And the bird says poe-tie-wiet?

En in tijden dat het om 17u30 ’s middags al pikdonker is buiten, is het misschien af en toe nodig de batterijen even op te laten en uw ogen te openen voor de meer heldere kant van het leven. The bright side of life, zeg maar.

Heb ik al gezegd dat ik weer aan het werk ben? Onderwijs, jaja. En full-time dan nog. Alleen is het slechts voor drie weken, dus nog twee weekjes en deze blog zal weer een versnelling hoger schakelen. Tot dan zul je het moeten stellen met hoopjes letters zoals deze.
Ik werk dus opnieuw, en ben ik elke dag een uur op de baan (half uur heen, half uur terug). De weg gaat hoofdzakelijk rechtdoor, en dan heb je wel al eens de tijd om bepaalde levensproblemen te analyseren. Zo heb ik de kern ontdekt van verkeersagressie. De kern van verkeersagressie komt erop neer dat iedereen altijd en overal in je weg rijdt. Hoe dan ook. Hoe jullie het doen weet ik niet, maar ik vind het verdacht dat er een auto komt uit elke zijstraat die ik passeer, en dat die auto telkens de indruk wekt ietsje te laat te zullen remmen waardoor zijn bumper in mijn vaarwater terechtkomt en ik ofwel moet remmen, ofwel moet uitwijken. En dan zwijg ik nog over de auto voor mij die altijd – áltijd – 5 km/u trager rijdt dan toegelaten, en die auto achter mij die altijd – áltijd – 20 km/u sneller rijdt dan toegelaten, en zich vervolgens “in mijn gat” vastklampt.

Ik vind ook – en nu ben ik niet bepaald origineel – dat ouderen levenslang rijverbod moeten krijgen. Er is een moment wanneer levenslang niet zoveel meer voorstelt. Weet je nog die schietpartij waarbij een opa van 80 zijn schoonzoon neermaaide? Hij had gelijk natuurlijk: wat konden we hem nog maken? Levenslang? Wat is het verschil met het rusthuis uiteindelijk? Of die oma die haar man neerstak met een mes. Kwam er zonder straf vanaf. Een oma in het gevang, dat gaat toch niet. Ookal zal ze er niet zo lang zitten.
Euh, ik word wat cynisch zeker? Terug naar het punt. Ouderen in het verkeer. Huizenhoog cliché, maar ik heb het onlangs mogen meemaken. Dit was de situatie: spitsuur, bebouwde kom, een rotonde. Een file staat te wachten voor de rotonde. Ik kom eindelijk aan het fietspad dat aan de buitenkant van de rotonde meedraait. Geen fiets, geen auto te bekennen. Ik rijd dus die rotonde op, vlak na de kleine vrachtwagen voor mij. Opeens remt die vrachtwagen omdat de auto voor hem is moeten stoppen alvorens de rotonde af te rijden, want hij moet voorrang geven aan een fietser. Ik stop ook, alleen sta ik op dat moment half op die rotonde. Op het moment dat mijn voorligger opnieuw vertrekt, komt er een andere auto van links (hij is dus op de rotonde). Ik denk: “die auto zal wel even wachten zodat ik volledig die rotonde opkan, want op deze manier belemmer ik fietsers en het andere verkeer op die rotonde”. Ik wil aanzetten, maar moet uiteindelijk opnieuw bruusk in de remmen als blijkt dat die auto helemaal niet remt voor mij. Aan het stuur: een meetje. Passagier: een ander meetje. Achter die twee meetjes: een hele sliert auto’s. En daar stond ik, half op die rotonde. Uiteindelijk heb ik mezelf voorrang gegeven en mij er brutaal tussen gewurmd. Twee mogelijkheden: ofwel zagen de meetjes niet dat er een auto half op de rotonde stond (wat wil zeggen dat ze half blind waren en dus beter het openbaar vervoer zouden nemen – of wacht: ze zouden beter thuisblijven.) ofwel was het meetje achter het stuur een respectloos en ijskoud mens dat enkel het verkeersreglement voor ogen ziet dat zegt dat het verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft.

