Welke artiest zou je uit de muziekgeschiedenis willen wissen?

Ik heb twee feedreaders. Voor wie nu al aanstalten maakt om weg te klikken: deze post gaat NIET over feedreaders. Maar ik heb er dus 2 van. Eén voor blogs: Google Reader, en één voor nieuws: InfoRSS. Die tweede is een plugin voor Firefox waarbij de titels van updates in de vorm van een lichtkrant voorbij komen geschoven ergens in je browser waar jij dat kiest. In mijn geval is dat de voor de rest nutteloze “statusbalk” onderaan je scherm. Dus  ja, nu is dat al een tijdje CNN-gewijs een lichtkrant.
Wat staat daarin? Binnenlands nieuws (De Morgen), buitenlands nieuws (Reuters, CNN en BBC World), sport (Sporza, Voetbalkrant.com) en muziek (BBC Radio 1). Bij die laatste schijn ik echter een fout gemaakt te hebben: ik heb me geabonneerd op de forumfeed en ik heb dat nu – na een maand of zo – pas door. Ik vond artikels met de titel “Who’s your favourite band at the moment” al een beetje vreemd…

Maar daarnet zag ik plots een redelijk interessante vraag voorbijschuiven: “Worst influence on music in the world…..ever”. Welke figuur uit de muziekgeschiedenis had zulke desastreuze gevolgen dat je hem het liefst zou uitwissen?

Interessante vraag, toch? Moeilijke vraag ook. Ofwel schrijf ik nu wat het eerst bij me opkomt, ofwel denk ik er een tijdje over na….
Em, geen tijd om na te denken. Ik zeg Pink Floyd. Voor wie nu al aanstalten maakt om weg te klikken: ik hou van Pink Floyd. Het gaat niet om de muziek, maar om wat erbij komt kijken. I’ll explain.
Een tijdje geleden was ik in een ferme discussie verwikkeld met iemand die anti-Radiohead was omdat Radiohead de mosterd bij Pink Floyd “zou” gehaald hebben. Geen idee of het zo is en het kan me ook niet veel schelen, maar ik zag niet in waarom een groep niet beïnvloed zou mogen worden door een andere. Ik vond, en vind, het zelfs logisch dat dat gebeurt.
Maar veel mensen redeneren duidelijk anders, en die trend wordt steeds verdergezet. Coldplay en Muse: dat zijn Radiohead wannabes. Zornik: dat zijn Muse Wannabes. En Air Traffic: dat zijn Coldplay wannabes. Persoonlijk hoor ik geen enkele gelijkenis tussen Muse en Coldplay en nog minder tussen Zornik en Pink Floyd. Also: weg met Pink Floyd, en dus ook weg met de zinloze discussies.

Mijn redenering rammelt aan alle kanten, ik weet het. Maar intussen heb ik toch een ontwijkend antwoord kunnen geven op die forumvraag.

Intussen passeren Kruder & Dorfmeister op Last.fm waar ik zonet Gotan Project-similar artists heb opgezet. Of Gotan-Project wannabes zoals u wilt.
Het horen van die bekende tonen van “Gotta Jazz” tussen grotendeels nieuwe muziek is toch een aangename belevenis. Schitterend nummer trouwens.
Vanmorgen in De Morgen (woordspeling!!) werden er twee pagina’s gewijd aan het “fenomeen” Last.fm. Het werd voorgesteld als een nieuwe hype en een mogelijke concurrent voor de radio. Wat een onzin. Ten eerste: Last.fm is officieel een radiostation en ten tweede: het bestaat al een eeuwigheid.

Bij nader inzien: weg met Queen, want die hebben Bohemian Rhapsody gefabriceerd (een titel die klinkt als een Roemeens gerecht bestaande uit bouillonsoep, aardappelen, groenten en kip): een aanslag op je oren, een aanslag op de goede smaak, een aanslag op de radiostations voor de volgende 30 jaar en een aanslag op alle eindejaarslijsten van beste nummers ooit die daarna zouden worden samengesteld. En bovendien inspiratiebron voor een kudde Queen-wannabes die ons sindsdien krijsend en gitarenzwaaiend achtervolgen (The Darkness *ril*). Nee, Muse is geen Queen wannabe. Muse slaat Queen met hun gitaren om de oren en speelt hen vervolgens recht naar huis. Damn right!

