Respectabele Hollanders

Moeilijke opgave van Freaq: favoriete Hollanders. Het probleem met die mensen is dat je ze eigenlijk niet kan uitstaan, behalve deze die je persoonlijk kent. Zo heb ik het genoegen er enkelen te kennen en dat zijn heel leuke mensen. En, opvallend: deze leuke mensen durven wel eens toegeven dat ze hun landgenoten moeilijk kunnen uitstaan. Is dat die fameuze identiteitscrisis? Voorlopig ga ik er dus van uit dat ik toevallig die enkele Nederlanders ken die best wel sympathiek zijn.
En ja, je mag Hollanders niet vergelijken met Brabanders of Limburgers. Het imago van Hollanders in Nederland is identiek aan het imago van Nederlanders in de ogen van Vlamingen.
Een lijst van Nederlanders die ik niet hoef is rap samengesteld en die begint alvast met Boogerd. Boogerd is/was de beste Nederlandse sportman in één van de weinige sporttakken waar de Belgen beter in zijn. Met andere woorden: Boogerd is de enige “bedreiging” voor onze overmacht. Boogerd is ook een hele domme renner: veel te ongeduldig, veel te veel aanvalszucht, blaast zich voortijdig op, in een duel van man tegen man in de laatste rechte lijn trekt hij meestal domweg de sprint aan voor zijn tegenstander. In volle inspanning vindt hij het altijd nodig het volk aan de kant en de kijker thuis er extra van te overtuigen dat hij echt aan het afzien is. Zijn open mond, zijn tong, zijn hagelwitte tanden en over-the-top grimas zijn legendarisch. “Kijk eens hoe ik afzie! En toch ga ik door! Heb je nu geen rivieren vol bewondering over voor mij?”.

Eric Dekker mocht ik ook niet. Altijd aanvallen en mij grijze haren bezorgen. Bijna de Ronde van Vlaanderen winnen (stel je voor: een Nederlander. Heiligschennis zou het geweest zijn!). En altijd die overdreven zegegebaren als hij over de streep bolde.

Em, Nederlanders die ik wél mag……

– Mart Smeets: die man heeft gewoon een heel rustige uitstraling, en kan op een heel levendige manier de samenvatting van een koers becommentariëren.

– Hans Teeuwen: ja, die is nogal grappig.

– Bart Dirks: was correspondent in Brussel voor de Volkskrant. Hield een blog bij over België en heeft nu een populair boek uitgegeven getiteld “België bestaat”. Heeft een frisse kijk op de dingen en heeft zich kunnen bevrijden van de cliché-beelden die Nederlanders over Belgen hebben. Nu is hij terug in Nederland maar de link vind je nog steeds hier.

-Anton Corbijn: Regisseur van Control, en begenadigd rockfotograaf.

-Clarence Seedorf: voetballer. Maar zijn aanwezigheid in deze lijst heeft eigenlijk vooral te maken met de club waar hij in dienst is.

-Guus Hiddink: pleegde landverraad door als coach van Rusland Oranje uit het EK voetbal te knikkeren. De man is ook een übertrainer. Luister wat hij zegt, hij heeft altijd gelijk. Louis van Gaal ook trouwens.

– Thea Beckman: Jeugdboekenheldin.

Volgende keer: To the next level: Duitsers die te verdragen zijn.

Och Karl….

Heeft het iets met zijn voornaam te maken? Of is het de gewenning? Is het misschien een gebrek aan talent, zoals bij die andere Karl die eigenlijk Carl heet?

Ondeugende Karl

Niks van dat alles, maar enkel een kwestie van voorkeur. Ik moet Karl Vannieuwkerke niet. Althans niet in zijn praatprogramma Tour 2008. Karl spreekt op een geheimzinnige manier. Alsof alles wat hij zegt tussen ons beiden moet blijven. Hij heeft het fijnste der fijne glimlachjes op zijn mond. Een mond die hij amper durft open doen als hij spreekt. En zijn ogen blinken. Pretlichtjes alsof hij ondeugende dingen aan het vertellen is. Ik krijg er koude rillingen van en voel de neiging om hem iets ruws, iets grofs, iets bijtends toe te schreeuwen zodat hij weer normaal zou doen.

“Michael, hoe heb jij de rit van vandaag beleefd?”
“Wat vind je van de winnaar?”
“Beschrijf eens het gevoel van als eerste over de eindstreep te komen.” *Knipoog* Komaan Michael vertel nog eens over die emoties, die vreugde, die eindeloze triomf, die eindeloze glimlach, jajaaa toon die witte tanden nog maar eens.

Karl, hou op je te gedragen als een klein meisje en wees eens een echte presentator. Probeer eens een gesprek te hebben met je gasten in plaats van er een langgerekt interview van te maken. Hengel niet steeds achter die verdomde clichés en vraag eens iets onvoorspelbaars.