Bueno. Allez, de bright side of life. Wat bedoelde ik daar nu in godsnaam mee?
Ach ja, ik weet het weer. Als je iTunes, nadat je de voorbije weken achtendertigmiljoen keer de melding dat er een nieuwe versie beschikbaar is hebt weggeklikt, eindelijk z’n update gunt, time dat dan met je horloge of zo. Het duurde bij mij 45 minuten, en als ik dat niet had getimed, dan zou ik die 45 minuten gewoon héél – érg – láng genoemd hebben. Of ik zou gewoon achtendertigmiljoen geschreven hebben. Dat kan ook.
Dat is de bright side: een lange, cpu-rovende bezigheid, waarvan het enige voordeel is dat je die meldingen niet opnieuw zult krijgen (want je weet dat ze natuurlijk weer alléén dingen in de iTunes-store zullen gewijzigd hebben), kun je nu benoemen. 45 minuten. En intussen ga je in de douche of zo, of je klikt op het icoontje van Songbird, vergeet na 2 minuten – waarin er niks gebeurt – dat je daarop geklikt hebt, en een kwartier later opent het zich eindelijk. Dat is dan een leuke, want onverwachte verrassing. Vind het pleonasme.

Deze post is niet herlezen en staat mogelijk vol fouten en onlogische zinsconstructies. Het is logisch dat ik dat op het einde zeg en niet in het begin. Sommige mensen vragen zich dan af waarom hun blog niet populair is. Niet dat de mijne dat wel is natuurlijk. Er heeft immers niemand mijn stokje opgepikt toen ik het doorgaf. Voor een keer dat ik dat deed. Nu weet ik wat mensen tegen stokjes hebben.
De tijd die ik gestoken heb ik het schrijven van deze laatste alinea kon ik evengoed gebruikt hebben om te herlezen, maar nu moet ik echt beginnen met lesvoorbereidingen maken. Procrastination is the word.

ps: Songbird heb ik toch eens getimed. Hij klokt af op 3’36”. En dat op een vers opgestarte computer! Zelfs iTunes start sneller op.

Advertenties

Songbird

Financiële crisis, oorlog in Congo, presidentsverkiezingen in de VS: er gebeurt vandaag veel in de wereld. En temidden van dat alles zal ik schrijven over een onozel stuk software. Typisch Vlaams blogmateriaal? Jazeker! En nutteloos en waardeloos. Aan u om uit te vissen of dat laatste nu slaat op deze post of op dat stuk software.

Dit is trouwens geen bespreking, eerder een impressie.

Songbird dus. De naam laat denken dat het een broertje is van Firefox, Thunderbird en Sunbird. De Mozilla-zoo dus. Dat wil zeggen: open source, addons, beta’s en skins. Dat klopt allemaal, behalve de familienaam. Die is niet ‘Mozilla’ maar ‘Pioneers of the inevitable’. Maar op één of andere technische, en voor normale mensen onmogelijk te begrijpen manier, maken ze wel gebruik van Mozilla. Enfin. Pioneers of the inevitable. Ik vind dat óók een belachelijke naam.

Derde paragraaf en ik heb nog niet gezegd dat het een mediaplayer is. Het is dus een mediaplayer. Maar even terug over die naam: Pioneers of the inevitable (hou maar op met zoeken; er is geen structuur in deze tekst dus zal je er ook geen vinden). Ze noemen zichzelf zo omdat ze ervanuit gaan dat ze de software van de toekomst hebben ontwikkeld. Het is namelijk niet alleen een mediaplayer, het is ook een browser. Zo kan je met een muisklik allerlei informatie tevoorschijn toveren over het nummer dat aan het afspelen is: lyrics, uitvoerder, album, cover-art, zelfs een Flickr-diavoorstelling van afbeeldingen die bij de artiest/band horen. Hebben we dat nodig? Tuurlijk niet. Maar het is nu eenmaal een evolutie in de wereld van het internet dat software en online-toepassingen steeds meer verweven worden en dat de scheiding tussen online en offline steeds vager wordt (alles wordt gewoon online).

