Doordenkertje

Waar ik opeens aan zit te denken: je ziet eigenlijk nooit echt de wereld als je er zelf niet bij bent. Alle mensen die je ooit “ziet” in je leven hebben één iets gemeenschappelijk: ze zijn bij jou in de buurt geweest. (laat ons tv en foto’s even niet meerekenen, want dat is een indirecte weergave van de werkelijkheid). Eigenlijk zijn alleen webcams een soort blik op de buitenwereld.

Hoe zou het daar zijn, in die buitenwereld? Vol met mensen die gewoon hun leven leiden zoals jij dat doet, maar die jou niet kennen, je nog nooit gezien hebben (en jij hen ook niet), niet eens iets van je bestaan afweten?

En nu even héél ver denken: bestaat er wel zo’n wereld? Is dit alles niet slechts een illusie, een perceptie van de menselijke geest? En gebeuren er wel dingen zonder dat jij daar iets van weet of erover te weten komt? Zoals in The Truman Show……

Denk daar maar eens even over na!

Concertfotodinges

Mijn dijspieren voelen aan alsof ze 15cm te kort zijn. Mijn mond is een asbak. Ik heb niet geslapen vannacht, ik noem dat een coma. Zo met mond open en al. Ik heb een ruis in mijn oren. En ik ben moe. Mijn broek en schoenen hangen vol modder.

Wie had gedacht dat concertfotografie fysiek zo zwaar zou zijn? Tijd voor een uitgebreid verslag heb ik niet, wegens mijn thesis die de 13de af moet zijn. Maar je houdt beter Bruggelink in de gaten voor een uitgebreider verslag van de Red Rock Rally. Overigens heb ik één willekeurige foto uitgekozen als soort van proefexemplaar om hier te posten. En met willekeurig bedoel ik: de foto die toevallig voor mijn neus stond toen ik op het idee kwam. De rest is voor wanneer ik een dag of 45 vrij heb. En het zal nodig zijn want ik heb het materiaal noch de ervaring voor het betere werk. Maar dat komt nog. Hopelijk.

Bert Ostyn van Absynth Minded: