komt op voor Lijst Dedecker he meneer.”
Marcelleke: (uit zijn lood geslagen) “Ja?….oh….dan stem ik op Lijst Dedecker e menier“.

Jurgen Verstrepen deelt in datzelfde café flyers voor LDD uit. Een vrouw van pakweg 60 neemt geïnteresseerd een flyer aan, bekijkt voor- en achterkant en luistert intussen naar de verkoopspraat van Verstrepen. Ze gaat zichtbaar volledig akkoord met de nonsens die hij vertelt van “wij zijn de goeie en die andere zijn de slechte”. Plots kijkt ze op en vraagt Verstrepen “en waar kunnen we hier stemmen op dat blaadje?”
Verstrepen is even verbouwereerd en antwoordt vervolgens beheerst en met een glimlach: “stemmen doet u in het stemhokje mevrouw. Volgend jaar!”

Ik sla met de afstandsbediening tegen mijn voorhoofd en krimp ineen bij de gedachte dat dat soort mensen mee bepalend is voor het beleid in dit land en dus indirect ook voor mijn eigen leven.

De bende van Dedecker cruiset op een jacht langs de kust van benidorm.
“Wij doen niet mee met goedkope slogans zoals de andere partijen. De mensen dit, de mensen dat: dat is allemaal zever. Wij zijn zélf de mensen!”, kraait Verstrepen.
“Maar voor de rest doen wij niet mee met goedkope slogans hoor”, merkt Dedecker ironisch op. Algemeen gelach.

Ik zeg u: die Dedecker is superintelligent. Spijtig dat hij die intelligentie op z’n West-Vlaams gebruikt: als een commercant ronselt hij stemmen. Alles voor de campagne, niks van opbouwende kritiek.

And the top speed is….you know what? Let’s find out!

Vorig jaar, toen ik nog geen tv had op mijn kot, zat ik vaak Youtube af te schuimen op zoek naar afleveringen van Top Gear, het automagazine van de BBC.

Een automagazine, daarbij dacht ik vroeger automatisch aan informatieve televisie à la “Op de koop toe” met Emile Goelen, waarin wagens getest werden op hun veiligheid, comfort, ruimte, prijs, opties, en verbruik. Zulke programma’s waren vroeger regelmatig te zien op zondagnamiddagen en terwijl je ernaar keek zag je jezelf in gedachten achter het stuur van die auto zitten en beoordeelde je hem eigenlijk eerder op klasse en imago dan op het aantal airbags. Conclusie: hoe veilig en comfortabel die Fiat Panda ook mocht zijn, je zou nog liever voor de rest van je leven elke dag een korte broek met witte sokken en sandalen dragen dan met die auto te rijden.

Maar daar hielden die programma’s geen rekening mee! Er werd niet gesproken over schoonheid, imago, klasse, plezier, vermogen, of emoties in het algemeen. Er kwamen ook nooit echt leuke auto’s in voor, alleen de wagens die je sowieso elke dag onze wegen ziet bevolken en die geleverd worden in kartonnen dozen in de haven van Zeebrugge.
Het alternatief is Top Gear, dat vanaf maandag op Canvas te zien zal zijn. Top Gear is alles wat je altijd had willen zien in een automagazine maar dat er nooit in voorkwam: snelle wagens! Stunts (skispringen met een mini, trein rijdt in op auto, voetbal met auto’s, you name it)! Races (Bugatti Veyron vs. vliegtuig, mobilhome race, Porsche Cayenne vs. tank, race met zelfgebouwde amfibievoertuigen)! En vooral: humor!

Top Gear is ontwapenend eerlijk met een hoog “it’s funny ‘cos it’s true”-gehalte. In Engeland is de show even populair als controversieel, en dat kan ook moeilijk anders. De presentatoren lappen global warming, verbruik, veiligheid en betaalbaarheid vrolijk aan hun chassis en amuseren zich te pletter op hun testparcours waar ze steevast de nieuwste modellen mogen testen. En als je het niet allemaal met een korrel zout neemt, dan kun je je er inderdaad aan ergeren.

Maar ikzelf behoor niet tot dat volkje dat waarachtig dacht dat het Geslacht Depauw berustte op werkelijkheid en het bijgevolg ‘erover’ vond. Ik ben wél voorzien van een flinke zak zoutkorrels en dus grijns ik van voldoening als ik Jeremy “Jezza” Clarkson, Richard “Hamster” Hammond en James “Captain Slow” May auto’s zie behandelen als speelgoed. Een auto die niet presteert, niet mooi is of niet leuk is om mee te rijden, die wordt genadeloos neergesabeld en uitgelachen, en terecht! Top Gear is zo plezant dat zelfs wie geen moer om auto’s geeft, er thuis voor zou blijven. Volgens Humo zijn 40% van de kijkers trouwens vrouwen.

Hieronder twee fragmenten. In het eerste worden goedkope Koreaanse wagens getest op een nogal hilarische manier. In het tweede zie je de andere, echte kant van Top Gear: supercars.

Top Gear, vanaf maandag op Canvas, 21u10.

http://www.topgear.com

Coldplay

Coldplay op Canvas. Live-tour. Dat doet me er opnieuw aan denken dat Muse een live-dvd uitgebracht heeft die uiteraard 35 miljoen keer indrukwekkender en beter is en dat ik die dringend moet halen.

Nee, ik heb niks tegen Colplay. Meer nog: ik heb al hun platen. Meer nog: geen enkele is gekopieerd of gedownload. Allemaal gekocht! Ja, het zijn er inderdaad maar 3.

Coldplay is een plaatgroep. Een plaatgroep is een groep die op hun albums beter klinkt dan live. De sterkte van Coldplay is de emotionaliteit die doorklinkt in de songs: de subtiliteiten, de stem van Chris Martin, de opbouw, etc. Live gaat dat allemaal verloren. Live komt het gegil van het (vooral vrouwelijk) publiek erbij, en Chris Martin heeft de gewoonte totaal te gaan improviseren in zijn nummers waarbij zijn stem vreemde escapades gaat maken en hij zowat totaal door het lint gaat op ogenschijnlijk rustige nummers.

Zie je? Matthew Bellamy van Muse MOET door het lint gaan, Chris Martin MAG het niet. Het is er de muziek niet voor. En wat ik nu zie bevestigt het alleen.

En for God’s sake, iemand moet het eens gezegd hebben: Speed of Sound is zo’n slecht nummer! Vint toch!
En Yellow…wie wil dat nu nóg eens horen?? So darmed sick of this song….. Zie dat publiek gaan….
Hola! Gele ballonnen! Met papiersnippers in! Hebben die van Muse daar dan geen patent opgenomen? Hadden ze beter gedaan.
Allez, Chris Martin bergt zijn mandoline op. Good boy.