Je kan Songbird vergelijken met de NVA. Bart Dewever kan niet genoeg herhalen dat België voorbijgestreefd is, dat dat een historische evolutie is waar we niks tegen kunnen doen en dat de gezaghebbende niveaus steeds meer Vlaanderen en Europa zullen zijn. Wil iemand dan eens aan Dewever vragen wat dan het nut is van zijn partij? Je moet er niet mee inzitten Bart, België zal niet blijven bestaan, dus steek je partij maar in de onderste laden van de kast, we hebben hem niet nodig.
Hetzelfde met Songbird: waarom een programma maken dat vooruitloopt op een evolutie die sowieso aan het plaatsvinden is? Een evolutie waarvan je niet 100% kunt vaststellen waar ze ons zal heenleiden? We weten enkel dat we in de toekomst nóg efficiënter toegang zullen hebben tot allerlei informatie. Laat ons dus maar gewoon die evolutie gebeuren.

Songbird loopt voor op de evolutie en dat voelt nogal ‘onnatuurlijk’ aan. Bij de haren getrokken zelfs. En dat is pijnlijk. Het is pijnlijk als ik in een mediaplayer geconcentreerd op zoek moet gaan naar mijn muziekbibliotheek, omdat ik enkel een webpagina zie. De gedachte is dat je een tabblad hebt met je bibliotheek, alsof het een website is, en dan op andere tabbladen kunt surfen. Maar als die bibliotheek niet op voorhand geopend is, dan moet je op zoek. Omgekeerd dezelfde miserie: je zit in je bibliotheek en je wil surfen? Dan moet je in de linkermarge op ‘welcome’ klikken, en dan kom je op je startpagina terecht (Songbird addons). Niet. logisch.
Wat ook niet logisch is: een album art manager die niet automatisch alle ontbrekende albumcovers kan ophalen. Je kan het enkel één voor één handmatig doen. Die album art manager geeft trouwens enkel in een nieuw venster een overzicht van alle albumcovers. Wat het nut daarvan is heb ik nog niet uitgevist.
Andere downsides: het werkt voor mij niet sneller dan iTunes, het is niet compatibel met Foxytunes, je kunt (nog) geen CD’s afspelen, je kan je playlists niet in mappen onderverdelen zoals in iTunes, er is geen mogelijkheid om het afspeelvolume van een nummer te veranderen of met equilazers te prutsen.

Wel positief: met de iTunes importer-addon kan je je iTunes-bibliotheek importeren, met een iPod-addon kan je je iPod synchroniseren, je hebt een heleboel skins (‘feathers’ genoemd, beetje stom), er is coverflow en je kan dubbele nummers of ‘corrupte’ bestanden opsporen en verwijderen (watch and learn, iTunes).
Een heel gedoe over iTunes, maar dit programma lijkt dan ook gemaakt om iPod-eigenaars te lokken die iTunes beu zijn. Er is zelfs een optie waarmee Songbird zich automatisch synchroniseert met je iTunes-bibliotheek.
Laatste positieve noot: Songbird heeft minder tijd nodig dan iTunes om te installeren of up te daten. Ongeveer 3u minder.

Het mag nog wat proefdraaien. We zien wel wat we ermee zullen doen.

(Ik wilde een link plaatsen, maar de site is blijkbaar down. Slechte reclame.)

I Love iTunes

Zonet heb ik ontdekt dat mijn mp3-speler slechts 1gb telt, en dus geen 2gb. Nota bene: ik heb het ding al bijna 2 jaar. En al die tijd dacht ik dacht dat er 2gb op kon. Tenminste: ik dénk dat ik dat dacht, want ik  ben momenteel een beetje in de war: ofwel heb ik hem bewust gekocht als zijnde een mp3-speler met 1gb opslagruimte (en in 2006 was dat niet uitzonderlijk weinig) waarna ik ergens in between die 1gb mentaal omgewisseld heb voor de overtuiging dat er 2gb op kon, ofwel heb ik hem gekocht terwijl ik dacht dat er 2gb op kon terwijl dat in werkelijkheid slechts 1gb was.

