Mooiste rockstemmen

Een nieuw iTunes-lijstje is een feit. Het bevat 12 nummers met als gemeenschappelijk kenmerk een fantastische stem. Een mannenstem meer bepaald. Misschien maak ik er ooit nog wel eentje met de beste vrouwenstemmen, maar ik heb niet veel rockmuziek waarin een vrouw de lead vocals doet. Uhu, that’s right: ik heb me beperkt tot rockmuziek (in de brede zin van het woord).

Ik ben wel trots op mijn lijstje. Ik geef even de 6 eerste namen, en daarna geef ik speciale aandacht voor de 6 beste. Als je nu snel snel snel je feedreader aan het doorlopen bent, stel ik voor dat je eens terugkomt als je meer tijd hebt want anders zou het zonde zijn. Truly.

12. Bitter Sweet Symphony – The Verve
11. How To Disappear Completely – Radiohead
10. The Weeping Song – Nick Cave and the Bad Seeds
9. A Satisfied Mind – Johnny Cash
8. Glycerine – Bush
7. Showbiz – Muse

6. Burn That Broken Bed – Iron & Wine and Calexico

Iron & Wine is naast één van de mooiste groepsnamen die je kunt bedenken, ook het alias van zanger Sam Beam. Als je hem op straat zou tegenkomen, zou je hem uit medelijden een euro of twee in zijn verkleumde handen duwen en hopen dat hij de volgende nacht overleeft, maar ondanks zijn sjofele verschijning beschikt de man over een stem waar veel indiebands een arm of een been voor over zouden hebben. Mr. Beam maakte een plaat met de genieën van Calexico, die zich net als hijzelf vooral ophouden in de muzikale sfeer van het zuiden van de VS, waarbij Calexico zich nog iets zuidwestelijker situeert. Burn That Broken Bed vind ik het mooiste nummer dat uit de samenwerking is voortgevloeid, en ook het mooiste Iron & Wine-nummer tout court. Een aangenaam kabbelende groove van gitaren neemt je mee op een muzikale trip waarbij Sammekes stem je gelukzalig doet glimlachen. Gedempte trompetten steken hier en daar hun neus boven het woestijnzand en geven op het einde een serenade die rillingen over je ruggengraat jaagt.

5. Giant Sand – Red Right Hand

Giant Sand – weer een wonderlijke groepsnaam – is de hardhandige, ruwe en zongeblakerde vader van Calexico. Letterlijk bijna, want Giant Sand was de groep waar Joey Burns en John Convertino midden jaren ’90 cheers tegen gezegd hebben om op eigen houtje Calexico uit de grond te stampen. Giant Sand bestaat nog steeds, en de zanger is ook nog steeds Howe Gelb. Als deze naam je niks zegt, bekijk dan even de affiche van Dranouter 2008. De band produceert desert rock pur sang, geregeld doorspekt van country zoals je ze in de films wel eens hoort. Zoals gezegd klinkt het allemaal wat ruwer en primitiever dan het afgelikte Calexico. Met Cover Magazine maakte Giant Sand een plaat vol covers, waaronder Red Right Hand van Nick Cave. Howe Gelb pakt je bij je handje en laat je beetje bij beetje binnen in de knoert van een song die hij gecreëerd heeft. Hij heeft een heleboel lekkers achter zijn rug verborgen dat hij met mondjeslaat op je los laat: tempowisselingen, akoestische gitaarsalvos, stiltes, gefluister, en ondertussen buigt en wringt Gelb zijn stem alsof het een oncontroleerbaar projectiel is. Fenomenaal.

4. Deftones – The Chauffeur

De nummer 4 is ook een cover. Deftones zijn voor wie het nog niet wist geen woestijnratten, maar wel metalheads. Voor je met je wijsvingertje naar je scrollwieltje gaat om snel naar de nr. 3 van mijn lijstje te gaan: het is geen ik-brul-omdat-ik-mij-wil-afzetten-tegen-de-gewone-rockmuziek-achtige metal. In fact: The Chauffeur is bezwaarlijk metal te noemen. Een Duran Duran-cover for christ’s sake. Spooky, zo zou de meerderheid deze song noemen. Maar ik denk eerder aan auto’s als ik ernaar luister. Nu is het moment gekomen om op ‘play’ te klikken.