So here I am

So here I am…. watching Radiohead.

2008 is een halve dag ver en totnogtoe is er niks speciaals gebeurd. Of wel?
…. Ja toch wel.
Ik liep vanmorgen over straat in Brussel op zoek naar een bakker die erin geslaagd was zijn oogleden los te maken, tussen de flessen lege Cava een oven op te diepen, hier en daar nog wat ingrediënten vond van het eten van gisteravond die konden dienen om brood te fabriceren en voldoende kracht in zijn armen had om het rolluik van zijn zaak naar boven te trekken.
Hela, wacht even…. Staan bakkers normaal niet elke dag op om – wat? – 4u? Zou het dan voor een geharde bakker een probleem mogen zijn om in plaats van te gaan slapen gewoon wakker te blijven? Misschien wel, maar niet voor de bakker die mij vanochtend – in het Nederlands – bediende.

Boterkoek-etend (hoe noem je dat nu in godsnaam in het Frans? Een boterkoek? Ziehier de reden waarom ik in het Nederlands begonnen ben) liep ik terug naar het Centraal station, hier en daar hoopjes kots te ontwijken. Het deed me echt niks.

Bleek dat de NMBS aan het staken was. De helft van de treinen reed! Bwahahaha! Poging nummer één om 2008 slecht te laten beginnen: mislukt, want ik kon de afgeschafte trein sowieso niet meer halen omdat ik eerst nog op zoek wilde naar eten. Toen ik dus mijn vingers aflikkend het station opnieuw binnenliep zag ik dat ik mooi op tijd was voor de trein die wél reed.

Op het perron heb ik in een vreemde taal gesproken. Dat gebeurt soms als je schizofreen bent, of als je zoals ik aangesproken wordt door iemand wiens taal je niet spreekt maar je wel begrijpt wat hij vraagt. Ik kan geen Spaans, maar “Brujas” versta ik wel. Wat ik vervolgens uitgekraamd heb, ik weet het ook niet, maar laat ons zeggen dat ik in het Engels begon, me vervolgens realiseerde dat Spanjaarden geen Engels spreken, vervolgens in het Spaans verder ging, tot het tot me doordrong dat ik helemaal geen Spaans kan en de vrouw tegenover me mij met medelijden begon aan te kijken, waarna ik overschakelde op Frans terwijl in mijn hoofd alle taalregisters in een onontwarbaar kluwen kwamen te liggen en de plaatselijke hersencel verwoed naar zijn pillen begon te grijpen al vloekend dat dit natuurlijk altijd gebeurt tijdens zíjn shift en dan nog op Nieuwjaar. Gelukkig werkten zijn collega’s in de hersenpan van de Spaanse vrouw als een goed geoliede (ja, zo schrijf je ‘geolied’….geolied. Dit heeft niks met aardrijkskundige lofzangen te maken) machine en namen ze uiteindelijk over, door mijn zin zelf aan te vullen.
Ik knikte driftig “ja” (en ik zei het ook luidop, wat belachelijk is aangezien “ja” Nederlands, Duits en ook een beetje dialectisch Engels is, en er geen van die talen gesproken wordt in Spanje tenzij in Benidorm en Tenerife in de zomer door een horde 60-plussers).

Op straat kun je gewoon verder lopen na dergelijk pijnlijk genant incident, maar op een perron blijf je achteraf gewoon staan, stap je ook dezelfde trein op (en je wéét dat die Spanjaarden je zullen volgen in het treinstel), en weet je dat je hen opnieuw zal kruisen bij het afstappen waarbij je niet gewoon niks kunt zeggen. Nee, je moet íets doen, iets dat zegt: “ik ken u, maar ik ken u niet genoeg opdat ik u nog verder van dienst zou kunnen zijn”. Dat hadden die Spanjaarden zelf al gemerkt toen ik op de vraag of Brugge een mooi dorp (dorp???) is, op dezelfde kinderachtige driftige manier “ja” had geknikt – én gezegd (alweer!). Bleh!

