Winter this is

“Naar goede gewoonte zijn er dit weekend weer heel wat blockbusters op tv, want in januari valt er anders toch niks te beleven.”

Zo las ik in één of ander tv-blad of een krant – wie zal het zeggen – deze week. Maak daar weekend van, anders past het niet.

Ik bekijk mijn blogposten van deze maand en ik kan alleen maar aye zeggen. Misschien ís dit wel de saaiste maand. De winter is in se één en al saaiheid omdat het eigenlijk nooit een echte winter is (en bespaar je de moeite nu direct door te scrollen naar dat commentsvak om me op de hoogte te brengen van het feit dat het dit jaar wél een echte winter was/is, ik kijk heus ook wel eens zelf naar buiten hoor. Ik durf zelfs zo nu en dan eens een stapje te wagen in de echte wereld).

Winter dus. In december gecompenseerd door examengekte, proefwerkengekte, kerstgekte en oudejaarsgekte. De sinterklaasgekte nemen we als aperitief. Januari: dat is de detente. De anti-climax. We zijn 2009 al gewoon, het nieuwe is eraf. Boredom.

Ik heb het nieuws nog niet gezien, maar ongetwijfeld hebben die Israëlische schurken vandaag opnieuw een paar Palestijnse kinderen de eeuwigheid ingejaagd en een bundel andere conventies van Genève door de wc gesjast.

Volgende week heeft de VS voor het eerst een zwarte president. Volgende week dinsdag. Een dinsdag. Alweer. Uiteraard. Alles dat met politiek te maken heeft gebeurt daar op dinsdag. Autisten.

Afgelopen weekend was het serieuze koekenbak hier in de straat, toen de Damse Vaart na 11 jaar nog eens open ging voor het publiek. Schaatsgekte. Gelukkig ben ik vrijdag al op fotografische excursie gegaan om zo beelden te maken mét de witte bomen. En for the record: volgende maand gaan de bomen langs diezelfde vaart tegen de vlakte. Dag met het handje! Nee, het is te laat om nog een actiecomité op te richten, concentreer jullie maar op dat museum in Brugge. Want stel je voor: een museum in Brugge! Dat past toch echt wel niet in het historisch kader! Kunnen ze geen middeleeuws gebouw neerplanten en de toeristen wijsmaken dat het oud is?

Het grootste nieuws heb ik dan nog niet eens verteld. En als het puntje bij het paaltje komt (wie stelt zich dat ook altijd visueel voor? Dat puntje en dat paaltje bedoel ik. Never mind.), dan heb ik nog niet eens de tijd gehad om een blockbuster te bekijken. Behalve Star Wars want ik moest dat gat in mijn cultuur toch eens opvullen.
Hell, ik heb zelfs nog geen tijd gehad om opnieuw regelmatig te bloggen.

But change will come! Yes I can! Schrijf het op, en ik doe hetzelfde.

Advertenties

Wake me up when the fall and winter end

En terwijl de regen tegen de ruiten slaat en de zomer zich al ergens in het zuidelijk halfrond bevindt, heb ik eindelijk mijn Zwitserlandfoto’s op de flikker gegooid. Er rest mij enkel nog het laatste deel van het Jordaniëverslag vast te leggen en daarna is het definitief schluss met het zomergevoel.

Nog 78 keer slapen voor de dagen weer langer beginnen te worden. Het liefst zou ik eigenlijk fast forwarden naar 1 april 2009.

Bot

gevangen. Het kruiske kan ik dus op mijn buik schrijven, wat ik intussen ook gedaan heb. Aanschijnlijk mag ik wat extra blokken voor de examens maar dat vind ik niet erg want ik was toch niet van plan één van mijn favoriete bezigheden te bezigen, zijnde een boek lezen in de zon, gaan koersen, of een terraske doen. Het weer is er gelijk niet echt naar. En heb ik al gezegd dat ik Abchazië onnoemelijk interessant vind? Zelfs interessanter dan Kosovo, jaja! Laat mij trouwens de eerste zijn om die laatsten proficiat te wensen met hun onafhankelijkheid. Als het enige steun is: ik erken u alvast! Nu de rest nog.

Over het weer gesproken: nadat ik bij qahwa las over nostalgische winterpret, ben ik even gaan grasduinen (schitterend woord) in mijn oude blog naar impressies over de winter van mijnerzijde. In 2005 zat ik blijkbaar evenveel te zagen over de winter als nu:

Het is weer eens winter in Vlaanderen: regen, hagel, wind. En op de
markt zijn ze waarschijnlijk nog altijd aan het schaatsen. Ik vraag me
af of die optimisten die in de zomer zeggen dat ze van de winter houden
omdat het zo gezellig is, nog altijd van die mening zijn. Anders
moeten ze maar eens gaan fietsen! Buiten is het gewoon één grote
smeerlapperij. In Alaska sneeuwt het, waait het en vriest het 20 graden
onder nul. Maar toch ziet het er aangenamer uit dan hier. Waarom? Omdat
het er mooi is. Hier is het lelijk. Het is al sowieso lelijk maar in de
winter is het nog lelijker. En dat blijft maar duren. Morgen zal weer
zo’n dag zijn om over te slaan.

Ik heb het gevonden: een positief punt aan Kerstmis. Ik
haat sneeuw en op Kerstmis sneeuwt het NOOIT. Ter compensatie
wordt er dan sneeuw op de ruiten en op de kerstboom gespoten. Can
it be more pathetic? Sneeuw uit een spuitbus. Gezellig.
Eigenlijk zou het wel eens mogen sneeuwen. Of nog beter:
ijzel. In dat geval zou ik wel eens een kijkje gaan nemen hoe het
eraan toegaat in de Steenstraat. Het zouden ongetwijfeld hilarische
taferelen zijn: mensen die ongewild plastic-skiën op een zak van de
Casa, vrouwen met hoge hakken onder hun laarzen die languit in de goot
liggen, mensen die een winkel willen binnen gaan maar er gewoon
voorbijglijden.

Voor een accurate weersvoorspelling moet je mij bellen: het
begint altijd pas te regenen als ik de garagepoort open en mijn
fiets naar buiten rijd. Hagelen doet het wanneer ik een
belangrijke afspraak heb.

Er was veel vuurwerk! Ontzettend veel vuurwerk!
En terwijl de brandweer overal af en aan reed en verscheidene daken in
lichterlaaie stonden, wensten we mekaar een gelukkig Nieuwjaar. Ik hou
van Nieuwjaar. Het geeft je het gevoel van een nieuwe lei, weer in
het begin van een nieuw jaar waarvan je niet weet hoe het jaaroverzicht
er in december zal uitzien, en vooral: uitzicht op een nieuwe zomer!

Jongens toch, wat wordt dat als ik de Man Bijt Hond-gerechtigde leeftijd bereikt heb (gepensioneerd dus)? Maar toch…. vandaag stapte ik nog eens op mijn fiets en het begon te regenen…. En met natte remmen is het heel moeilijk de kerstshoppers in de Steenstraat te ontwijken. Ik vermoed zelfs dat de zwakke weggebruikers in opstand komen tegen het Brugs fietsterrorisme: in plaats van dat wij hen proberen omver te rijden, gaan zij opzettelijk voor – ik zou zelfs zeggen tégen – onze wielen beginnen lopen.

Coming up: blogposts over Calexico, nog eens een conceptalbum en Flanders’ Fields of zo. Dat staat althans in mijn notities, alleen weet ik niet meer wat ik ermee bedoelde. Flanders’ Fields…..(wtf?)….

Powered by ScribeFire.