Hoor die gitaar. Dat is de basisriff van het nummer. Klinkt aantrekkelijk, niet? Wacht, hij moet zijn keel nog openzetten…  Hoor dat, hoor hoe Chino Moreno driiiiiiive zingt. En dan de brug…een ingehouden kopstem, een aarzelende gitaar…. even op de rand balanceren…. en er dan weer tegenaan. In een ordinair rocknummer zou de zanger siiiiiiiiiiing blue silveeeeeeeer zingen. Kudos echter voor de mannekes van Duran Duran die er singggggggggg blue silveeeeeeer van gemaakt hebben. Spooky! Nee, ik ga niet het hele nummer hier overlopen. Het leek me enkel de beste manier om duidelijk te maken hoe je hier naar kunt luisteren. It only gets better after this.

3. Tool – Reflection

Oei, dit is een goeie. Een extreem goeie zelfs. Reflection is wel een track op Tool’s legendarische album Lateralus, maar eigenlijk vormt het een onderdeel van het driedelige Disposition – Reflection – Triad. Samen duren ze een slordige 23 minuten (even lang als Wings for Mary en 10,000 days op hun recentste) (hence Viginti Tres –> drieëntwintig), en dat is te lang voor Youtube. Hoedanook is Reflection de kern van het drieluik. Een monsterlijk goed nummer met een bezwerende tekst, een bezwerende opbouw met fan-tas-tische zang (ook bezwerend, for the record). Daarvoor is natuurlijk James Maynard Keenan verantwoordelijk, naar mijn mening de beste zanger in het genre…ever. Het nummer gaat over narcissisme en zelfvoldaanheid waar een mens op den duur zelf ten onder gaat (het bevat ook verwijzingen naar de Griekse mythe van Narcissus). Het ritme stuwt de song naar voor, en heel langzaam, térgend langzaam, wordt er een climax opgebouwd. Normaal evolueert het nummer daarna in Triad, een soort offspin waarin al het gitaargeweld wordt losgelaten in één wervelende jam. Tool, of hoe metal getransformeerd wordt in kunst waar zelfs Mozart himself het hoofd voor zou buigen. De video, hoewel niet de officiële, is trouwens ook de moeite waard. Maximaliseer uw scherm, leun achterover en geniet.

2. Madrugada – Only When You’re Gone

Ja, ik ben er weer mee. Maar wie ze kent zal beamen dat qua indrukwekkende stem je niet om Sivert Høyem van Madrugada heen kan. Zoals Nick Cave, maar dan minder hol klinkend en een zwaardere bas-ondertoon. Only When You’re Gone is een nummer dat ik nog maar onlangs heb leren appreciëren en ik vraag me nu nog altijd af hoe dat zo lang heeft kunnen duren. Het is dan wel een droevige song, maar je wordt er niet echt depri van. Integendeel: je wordt er helemaal rustig van en je beseft dat je een hele dag non-stop naar alleen maar dit nummer zou kunnen luisteren. Respect voor de laagste stem en het grootste stembereik in dit lijstje. In het filmpje hoor je de live versie, begeleid door foto’s. It’s only when you’re gone and away, your ghost runs through me in that special way. Dat is waar….

1. UNKLE – When Things Explode

Ian Astbury’s band ‘The Cult’ was nooit een echte voltreffer. Zonde voor een man met zo’n -ZO’N- stem! Wat zou er gebeuren als zo iemand nummers gaat zingen van de hand van één van de beste songschrijvers ter wereld? Iemand zoals James Lavelle van UNKLE bijvoorbeeld? Het resultaat is te horen op UNKLE’s album ‘War Stories’ waar Astbury twee nummers inzong. Een voorproefje kreeg je hier al. When Things Explode is de laatste track van het album en een afsluiter van formaat. ‘S mans van weemoed en melancholie vergeven stem baant zich een weg tussen piano en strijkers in de richting van de moeder der muzikale explosies. “I saw my tears in your eyes, you saw your tears in mine. We watched it burn”, zo zingt Ashbury vervolgens, en voor je ogen zie je de eindeloze mogelijkheden die dit nummer met zich meebrengt voor het maken van een videoclip. Het zou in ieder geval een clip zijn met veel dynamiet, veel slow motion, veel vuur en veel emoties. De enige (volledige) clip die ik echter gevonden heb op Youtube is een onozel filmpje van iemand die gelooft dat 11 september fake was. Maar goed, luisteren volstaat.

