Go west

Pursue your dreams! Ookal zijn ze heel ambitieus. Verken de wereld! Nu het nog kan. Nu je nog jong bent.

Een tijd geleden ventileerde ik hier op mijn blog het voornemen om een echte roadtrip te maken in het westen van de VS, langs de nationale parken. Het idee heeft me niet meer los gelaten, met als gevolg dat ik afgelopen zaterdag zat te nagelbijten in de wachtrij bij Connections.

Kleine moeite in vergelijking met adrenalineshots die ons te wachten staan. We gaan naar Amerika. Mijn meisie en ik. Het zuidwesten. Tour ligt vast, slaapplaatsen liggen vast, vliegtuigtickets liggen vast. Enkel de auto zorgt nog voor twijfel. Moet hij goedkoop en degelijk zijn of mag hij wat duurder zijn,  in combinatie met enkele extra paarden onder de motorkap? Stel dat hij het loodje legt in het midden van de woestijn….  Stel dat de airco het begeeft….  Zo’n zaken.

De reis gaat van LA naar LA. In de twee weken daartussen komen we voorbij Joshua Tree National Park, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell (Glen Canyon dus), Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, en daarna cruisen we zuidwaarts langs de Pacific Coast op de legendarische kustweg die het decor lijkt voor een BMW-reclamespot.

Wees gerust: there will be sunshine, there will be heat, there will be mountains, there will be desert, there will be astonishing views, there will be photography and there will be blogging!

Vakantieregime

Zondag begint voor mij de echte vakantie. Zondag vertrek ik vroeg in de ochtend voor 2 weken naar Zwitserland. Daarna ben ik een week thuis, vervolgens een 10-tal dagen in Jordanië, één dag thuis, 3 dagen in Oostenrijk, 1 dag thuis en een weekend in Parijs. Om maar te zeggen: veel geblog moet je niet verwachten.

Zondag, dat is ook het weekend van de Gentse feesten. Het weekend van de zaterdagavond waarop Madrugada zal optreden in de Minnemeers op Boombox. Het optreden waar ik twee tickets voor had. Twee…nutteloze….tickets as it turns out to be. Dat is lastig want er is binnen mijn kennissenkring geen hond die die groep kent buiten enkele enkelingen. Deze die ze wel kennen zijn het erover eens: de onwetenden hebben ongelijk, ookal kunnen ze er niks aan doen. Treden ook op: Barbie Bangkok

Enfin, wie interesse heeft om mijn twee arme tickets (eigenlijk toegangscodes) voor dit zo goed als uitverkochte te adopteren: laat maar weten via email (onder ‘contact’).

An offer one can’t refuse

Ik krijg aangeboden: 2 weken in de Zwitserse Alpen, alles inbegrepen, gratis en voor niks.

Tegenprestatie: samen met mijn neef de 900 km lange heenreis en de even lange terugreis langs Belgische, Franse en Zwitserse autosnelwegen voor mijn rekening nemen, zodat mijn grootouders van een zorgeloze vakantie kunnen genieten zonder de perikelen van het hedendaagse wegverkeer te moeten trotseren. Het zou dus eigenlijk een herhaling zijn van wat ik vorig jaar gedaan heb, maar dan dubbel zo lang.

“Maar ik ging eigenlijk werken in juli” opperde ik, om de schijn hoog te houden dat ik me niet zou laten meeslepen maar integendeel een beredeneerde beslissing zou nemen. In mijn binnenste wist ik wel wat ik wilde doen. In gedachten was ik al de bergtoppen en hutten aan het overlopen die ik wilde bereiken. Ik zag mezelf op eenzame hoogte in een verlaten alpenweide met zicht op het diepe dal, liggend in het gras en genietend van het verre geraas van een waterval. Ik zou mijn gloednieuwe camera meenemen en fantastische woeste landschappen fotograferen. Hoger gaan dan ik ooit geweest ben.

En dan komt de twijfel, de scepsis. Voor hetzelfde geld vind ik nog een maandvullende job. Ik heb er opzettelijk juli voor vrijgehouden. Planningen moesten worden afgestemd en agenda’s vergeleken, want ik ga nóg eens op reis, in augustus vanzelfsprekend (en dat zal ongetwijfeld veel literatuur opleveren, maar ik hou dat onderwerp voor later. Voorlopig zeg ik enkel: nieuwe windrichting, nieuw land, nieuw continent, nieuw klimaat, nieuwe cultuur en nieuw landschap. Voila. Het wordt plezant!).
Een beetje stom dus om dan plots wél in juli op reis te gaan, om dan wél bereid te zijn je goeie voornemens voor de haaien te gooien. Ookal is het voor een good cause. Mijn geweten is er nog niet helemaal aan uit.

Entre les tours d’Adelaide et Perth

“Endless opportunities”….. Als je de voordelen van het internet moet gaan opsommen ben je lang bezig, en daarom komen die twee woorden nog het dichtst in de buurt. Bloggen is een opportunity, sociale contacten opbouwen een andere.

Een paar dagen geleden stuurde ik een email naar een meisje uit Rusland waarin ik probeerde uit te leggen waarom ik me op een merkwaardige manier aangetrokken voel tot steden als Adelaide en Perth. Zij had in een vorige mail opgemerkt dat ze een atlas nodig had om die steden op te zoeken en dat het eerder ‘towns’ waren dan ‘cities’. Ze komt van Sint-Petersburg, dus in haar ogen zijn Brussel, Amsterdam en Hondschoote dorpen. In onze ogen is alleen die laatste een dorp, dus er is wel een opmerkelijk verschil in perceptie.

