There will be old men

(voor de feedlezers: op de site ziet de lay-out er wel normaal uit).

Daarnet moest ik lachen met de Zevende Dag….  Jaja……..

Het ging over de oscars. Die filmrecensent van de Morgen, wiens naam me nu ontglipt, had het eerst over “There will be blood“, je weet wel: die western over oliewinning waarin er waarschijnlijk bloed zal voorkomen  en daarna had hij het over “No country for old men“, eveneens een western maar dan in de moderne(re) tijd en ik heb geen idee waarover die gaat. Ik weet wel dat ik hem wil zien. Niet voor het verhaal maar over de setting. Desolate Texiaanse landschappen waarin pick-ups over lange rechte wegen brommen en daarbij grote stofwolken doen   opwellen. Je ziet ze van juist achter de horizon opduiken, een horizon die meestal wazig is door de warmte (je kent dat visuele effect wel). Heerlijk is dat.

Waarom heb ik gelachen? Awel, ik dacht “leuk, twee films in dezelfde setting die tegelijkertijd draaien. Die wil ik uiteraard allebei zien”. Wat bleek: toen ze No country for old men aan het draaien waren, waren ze naarstig op zoek naar de desolaatste desolaatheid der desolaatheden. Tijdens een bepaald shot verschenen er aan de (wazige) horizon plots rookpluimen. Shot naar de kl*ten natuurlijk. De crew gaat gaan uitchecken what daar going on was, bleek dat toch wel  Daniel Day-Lewis niet te zijn zeker die daar driftig met zijn oliespuitende boortorens in de weer was voor de opname van There will be blood?


Ik vind dat grappig. En als u dat niet grappig vindt, neem dan een kaart en kijk hoe groot Texas is. Bedenk vervolgens hoeveel procent van dat gebied totaal verlaten is en hoe groot de kans dus is dat die twee opnameploegen elkaar tegen het lijf lopen.

Op mijn kot ligt Paris, Texas op mij te wachten. Het summum van uitgestrekte verdordheid doorbroken door monotoon harmonikagezeur, banjogetokkel of pedal steel-gehuil.  Héééérlijk!