There will be blood

Gisterenavond heb ik eindelijk de one man show gezien van Daniel Day-Lewis, genaamd “There will be blood”.

Indrukwekkend! Ik vermoed dat ze Daniel de set op geduwd hebben met de woorden “knock yourself out”, waarna de man een vertolking neerzette die zo overtuigend is dat ze zelfs geen andere naam voor het personage meer moesten bedenken (Daniel). Waarschijnlijk kwam hij elke avond thuis, nog steeds in de waan een oliebaron te zijn. Zijn kinderen zullen alvast goed geslapen hebben….

Het “verhaal” dan…. Wel, het is eigenlijk een biografie, en net zoals bij de meeste andere biografieën is er dus eigenlijk geen sprake van een echte plot, maar eerder een opeenvolging van bepaalde gebeurtenissen. Op dat punt kun je ook de goeie biografieën scheiden van de slechte. Bij de slechte zit er altijd teveel tijd tussen twee gebeurtenissen zodat je je gaat afvragen waar het eigenlijk over gaat, waar het naartoe gaat en wanneer het hoofdpersonage het loodje zal leggen. Tijdens een film naar de display op de dvd-speler kijken om te zien hoe lang hij nog duurt, is nooit goed.

Dit is een redelijk goeie biografie. Verwacht geen spanning. Verwacht geen intriges. Verwacht geen fish out of the bowl situaties. Verwacht wel: diepgaande personages die bovendien ook evolueren; diepere betekenissen (tussen de regels); mooie fotografie; enkele onverwachte wendingen. Daniel geeft zijn geheimen zeer geleidelijk aan prijs, evenals zijn tegenspeler/evenknie/evenbeeld Eli.

Mag ik tot slot wijzen op de laatste zin, helemaal op het einde van de film? “I’m finished”, zegt hij. Letterlijk: “ik ben aan het eind van mijn Latijn, ik ben uitgeput”. Maar de ondertitels zeggen: “Ik ben klaar”, wat in het Engels “I have finished” is. Dat klopt dus niet.
Muggenzifterij? Verre van, want beide betekenissen geven een heel andere wending aan het slot van de film.

Advertenties

There will be old men

(voor de feedlezers: op de site ziet de lay-out er wel normaal uit).

Daarnet moest ik lachen met de Zevende Dag….  Jaja……..

Het ging over de oscars. Die filmrecensent van de Morgen, wiens naam me nu ontglipt, had het eerst over “There will be blood“, je weet wel: die western over oliewinning waarin er waarschijnlijk bloed zal voorkomen  en daarna had hij het over “No country for old men“, eveneens een western maar dan in de moderne(re) tijd en ik heb geen idee waarover die gaat. Ik weet wel dat ik hem wil zien. Niet voor het verhaal maar over de setting. Desolate Texiaanse landschappen waarin pick-ups over lange rechte wegen brommen en daarbij grote stofwolken doen   opwellen. Je ziet ze van juist achter de horizon opduiken, een horizon die meestal wazig is door de warmte (je kent dat visuele effect wel). Heerlijk is dat.

Waarom heb ik gelachen? Awel, ik dacht “leuk, twee films in dezelfde setting die tegelijkertijd draaien. Die wil ik uiteraard allebei zien”. Wat bleek: toen ze No country for old men aan het draaien waren, waren ze naarstig op zoek naar de desolaatste desolaatheid der desolaatheden. Tijdens een bepaald shot verschenen er aan de (wazige) horizon plots rookpluimen. Shot naar de kl*ten natuurlijk. De crew gaat gaan uitchecken what daar going on was, bleek dat toch wel  Daniel Day-Lewis niet te zijn zeker die daar driftig met zijn oliespuitende boortorens in de weer was voor de opname van There will be blood?


Ik vind dat grappig. En als u dat niet grappig vindt, neem dan een kaart en kijk hoe groot Texas is. Bedenk vervolgens hoeveel procent van dat gebied totaal verlaten is en hoe groot de kans dus is dat die twee opnameploegen elkaar tegen het lijf lopen.

Op mijn kot ligt Paris, Texas op mij te wachten. Het summum van uitgestrekte verdordheid doorbroken door monotoon harmonikagezeur, banjogetokkel of pedal steel-gehuil.  Héééérlijk!