Flandrocentrisme op de VRT

Gisteravond keek ik toevallig een stukje naar Zomer 2008. Je weet wel: één van de VRT-programma’s die speciaal voor de zomer een nieuwe naam en presentator krijgen alsof het om een ander programma zou gaan. het enige nut van Zomer 2008 is dus dat Frieda en co even op vakantie kunnen gaan, samen met hun Woestijnvistrawanten van Man Bijt Hond.

Presentator was Marcel Vanthilt en je kan zeggen van die vent wat je wil, maar ik vind die nog niet zó irritant. De programmamakers hadden afgelopen winter blijkbaar een fijne vondst. Een héél fijne vondst zou ik zelfs durven zeggen. “Laat ons eindelijk eens wat aandacht schenken aan onze Franstalige landgenoten”, dachten ze, en zo gebeurde het dat in Zomer 2008 er een “bekende Waal” op de zitbank zat: Christophe Deborsu, journalist bij de RTBF die vooral bekend is geworden omdat hij Leterme het “Belgisch” volkslied heeft doen zingen.

Deborsu spreekt perfect Nederlands, liep school in Vlaanderen, verklaarde dat het Nederlands “een mooie taal” was en bovendien “eerste taal van het land”, en dat leverde hem een open doekje op. De man had ongetwijfeld heel wat interessants te vertellen maar het probleem was dat hij niet was uitgenodigd als zijnde Christophe Deborsu, maar als zijnde een Waal (en wat klinkt dat tegenwoordig toch negatief!). Hij kreeg de ene stupide vraag na de andere te verwerken over Wallonië alsof dat één of ander exotische, ontoegankelijke en ronduit excentrieke uithoek van Vlaanderen zou zijn.

Eurocentrisme kenden we al (in vroeger tijden zagen de Europeanen zich als het centrum van de wereld, vandaar dat Europa in het midden staat op wereldkaarten), Marcel Vanthilt vond gisteravond het “Flandrocentrisme” uit (je kunt het ook een andere naam geven als je wil). Er werd een lijst van bekende Walen afgelopen waarbij de mensen in kwestie niet gewoon “radiopresentatrice” of “weervrouw” genoemd werden, maar wel “de Waalse Evy Gruyaert” en “de Waalse Sabine Hagedoren”.
Of er in Wallonië ook “Chez nous” (Thuis), “Le tapis-plein rouge” en “Les cubes” (Blokken) bestond, wilde Vanthilt weten. Deborsu lachte wat ongemakkelijk, en ik met hem.

Ik schaamde me evenveel als de Nederlander die dezer dagen geen Oranje-fan is.