Strooidienst

Wikipedia en de korrel zout: they make a great couple! Afgelopen zomer, vlak voor ik naar Jordanië vertrok, bekeek ik de pagina over Turkish Airlines. Je weet wel: die maatschappij die sinds vandaag bekend staat als “één die een bedenkelijke reputatie heeft op het vlak van veiligheid” (dixit VRT-nieuws).

Op 30 juli stond er letterlijk te lezen op Wikipedia:

Turkish Airlines staat bekend als een van de veiligste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Sinds de oprichting in 1933 heeft het maar één ongeval meegemaakt: Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was vòòr de vliegtuigramp Tenerife het ergste vliegtuigongeval. Op de website AirSafe.com staan 9 vliegtuigcrashes sinds 1933 van deze maatschappij.

Nu staat er:

Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was voor de vliegtuigramp van Tenerife het zwaarste vliegtuigongeval. Het laatste ongeluk waarbij de maatschappij was betrokken was op 25 februari 2009. De meeste recente incidenten hebben betrekking op vliegtuigkapingen.[1]
Recent is Turkish Airlines druk bezig met het verbeteren van de veiligheid en kwaliteit.

Het “enige” ongeval hebben ze dus veranderd in het “zwaarste”. Enige vs zwaarste. Trek dat zoutvat maar helemaal open. Met één korrel gaan we het niet redden vrees ik.

Hilarisch was trouwens ook alweer het VTM-nieuws . Bij gebrek aan reporter ter plaatse hebben ze maar een piloot van wijlen Sabena naar de studio gehaald om hem te vragen of die landingsbaan “gevaarlijk” is. Natuurlijk niet.
Wat dan de oorzaak zou kunnen zijn? Wel, het weer was niet slecht, dus waarschijnlijk hadden ze een technisch probleem.
Hm, ok. Laatste vraag: er zijn tegenwoordig weer veel vliegtuigcrashes. Moeten we bijgelovig worden?
Antwoord: nee, we moeten niet bijgelovig worden.

Allez, ge weet het he. Info en waardevolle duiding: bij VTM moet ge wezen! En bij Wikipedia natuurlijk.

Advertenties

Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.