Tic nerveux

Het is weer zover. Ik heb het sinds gisteren zwaar te pakken. Ik weet niet vanwaar het opeens kwam, maar plots merkte ik dat ik voortdurend een bepaalde spier ter hoogte van mijn oren aan het opspannen was. Telkens. Opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Tot ik er druk op mijn hoofd van kreeg.
Erger nog: zelfs al probeer je te stoppen, het lukt niet want altijd begin je onbewust opnieuw.
Vandaag is er zelfs bijgekomen dat ik op stressmomenten gelijktijdig mijn ogen sluit.
Vermoeiend! Op het einde van het 8ste lesuur merkte ik dat mijn ogen begonnen dicht te vallen alsof het 1u ’s nachts was.

Weird maat……

Trouwens

De jaarlijkse vakantie is afgelopen. Om op dreef te raken zal ik mijn reisverslagen wat in stukken snijden, dat is ook gemakkelijker om te scrollen en te lezen.

Wat staat er te gebeuren?
– De Brooklyn-story heeft geen vervolg meer gekregen, dus laat dat een unhappy ending wezen
– Werk zoeken. Maar dat is zo droog dat het de letters niet waard is
– Verder Jordanië-verslag en het Parijs-verslag
– Andere dingen

Jaarlijkse vakantie #2

Steken in mijn linkerpols, pijn in mijn rechterpols tegen de muis van mijn hand (zo noem je dat toch heel plastisch he?) en een algemeen gevoel van onbehagen.
Mijn bureau is bezaaid met brol. Liftkaartjes, lege pot zonnecrème, volle pot zonnecrème, ontsmettend verband, abo van de MIVB, adapters, labello, een fietslicht, een shcaar, dextro druivensuiker, een reispas, een lege enveloppe, 3 landkaarten, een iPod, een campuskaart, een vergrootglas (waar had ik dat in hemelsnaam voor nodig??), anti-muggenspray, een cd-portefeuille, een afstandsbediening….

Stress. Zuivere stress. Enfin, dat hoop ik toch. Het enige positieve eraan is dat het als verklaring kan dienen voor zowat alle lichamelijke ongemakken die er zijn (ahum, voor een man dan). Een hypochondrie? Ik? Neye…. *zwaait met rug van rechterhand in richting van linkeroor*.

Start to run heb ik in Zwitserland volgehouden, al was het niet gemakkelijk want ik liep uitsluitend bergop. Straks ga ik nog eens lopen en dan moet ik het noodgedwongen een week staken. Hopelijk laat ik een hoopje stress aan de kant van de weg ter plekke.

En ja hoor, toen ik terugkwam van Zwitserland en mijn mails doornam botste ik op ééntje van de Brooklyn. Verstuurd op 9 juli (!!), zat het al die tijd tussen de spam. Het was een vriendelijk antwoord van iemand van het centrale bureau waarschijnlijk, en die vroeg in welk filiaal ik die goede service had gekregen. Dan zou ze het doorsturen. Onozelaar die ik ben. Ik was glad vergeten te zeggen in welke Brooklyn ik geweest was. Is this typical or what? Permissie om allemaal gelijktijdig met uw vlakke hand tegen uw voorhoofd te meppen. *pats*.

Mijn haar is af. Niet helemaal, maar toch aanzienlijk. Eergisteren kon ik het tot aan mijn mond trekken. Vandaag tot op mijn bril. Ok, het was veel te lang. Nu is het veel te kort, maar praktischer. Vooral als het 40 graden is volgende week. En ik bespaar me een kam in mijn bagage.

Zondag ben ik terug. Dat hoop ik althans.

Mà ‘a salâma!

Avondstress

Ik zit wat de nieuwe lay-out van Last.fm te bestuderen en tegelijk kijk ik met een half oog naar tv en plots realiseer ik me dat ik al urenlang mijn nekspieren zit op te spannen en met mijn voeten lig te draaien. Mijn mond is kurkdroog en ik slik voortdurend ook al heb ik geen speeksel. Stress? Overspannen? (In de vakantie??) Waarom dan wel? Is het misschien vermoeidheid? Of is het dat ik vandaag niet aan sport heb gedaan en ik krampachtig energie probeer kwijt te raken?
Het is in elk geval niet de eerste keer dat mij dat ’s avonds overkomt. Gelukkig slaat mijn hart normaal.