Deze mooie maar genante intro dient enkel om me bij het merk van mijn mp3-speler te brengen: Sony. Ooit de gigant op het vlak van draagbare audio, toen we het nog courant over een “Walkman” hadden, zoals we het nu over een “iPod” hebben. Terwijl de iPod de tour opgaat van Bic, Coca-Cola en Kodak (de merknaam vervangt het algemeen Nederlandse woord), kan ik mijn gerief nog met recht en rede een “Walkman” noemen want dat is de merknaam waardoor Sony wil aanknopen met hun glorierijk verleden.
Geen kwaad woord over het materiaal dat ze bij Sony produceren. Allemaal heel degelijk, allemaal heel mooi, gemakkelijk te gebruiken, duurzaam …  Maar van software kennen ze er niks. Hun mp3-spelers spelen alleen het beschermde ATRAC-formaat, dus al je MP3’s moeten eerst omgezet worden naar ATRAC’s voor je ze kunt afspelen op je flashy Walkman. Je kunt je bestanden trouwens enkel op je Walkman krijgen door gebruik te maken van Sonicstage, Sony’s versie van itunes of Winamp.

Sonicstage is het slechtste stuk software dat zich op mijn harde schijf bevindt. Waag het niet ene keer teveel te klikken, want een crash zal geschieden. Het werkt traag, een bestand dat afgespeeld wordt kun je niet verwijderen en een minuut later nog steeds niet, je krijgt geen lijst van albums of playlists of wat dan ook, lelijke interface, weinig opties, bugs all around bij het importeren van bestanden, foutmeldingen, en als je een hele map vol muziek wil importeren en er zit daar één bestand tussen dat hij niet herkent dan zal hij een foutmelding geven waarna de hele actie afgebroken wordt en hij zal niet eens zeggen wélk bestand het probleem veroorzaakt heeft.

Wat zou het zalig zijn om één mediaplayer te kunnen gebruiken met één bibliotheek, van waaruit je rechtstreeks je mp3-speler kunt volstouwen met muziek. IPod-gebruikers denken ongetwijfeld hetzelfde. Ze willen graag Winamp gebruiken maar zijn voor een deel veroordeeld tot het vermaledijde iTunes. Welnu, je zal mij misschien gek verklaren maar ik gebruik iTunes als mijn standaard mediaplayer. Vrijwillig. Zonder ipod. Omdat ik het een supergoed programma vind. Voila, het is eruit.

Laat ik maar even snel de nadelen van iTunes opsommen zodat ik ervanaf ben:

  • Je kan niet automatisch cd-covers downloaden, enkel handmatig
  • Je kunt hem niet uitbreiden met allerlei addons en plugins (gesteld dat ik dat zou willen).
  • Je krijgt geen rangschikking van artiesten of albums aan de linkerzijde, enkel playlists. Voor al de rest is er de magische zoekknop waarmee je, in tegenstelling tot in Windows Mediaplayer, de zoekresultaten al te zien krijgt terwijl je aan het typen bent (find as you type). Oei, dat is eigenlijk een voordeel.
  • ITunes voegt alles wat je afspeelt automatisch toe aan je bibliotheek. Nummers die je later verwijdert van je schijf krijgen in iTunes dus een “!” naast de titel. Voor mij is dit geen probleem want ik speel een nummer pas in iTunes als ik weet dat ik het niet meer zal verwijderen. Het standaardprogramma voor audiobestanden is Winamp, wat ik dus gebruik om iets éénmalig te beluisteren. Als het de moeite is dan speel ik het even af met itunes of ik importeer het in iTunes. Maar ik kan eventueel met wat goeie wil aannemen dat dit voor sommigen een nadeel is, en daarom plaats ik het erbij.

De rest zijn voordelen en het eerste is al direct zo gigantisch groot dat het alle nadelen compenseert:

  • Met iTunes kan je met één klikje je volledige bibliotheek verzamelen waarbij alle bestanden gekopieerd worden naar één centrale map (iTunes Music). In die map wordt alles automatisch verdeeld in submappen volgens artiest en daarbinnen nogmaals in submappen volgens album.
    Orde! Overzicht! Gemak!
    Vervolgens kun je overal op je computer de muziekbestanden die overal zo’n beetje uitgezaaid staan verwijderen zonder het risico te lopen dat je ze volledig kwijt zal zijn. Het bestand krijgt ook automatisch de naam die je eraan geeft in de bibliotheek. Dwz: een bestand dat voordien “track1” heette zal de naam “01 Silence” krijgen, bij artiest zal “Portishead” komen te staan en bij album “Third” als je dat zo in je iTunes-bibliotheek hebt ingevuld. En andere mediaplayers zullen dat gewoon overnemen.
  • Eenvoud! Er staan enkel playlists in de linkerkolom en geen 45 verschillende dropdownmenu’s die elk 38 sub-dropdownmenus hebben zoals in Winamp (artiest, album, genre, classificatie, jaar, what else is there?), waarbij je dan nog eens 89 keer moet dubbelklikken om eindelijk bij het nummer in kwestie uit te komen dat je zocht. Ondertussen is het overzicht volledig verdwenen. Al die soep bestaat in iTunes uit één zoekveld.
    Voor lijstjesmensen zoals ik zijn playlists trouwens de max. Ik heb er minstens 60 denk ik.
  • Je kunt zowat alles doen met een minimum aan klikverrichtingen. Nummers van plaats wisselen? Sleep ze gewoon. In playlist plaatsen? Kopieer en plak, of selecteer ze en sleep ze naar de playlist. CD importeren? 1 klik. Je kunt zelfs nummers verwijderen terwijl ze spelen of een lijst oproepen van alle dubbele titels. Je kunt zelfs nummers in iTunes op het klembord kopiëren en plakken in windows explorer zonder naar de locatie te gaan waar het bestand is opgeslagen.
  • Als je een iPod hebt, tja… Makkelijk he?
  • Als iemand anders op hetzelde netwerk ook iTunes gebruikt kun je elkaars bibliotheek delen.
  • Coverflow: een virtuele plank waarop je cd’s staan, waar je door kun gaan bladeren met het scrollwieltje. Je hebt inderdaad wel de cd-covers nodig die je alleen handmatig kunt toevoegen.

  • Nog een voordeel t.o.v. Windows Mediaplayer: in plaats van een tabblad “afspelen”, een tabblad “mediabibliotheek”, een tabblad “CD rippen”,… is er één enkele pagina. En de opties staan onder Bewerken > Voorkeuren en nérgens anders. En het zijn er geen 3 miljard, maar alleen de belangrijke. Ha!

Ik heb in het verleden Windows Mediaplayer, Winamp en Mediamonkey gebruikt. Geen van de drie kwam in de buurt van iTunes want bij geen van de drie kon ik mijn bibliotheek zo gemakkelijk verzamelen en bij geen van de drie kon ik mijn collectie zo gemakkelijk onderhouden en beheren.

Waarom wordt er dan zoveel geklaagd over iTunes door iPodgebruikers? Vraag het aan Joost. Waarschijnlijk beheren ze hun muziek liever zelf in Windows door voortdurend te knippen en te plakken.
Winamp schijnt daarbij ook heilig te zijn. Dat heb ik niet zelf ondervonden, maar ik heb het van horen zeggen. Het enige wat ik ondervond waren skins, skins en nog meer skins, en opties, opties, opties, nog een paar opties, tabellen, kolommen, zoekvelden, structuren al dan niet in boom, en plugins! Plugins everywhere! En crashes! Vooral crashes! Etjebeh!

Logica: Mens – PC: 2-0

Foert, ik geraak er niet meer aan uit, het wordt tijd dat ik deze laptop dichtklap want hij is duidelijk wat zijn eigen draad kwijt. Zonet heb ik gemerkt dat er bepaalde tracks verdwenen zijn uit mijn iTunes-bibliotheek. Weg. Foetsie. Ook niet in de prullenbak. En niet zomaar een handvol! Van de soundtrack van The Motorcycle Diaries blijven er amper 3 tracks over.

Ook verdwenen: Freecell. Serieus: ik ben een ongeduldige mens, heel ongeduldig zelfs. Het herstellen van de draadloze verbinding duurt voor mij veel te lang, dus wil ik in tussentijd een rondeke freecell spelen. Daarbij stootte ik natuurlijk op bovenvermeld probleem. Freecell gone. Ook niet in de prullenbak. Ik heb er dan maar de Windows-zoekfunctie op losgelaten (NIET die hond, die heb ik 2 jaar geleden uitgeschakeld) wat natuurlijk een grote beproeving was voor mijn geduld. Stel je voor dat Google zo traag zou gaan……
Het goede nieuws is dat hij Freecell gevonden heeft, ergens in system32. Geen idee hoe je dat weer in het menu krijgt….