Vroeger was het beter

Ach, die nostalgie, die heroïek, die bikkelharde strijd van man tegen man. Karl krijgt er geen kippenvel van, Karl stelt er zich accordeonmuziek bij voor. Jawel, dát is de Tour voor Karl: accordeons, du pain, du vin, du boursin en coureurs die eigenhandig hun fiets herstellen in de jaren stillekes. Stel je voor! De coureurs moesten zelf hun platte banden verwisselen! Wat een helden waren dat toch! Deelnemers van de Dakar rally die toevallig voor hun tv zitten lachen Karl hartelijk uit. “Een platte band in een Frans dorpje is niet hetzelfde als een opgeblazen motor in de Sahara”, zullen zij je vertellen.

Karl en zijn rode draad

Karl stelt zijn gasten een dozijn vragen die hij allemaal netjes genoteerd heeft. Die vragen hebben geen logische volgorde en Karl vindt het niet nodig er een vorm van overgang tussen te steken. Nee, Karl laat gewoonlijk even zijn adem stokken, één seconde maar, en stelt dan een volgende vraag, met precies dezelfde intonatie als de vorige. Desondanks gaat die vraag over iets compleet anders. Over de ervaringen van Tom Waes bij het Kanaalzwemmen bijvoorbeeld.

“Collega Lieven van Gils is op zoek gegaan naar die smid, en dit…is het resultaat”

“Dit is het resultaat”, dat zegt hij elke dag opnieuw. De “aat” in ‘resultaat’ spreekt hij bijna fluisterend uit. “Dit is het resultaat, maar vertel het niet verder want eigenlijk is het een geheim!!!

[…] (1 seconde waarin Karl even zijn adem inhoudt)

“Michael, heb jij iets opgevangen van de stunts van Tom?”
“Nee, maar hij heeft me er vandaag tot in den treure over verteld.”

Tom Waes lacht ongemakkelijk en zoekt tevergeefs naar een stuk decor om zich achter te verstoppen.

Awkward

Op een kaal plein onder een kaal zeil en onder kale belichting staat een kale grote tafel. Er zitten slechts 3 mensen aan met elk één glas wijn. “Je hebt zeker nog nooit zo snel wijn gedronken, Michael?”, vraagt Karl aan Boogerd, wijzend op diens lege glas dat contrasteert met de 2 nog halfvolle glazen. Net op tijd weerklonk er accordeonmuziek waarbij Karl weer een sprookjesachtig verhaal opdiste over een “mooie” of “lelijke” coureur die 60 jaar geleden de Giro verloor omdat hij een te lange plaspauze had ingelast. Wat een verhaal! Een standbeeld voor de man! Er wordt een grote foto getoond van de vent in kwestie maar hij is zo goed als onherkenbaar door het kikvorsperspectief dat de cameraman inneemt. Voor Boogerd kwam dat shot net op tijd zodat zijn schaamrood niet in beeld kon gebracht worden. Hier zullen nog maanden grapjes over gemaakt worden.

Elders is het beter

Mart Smeets is de Nederlandse collega van Karl. In zijn programma vertelt Mart Smeets en hij laat vertellen. Er ontstaan luchtige en interessante gesprekken, vrij van stille seconden vlak voor de presentator aarzelend een nieuwe vraag stelt. Waarachtige gezelligheid, daar op het terras bij de NOS, een kleine compensatie voor de malaise die de Nederlandse kijker een hele namiddag te verduren heeft gekregen in de vorm van het live-commentaar bij de koers.

Maarten Ducrot: “Het is niet zoals bij de spoorwegen dat je aan een hendel trekt en het plots harder gaat”

Als er zo’n hendel bestaat, dan kunnen we er in België wel één gebruiken.

PS: Gelukwensen… (om niet te zeggen “Kudos”… en dat mag je letterlijk opvatten if you catch my drift)

  • … voor Lieven Van Gils die er elke avond weer in slaagt chique volk aan zijn signeertafel te krijgen,
  • … voor Michel Wuyts en zijn fichebak, voor zijn eindeloze kennis, aangename commentaar en koersinzicht,
  • … voor Hans De Clercq en zijn inside-informatie, zijn gegoochel met cijfers en rankings en zijn dictielessen (zijn Nederlands is al veel verbeterd al is er nog werk aan),

Hans de Clercq: “Ze zien ze nu rijden en dat werkt natuurlijk als een stier op een rode lap.”

  • … voor Karl Vannieuwkerkes commentaar bij tennismatchen, waar zijn gefluister perfect tot zijn recht komt.

Vandaag zal ik Hans De Clercq wat onder de loupe nemen. Eens zien of zijn voorspellingen steek houden.