Ja, waarom voel ik me aangetrokken tot die steden? Omdat ik het zelf niet goed wist heb ik er eens goed over nagedacht (dat zijn zaken waar je over na kunt denken als je in de douche staat of op de wc zit, want je moet toch érgens aan denken) en ik kwam met een kleine theorie op de proppen. Listen up….

Omdat België zo’n klein en dichtbevolkt land is, heb je niet zo’n strikte scheiding tussen stad en platteland. Het hele land is trouwens bezaaid met kleine steden waardoor mensen niet direct de behoefte hebben om zich in een grote stad te gaan vestigen. Alles wat ze nodig hebben, van supermarkt tot cultureel centrum, vinden ze bij hen thuis in, laat ons zeggen, Zottegem. Omdat Zottegem er ís en omdat mensen zelfs veel geld willen betalen om er te wonen, zal Gent nooit uitgroeien tot een grote stad.
Daar heb je misschien een verklaring voor de West-Vlamificatie (of West-Flandrificatie, of West-Vlaanderenificatie, of West-Vlaandrisering) van Gent. De westelijke gouw ligt ‘ver‘ van Gent en heeft een kleinere concentratie aan Zottegemmen, en daarom trapt de jeugd het af om op termijn Gent tot nieuwe hoofdstad van het uitgebreide West-Vlaanderen uit te roepen.

Naast grote verkeersdrukte elke dag en teloorgang van het platteland heeft dat ook gevolgen voor het reisgedrag van de gemiddelde Vlaming. Vlamingen komen zelden in steden en moeten er dan ook niet van weten. De Vlaming gaat naar plaatsen waar het rustig is, en de beste bestemmingen zijn deze waar er weinig volk loopt. Als de Vlaming terugkomt van zijn reis vertelt hij over de indrukwekkende sterrenhemel (want er is geen lichtpollutie waar hij op reis gaat), over de nieuwe prachtige plekken die hij ontdekt heeft, maar die in geen enkele reisgids staan, over de fileloze route die hij gevonden heeft, enzovoort. De Vlaming zoekt rust en afgelegenheid, waar hij ongestoord kan barbecuen. In de praktijk komt de zoektocht naar die afgelegen plek vaak neer op een zoektocht naar een plaats waar geen Hollanders zijn, maar dat is een ander verhaal.

Als Vlaanderen een land was, dan was het het dichtst bevolkte land in Europa (Monaco, Vaticaanstad en Malta niet meegerekend enkel en alleen omdat ze zo klein zijn)…

-noot voor de googlers: het dichtst bevolkte land van Europa is Monaco, gevolgd door Vaticaanstad, Malta, Nederland en België-

…en het op 2 na dichtstbevolkte land ter wereld, na Bangladesh en Taiwan. Of wacht, Taiwan is eigenlijk geen land. Het op 1 na dichtstbevolkte land dan (n.b.:ik laat Monaco, Vaticaanstad, Singapore, Malta, Qatar en andere dwergen opnieuw erbuiten. De eerste 3 zijn eigenlijk steden en de laatste twee zijn eilandjes ter grootte van Limburg). Geen wonder dat we vaak door het raam van onze staatkundige grenzen zitten te staren. De Hollanders doen dat ook en gaan bijgevolg elke zomer met hebben en houden op exodus naar hun Beloofde Land: de Rest van de Wereld. Ik heb de indruk dat je op reis het meest van al Duitsers, Nederlanders en Belgen tegen het lijf loopt. Niet toevallig want dit zijn dan ook de drie lelijkste landen van West-Europa. Spanjaarden, Portugezen, Italianen, Zwitsers, Oostenrijkers: waarom zouden die weg willen?

Perth en Adelaide. Het is heel simpel: ik ben een Vlaming maar ik houd van steden. Ik combineer beide aspecten want ik voel me aangetrokken tot afgelegen steden. Perth en Adelaide liggen in het meest afgelegen land ter wereld. Een land dat zowel in Amerika als in Europa “aan de andere kant van de aardbol” gesitueerd wordt. Dat land bestaat grotendeels uit woestijn en het meeste volk woont in het zuidoosten. Maar Perth en Adelaide liggen respectievelijk in het zuidwesten en het zuiden en om er te komen moet je een flink stuk wildernis doorkruisen, wat vooral voor Perth aanzienlijk is. Eens je dat achter de rug hebt vind je een stad terug die zo groot is, of nog groter is dan Brussel. Een nieuwe stad met moderne wolkenkrabbers, glas en staal, stadsparken, een haven in een diepe inham en een kustlijn met een blauwe oceaan. Zonovergoten steden, vol met gekke Australiërs. Steden die niet vaak in de belangstelling komen.

Klein experiment: sluit je ogen en stel je NU Sydney voor. Wat zie je? Het operagebouw? Misschien de enorme brug aan de haven? Mooi zo.
Sluit opnieuw je ogen en stel je Perth voor. Wat zie je? Niks? Ik ook niet. Dat is het interessante: je kunt je er niks bij voorstellen. Het zit vol geheimen en dingen die je kunt ontdekken. Daarom voel ik me aangetrokken tot die steden – en voor mij zijn het wel degelijk grootsteden. Ik wil er dan ook naartoe. Wanneer weet ik niet, maar hoe langer het nog duurt, hoe langer ik ernaar kan verlangen en dat maakt het leven boeiender.

En daarbij: die wildernis is te vermijden door het vliegtuig te nemen. Maar dat is voor watjes, genau.