Advertenties

Dikke zever

Ik eet graag bananen maar ik verafschuw die linten van de pel die aan eraan blijven plakken. Walgelijk…

Terwijl Devotchka aan de vijfde draaibeurt bezig is en mijn well-being de hoogte in jaagt, loop ik wat mijn denkbeeldige staart achterna met in mijn hoofd allerlei lijstjes van to do’s en dones. Ik schrijf dit enkel omdat ik het vervolg van deze post nog aan het bedenken ben.

Intussen heb ik de lezersverslagen van mijn masterproef gekregen: een goeie, een matige en een slechte. Natuurlijk ben ik geneigd akkoord te gaan met de goeie en de slechte te verwerpen als dikke zever, maar ik zal toch proberen fatsoenlijke argumenten bij elkaar te harken voor de mondelinge verdediging.

Over dikke zever gesproken, in het VTM-nieuws deze middag (niet míjn keuze) was het hoofdpunt dat Boonen zou bekend hebben. Lynn Wesenbeek, die over het algemeen nooit echt de indruk geeft dat ze beseft waarover ze bezig is, quote hem zelfs als zou hij toegegeven hebben “in de fout te zijn gegaan”. Niks daarvan natuurlijk in de beelden van de persconferentie waarin Boonen heel vaag bleef.

Ik vermoedde het al en nu ben ik het zeker: als wij een verslag in het VTM-nieuws te zien krijgen ziet Wesenbeek dat verslag zelf ook voor de eerste keer. Zo noemde ze vorige zondag de winnaar van de Grand Prix Formule 1 van Canada “Kubika”, met de ‘u’ van ‘schuur’, de ‘k’ van ‘kieken’, en de klemtoon op de ‘u’. Voor wie niet vertrouwd is met deze sport: de naam van de man is eigenlijk “Kubica”, uitgesproken als “Koebitsa”, met de klemtoon op de ‘i’ (excuseer voor deze ingewikkelde schets, maar mijn fonetisch schrift zit héél ver en geldt alleen voor het Engels). Als Wesenbeek het daaropvolgende verslag, waarin de naam wél correct uitgesproken werd, op voorhand bekeken had, dan had ze de correcte uitspraak geweten en ging ze niet voor aap hebben gestaan.

Bon, ik wilde het eigenlijk over Boonen hebben. Heel kort. Dikke zever. That’s the point.

Persoonlijk kan het me eigenlijk niet veel schelen wat Boonen allemaal uitsteekt in zijn vrije tijd, dus ik vind deze affaire niet eens het woord “affaire” waardig. The Beatles verzopen indertijd bijna in de dope, maar die werden er niet voor aan de schandpaal genageld. Hell, als dat was gebeurd dan hadden ze eigenlijk alle rockbands ter wereld aan de schandpaal moeten nagelen, allemaal naast elkaar, die rolmodellen met voorbeeldfuncties. (Ok, coke helpt de prestaties van een topsporter waarschijnlijk niet echt vooruit (wat ze er ook van zeggen) terwijl er zonder coke waarschijnlijk niet eens sprake zou zijn van rockmuziek.)

Intussen wordt er vrolijk op hem ingehakt, worden de termen “drugs” en “doping” lustig door elkaar gebruikt en moet iedereen uit het wereldje een reactie geven. Zoals gisteren in het VRT-journaal de voorzitter van de wielerbond werd opgevoerd. De man wist in de verste verte niks zinnigs te vertellen en kon alleen maar zijn “mening” geven. Dikke zever dus, vanwege die man. Uiteindelijk had hij er geen zak mee te maken want cocaïne is alleen lichtjes prestatiebevorderend als je het vlak voor een wedstrijd, of nog beter: tijdens een wedstrijd, neemt. De controle was buiten competitie dus eigenlijk heeft hij niks verkeerd gedaan behalve een lijntje gesnoven. Alleen bezit is strafbaar, dus trok de angry mob naar het huis van Toms ouders en zijn vriendin om daar de boel overhoop te halen, op zoek naar een zakje wit poeder.