Op de stoel voor mij in de trein zat een gezin afkomstig uit ik-weet-het-echt-niet-maar-ik-zou-het-eigenlijk-wel-moeten-weten. Maar de taal die ze spraken kon ik nergens plaatsen. Ze waren gewoon blank, redelijk oud ( … wait a sec, zei ik “gewoon blank”? Em, hiermee bedoel ik niet dat niet-blank niet gewoon is (driedubbele negatie, eat that!), ik bedoel alleen…dat….ja, je weet wel wat ik bedoel) met een zoon die ergens in de twintig moet zijn. En hun reisgids…..tja, ik weet niet welke taal het was. Ik weet alleen dat hij over Brugge ging omdat er foto’s van Brugge in stonden (clever me!). Ik kon zelfs de letters niet lezen! Mijn eerste ingeving was: “het zijn Russen”. Maar toen zei die man iets waarin ik duidelijk het woord “Russia” hoorde, en dat was vlak nadat die vrouw de reisgids had bovengehaald. Ze keek kort op de kaft en knikte toen.
De senior-hersencellen in mijn kop kwamen rapporteren dat de vraag waarschijnlijk “Is het in het Russisch?” betrof. Stel je nu voor dat je op reis gaat naar Rusland. Je zit op de trein en je partner haalt de reisgids boven. Ga jij dan plots met de heldere ingeving “he, het is in het Nederlands!” voor de dag komen? Nee, ik denk het ook niet, tenzij je partner hem ter plekke gekocht heeft en jij daar fysiek of mentaal toevallig niet bij was. Maar in Rusland zul je lang mogen zoeken naar Nederlandstalige reisgidsen, net zoals je hier ook lang zou mogen zoeken naar Russische reisgidsen, en zeker als ze eruit zien alsof ze uit de jaren ’80 komen.
My guess: het zijn geen Russen, maar ze begrijpen wel Russisch, net zoals wij een Engelse infofolder zouden kiezen als er geen Nederlandstalige voor handen is.
Dussss, het zijn geen Russen, maar ze begrijpen Russisch en ze zijn op reis in België. Dat betekent dat het waarschijnlijk Oost-Europeanen zijn die profiteren van de uitbreiding van Schengen waardoor ze nu zonder één paspoortcontrole van Estland naar België kunnen reizen. Hela, snugger opgemerkt he, zo op Nieuwjaar? I know.

Brutin heeft gelijk als hij klaagt over levensloze wegwerp zon- en feestdagen waarop je te lam bent om iets te doen en als je wél iets wil doen, je het niet kunt omdat er niks open is, of omdat je familiale verplichtingen te vervullen hebt. Maar niet getreurd: ik heb iets om toch één van de 24 uren van vandaag te vullen: een Nieuwjaarsconcert. Niet dat van de Wiener Philharmonieker of zo, maar dat van Radiohead.

I say you farewell en voor het nieuwe jaar beloof ik dat álle, ja echt álle blogposts van dit jaar interessanter zullen zijn dan deze. En dat wordt echt niet moeilijk.

Powered by ScribeFire.

Amnesiac

Uitvoerder: Radiohead

Jaar: 2001

Gemiddelde score: 8,6/10

Amnesiac is mijn favoriete Radiohead-album en ik zal u zeggen waarom.

