Curieus

Veel curieuze zaken…..

Gisteren moest ik weer eens cameraman spelen tijdens de opnames van de videoclip van mijn teergeliefde kotgenote en haar companen. We wilden dat op de ULB doen wegens hippe achtergrond, maar we werden weggejaagd door een bewaker. Verbod op beeldmateriaal van privé-domein of zoiets. Even in het Frans gediscussieerd en je hebt het misschien al meegemaakt: dit zijn die momenten dat je zelfs de meest eenvoudige Franse woorden niet meer kan herinneren. Deze keer was het “opdracht” of “taak”. Geen idee wat dat in het Frans is, hoewel de leraar of lerares het vermoedelijk honderden keren herhaald heeft back then in de frères.

’s Avonds moest ik het opnemen voor mijn kant-en-klare pastaschotel uit het zakske dat ik die dag gekocht had (zie post hieronder). Het zag er nochtans lekker uit, maar ze wilden niet geloven dat het “eten” was en dat je er niet van kon doodgaan.

Peking Express: Raymond en Liesbeth zijn niet de laatste.

In de Franse les van deze middag heb ik proberen uit te leggen
dat het Nederlandse woord “bodem” geen synoniem is van “de grond”. Het
is me niet gelukt. Ik praat zoveel zever dat ik 0 credibiliteit heb.
Zoals in dat verhaaltje van “The boy who cried wolf”. Ik ken dat nog
van toen ik klein was. Ik ken alle sprookjes nog van toen ik klein was.

De schrijver van het wetenschappelijk artikel dat nu voor me ligt probeert me wijs te maken dat het een slecht idee is om in natte periodes meer water op te slaan in de stuwmeren, indien deze in de woestijn gelegen zijn. De reden hiervoor is dat de rivierbedding onder de dam opdroogt en dat dat gevolgen heeft voor het milieu. Ik volg die redenering niet. Als er meer water is, is het toch logisch dat je er meer kan opslaan zonder dat de rivier opdroogt? En zo heb je meer water als er een droge periode is. Domoor.

Deze avond is het streekbieren- en kazenavond. Volgens ik gehoord heb zal er ook Westvleteren 12° geschonken worden (het op één na beste bier ter wereld). Ik heb de neiging daar niks van te geloven.

Prangende vragen bij Peking-Express: de Revolutieroute

Als je wilt dat dit programma wat meer is dan oppervlakkig entertainment, moet je onder de oppervlakte kijken*.

      • Om te beginnen: is Mexico-Stad wel de grootste stad ter wereld? Na mijn diepgaande studie van Wikipedia, ondertussen driekwart jaar geleden, bleek van niet. Tenzij je het over oppervlakte hebt en niet over bevolking, blablabla.
      • Waarom mocht het rode team alsnog vertrekken zonder de opdracht beëindigd te hebben? Voor de niet-kijkers: het blauwe team verzamelde alle sleutels waardoor ze de ketting konden openen waarmee een reeks kevers (ottokes) aan mekaar vastgemaakt waren. Met die kevers mochten ze één uur rijden in de richting van de eindbestemming van de eerste etappe. Het rode team kwam één sleutel te kort, maar kregen toch te horen wat de bestemming was van de eerste etappe, waarna ze mochten liften. Maar is dat noodzakelijk slechter dan die kevers die maar een uur zullen rijden? Zoals mijn zus schrander opmerkte: het blauwe team mag na dat uur gaan liften in the middle of nowhere. Dan lift je toch liever in het midden van een grote stad.
      • Wat is er gebeurd met die twee vrouwen (de jonge en de oudere) die nacht? We zagen ze ’s avonds nog over de pechstrook slenteren, maar de volgende keer dat we ze zagen was op het verzamelpunt. Strange…  Hebben ze misschien niks gevonden waarna ze met de cameracrew meemochten op hotel? Je kunt ze moeilijk in de berm laten slapen in een land als Mexico, maar de kijker denkt daar natuurlijk anders over.
      • Van wie was die fantastische muziek op de achtergrond? Awel, naast een flard Manu Chao en wat flarden andere Latino-klassiekers was het grotendeels het Arizoniaanse (bedenk maar eens een ander adjectief) woestijngeluid van Calexico. Oooooh yeah!
      • Oppassen met die pathetiek! De grenzen werden afgetast en het spel ging volledig uit de bocht toen één van de koppels ’s morgens afscheid nam van de Mexicaanse vrouw bij wie ze gelogeerd hadden. Van waterlanders doorweekte zinsnedes als “ik was jullie moeder, en zal altijd jullie moeder blijven”…….oh common!!!
      • Ambiance en leedvermaak verzekerd met zenuwpees Mark!! Wat je hem zeker nooit moet laten doen is wachten. In de eerste aflevering was het al direct twee keer prijs. De arme man vrat zowat zijn pet op van frustratie. Twee levensjaren minder voor hem, lachstuipen van plezier voor mij.

      Peking express was maandag maar de bespreking was vandaag omdat ik gisteren naar de video-opname gekeken heb. Ja, video! VHS! Über-old school! Maandag kon ik niet kijken want ik was naar Cloverfield (zie volgende post).
      *neem dit aub niet serieus