Dikke zever. Als ze consequent zijn, dan moeten ze bij elke cocaïnegebruiker op huiszoeking gaan om hem zo te kunnen straffen. Natuurlijk gebeurt dat niet. Ik vind dat we in België nogal een destructief gedrag hebben t.o.v. onze nationale “helden”.

Ze kunnen zien dat ze hem laten rijden in de Tour. Dan kunnen we de Hollanders morres leren in een sport waarin wij de betere zijn.

Door de weg: de eerste vier tekstregels in deze post zijn niets meer dan dikke zever (maar ze kloppen wel).

Update: Boonen mag niet naar de Tour. Wat is de volgende stap? Renners schorsen wegens seks voor het huwelijk of zo?
Paranoïde moraalridders daar in Frankrijk. Ze bewijzen eens te meer dat hen het verkeerde land is toegewezen. Eigenlijk hadden die sympathieke Oekraïners het moeten krijgen en moesten de Fransen in dat hellhole zitten.

Madrugada, AB, 12 mei 2008

Ik was nog niet helemaal in de stemming, maar maandagavond was het richting AB voor het concert van Madrugada. Diezelfde dag had ik mijn thesis ingepakt en dat mocht eigenlijk wel gevierd worden.

Dat doet me trouwens aan iets denken: als je in West-Vlaanderen woont, en je vertrekt op het einde van een warm weekend opnieuw naar je kot in Gent, Brussel, Leuven, dan helpt het niet om vroeger te vertrekken: de trein zit sowieso compleet vol. Het enige verschil is dat als je de trein neemt van 16u, zoals ik, hij vol zal zitten met Duitsers. Ja, die mensen willen ook wel eens naar de kust en hebben geen zin om helemaal naar het noorden te rijden met die peperdure Duitse spoorwegen of via de Autobahn. Tja, dat wilde ik even vertellen.

Madrugada dus. Ja, ze gaven van jetje zoals verwacht. We stonden op de tweede rij en konden de adem van zanger Sivert Høyem praktisch ruiken (bij wijze van spreken). Bij Moonartgallery, die het concert van de dag ervoor in Brugge bespreken, kwam de geluidsmuur blijkbaar als een donderslag bij heldere hemel want die recensent vindt hun cd’s “intimistisch” klinken. Ofwel heeft hij enkel de eerste twee en is er nood aan een update, ofwel heeft hij het op de rustige nummers die een onderbreking vormen voor de donkere, galmende rock op hun eerste cd’s. Op hun meer recente cd’s is het zelfs niet meer donker. Daar gaat het keihard rechtdoor en heb je de neiging om godbeterd luchtgitaar te spelen.

Over luchtgitaar gesproken: Jo mijn sympathieke kotgenoot, die mee was, heb ik daar daadwerkelijk op betrapt. Nee, zó fout was het niet.

Wat lezen we daar nog bij MAG? De recensent verwachtte een introverte zanger? Wel, laat ons het zo stellen. Als er een school bestond voor live optreden (het Brel-instituut of zo), dan was de zanger van Madrugada er de rector. Converseren met het publiek, grapjes maken, gezichtsexpressies, Brel-esque gebaren maken om de liedjesteksten te ondersteunen, door de knieën gaan bij het gitaargeweld in Black Mambo en een nagenoeg perfect stemgeluid. Zo zou het altijd moeten zijn.

Man, wat een schitterend concert. Met een voldane glimlach gingen we naar huis. Maar niet zonder de poster van de nieuwste plaat van Portishead op te halen die we voor het concert van de muur gepikt hadden (we waren één van de eerste), en daarna in één van die kastjes hadden gestoken.

Vermoedelijk hun afscheidstournee want na de dood van hun gitarist hebben ze hun meest recente album doodgewoon “Madrugada” gedoopt. Een album dat ‘slechts’ 9 nummers bevat, maar deze zijn stuk voor stuk steengoed.

Deze zomer treden ze nog twee keer op in België. En ik zeg niet waar voor ik zelf mijn tickets heb.

Allez, een filmke. Majesty.