  1. Het is coherenter dan OK Computer. De nummers passen als puzzelstukjes in mekaar en klinken alsof ze familie zijn.
  2. Kid A (het album tussen OK Computer en Amnesiac) was een ongebreideld experimenteren met allerlei geluiden die tot dan toe niet bepaald als “muzikaal” gezien werden. Laat ons eerlijk zijn: het liep een beetje uit de hand en precies om die reden is Kid A is zo’n succes geworden. Het ging om het statement, het lef, de originaliteit. En niet bepaald om de mooie muziek (hoewel er toch een paar sublieme tracks op te vinden zijn).
    Amnesiac is Kid A, maar dan volwassener. Alsof ze, na zich op Kid A bij wijze van generale repetitie eens flink uitgeleefd te hebben, plotseling weer rond de tafel zijn gaan zitten en gezegd hebben: “ok, en nu serieus…”.
    Amnesiac is volwassener omdat het experimentele niet experimenteel is om experimenteel te zijn (zoals op Kid A), maar omdat het ten dienste staat van de totale luisterbelevenis. De zware gitaar en drumcomputer in I might be wrong mààkt dat nummer. De eenzame gitaar in Hunting Bears is huiveringwekkend mooi, en vormt een prachtige overgang naar Like Spinning Plates dat achterstevoren loopt, een effect dat het haar op je armen en benen rechtop doet staan.
  3. Naast het experimentele staan er ook échte nummers op. Klokken zoals Pyramid Song, You and Whose Army? en Dollars & Cents zijn van het soort dat over 50 jaar nog gedraaid zal worden.
  4. Het album ademt een ijskoude, desolate sfeer. Hunting Bears en Like Spinning Plates heb ik al genoemd. Tel daarbij ook nog de galmende klank in Dollars & Cents en You and Whose Army? en je hebt de ideale muziek voor een koude winteravond met een verwarming die defect is.

Downsides:
Pulk/Pull Revolving Doors is een elektronisch experiment dat veel te lang duurt.
Knives Out kan na al die jaren nog steeds niet tot me doordringen.

Conceptalbum: Vanwege de algemene koude, desolate sfeer, de”compositie” (daarmee bedoel ik de volgorde van de tracks en de overgang ertussen hier en daar).

Conceptalbums

Thema: Mag ik eens over conceptalbums schrijven? Túúrlijk mag ik dat! Het is toch mijn blog zeker?

Wat? Omdat het begrip “conceptalbum nogal breed is, zal ik eerst even Wikipedia linken voor zij die het nodig hebben. Voor de rest gebruik ik mijn eigen interpretatie van dat begrip want dat verschilt een beetje van hun versie.  http://nl.wikipedia.org/wiki/Conceptalbum

Eigen interpretatie: ja, ik ga deze structuur met subtitels aanhouden. Dat maakt het lezen gemakkelijker en zo kun je het zelfs blokken. (natuurlijk gaat niemand dat doen. Behalve de autisten onder u, en dan nog kan ik dat alleen maar toejuichen…)
Voor mij is een album een conceptalbum als:
– Er een algemeen thema/gedachte/sfeer door het gehele album gaat
– Er geen leegte tussen de tracks is
– Er sprake is van veel “tussennummers” die een overgang vormen
– Bepaalde nummers samen eigenlijk één nummer vormen
– De afzonderlijke tracks niet veel voorstellen maar eigenlijk een prachtig geheel vormen

Naarmate een album aan meer van bovenstaande criteria voldoet, is het een conceptalbum.

Beste voorbeelden: Hier ga ik niet de beste voorbeelden opnoemen, maar de voorbeelden die ik bezit en die ik het beste vind. Van kwaliteit dus.
Radiohead – Amnesiac
Massive Attack – 100th Window
– Massive Attack – Mezzanine
Tool – Lateralus

Deze albums zal ik in aparte posts wel eens bespreken. Geen algemene waarheden, alleen persoonlijke interpretaties. Ik wil er nog aan toevoegen dat sfeer essentieel is. De eenzame harten van sergeant Peper is wel een conceptalbum, maar de sfeer komt nog niet aan de enkels van die op Mezzanine. En nu weet je ook ineens wat voor sfeer ik apprecieer.
Bovenstaande opsomming is ook geen ranglijst. Dat is veel te moeilijk toe te passen (noteer: Lateralus is de beste).

Hoe kwam ik op het idee van deze post? Ik stond in de douche na te mijmeren over de nieuwste van Radiohead die ik ondertussen al twaalventachtig keer heb afgespeeld en hoewel ik het goed vind, vind ik het jammer dat het géén conceptalbum is. In tegendeel: het is een verzameling van 10 goeie nummers. Geen wereldschokkend goeie nummers à la National Anthem of Dollars & Cents, maar toch goeie nummers. Ze zijn alleen een beetje…..bijeengeharkt.